Συνέντευξη του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Δράμας Θεόφιλου Ξανθόπουλου

«Υπάρχουν δικηγόροι πολλών ταχυτήτων»

«Οι αργοί ρυθμοί απονομής της Δικαιοσύνης, αγγίζουν τα όρια της αρνησιδικίας. Ακόμα και σήμερα, τα πρακτικά γράφονται με το χέρι…»

«Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Δράμας, είναι ένας άνθρωπος που είναι απολυμένος της Σόφτεξ. Η διοίκηση του ΕΥΚ Δράμας, δεν μπορεί να εκφράσει τη σημερινή συγκυρία και τα προβλήματα των εργαζομένων».

ΜΕ ΤΟΝ Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Δράμας, από καιρό ετοιμάζαμε μια συνάντηση για συνέντευξη. Η τελική αφορμή ήρθε όμως με την πτώση της προμετωπίδας του Δικαστικού Μεγάρου. Αν και η σχετική ερώτηση αφέθηκε για το τέλος της κουβέντας μας, εδώ τη δημοσιεύουμε πρώτη λόγω της επικαιρότητάς της.

Στη συνέχεια, αναφερθήκαμε για το πώς οι δικηγόροι αντιμετωπίζουν την υφιστάμενη οικονομική κρίση, αλλά και τον συνδικαλισμό στο χώρο. Με αφορμή την ερώτηση, ο κ. Ξανθόπουλος αναφέρεται με σκληρά λόγια για τη σημερινή διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Δράμας, η οποία στη σημερινή συγκυρία δεν μπορεί να εκφράσει του εργαζομένους. Και πώς να τους εκφράσει, αναρωτιέται, όταν πρόεδρος είναι ένας πρώην εργαζόμενος στην χαρτοποιία, η οποία έχει κλείσει και δεν υφίσταται! Αναφέρεται ακόμα στα δημοτικά πράγματα, μας λέει την άποψή του για τον «Καλλικράτη» και φυσικά για την πρόταση του Δικηγορικού Συλλόγου Δράμας για ένα Εφετείο στους νομούς της παλιάς Ανατολικής Μακεδονίας (Δράμα, Καβάλα, Σέρρες). Ενώ τονίζει ότι, οι Φυλακές Νικηφόρου «είναι μια δραματική ιστορία, που δείχνει την αβελτηρία και την αδυναμία θα έλεγα της πολιτείας, της δημόσιας διοίκησης».

Συνέντευξη Θανάσης Πολυμένης

Προβλήματα στο Δικαστικό μέγαρο κ. Ξανθόπουλε. Τι συμβαίνει, γιατί δεν συντηρείται το κτίριο;

Αφορμή για την κουβέντα αυτή είναι η έλλειψη συντήρησης του Δικαστικού μεγάρου, είδατε ότι κατέρρευσε η μετώπη και ευτυχώς έγινε απόγευμα που δεν υπήρχαν πολίτες και ευτυχώς εκείνη την ώρα δεν έπαιζαν ως συνήθως και τα παιδιά της γειτονιάς και αποφύγαμε τα χειρότερα. Είναι μια τραυματική εμπειρία το να προσπαθείς να πείσεις την «Θέμιδα Κατασκευαστική» και το Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Μεγάρων (ΤΑΧΔΥΚ) που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό, ότι είναι σοβαρό το ζήτημα. Σωρεία εγγράφων έχουν γίνει, δυστυχώς δεν φαίνεται να ιδρώνει το αυτί κανενός! Μετά και το τελευταίο γεγονός διατάχθηκε και μια προκαταρκτική εξέταση από την κα Εισαγγελέα, ήδη κινήθηκε διαδικασία για να διαπιστωθούν παραλείψεις και ευθύνες και πια, με τα έγγραφα και τις γνωματεύσεις της Πολεοδομίας που έφυγαν ήδη στο γραφείο του κ. Υπουργού, ελπίζω να κινηθούν τάχιστα, τουλάχιστον να αντικαταστήσουν τη νότια πλευρά του μεγάρου, ώστε να μπορεί ο κόσμος να πηγαινοέρχεται, διότι υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα: της εξόδου ασφαλείας. Εκ του νόμου πρέπει να υπάρχουν δύο έξοδοι. Μία η κλασική και μία η πίσω έξοδος ασφαλείας. Καταλαβαίνεται αν ο μη γένειτο συμβεί κάτι. Ελπίζω την άλλη φορά που θα τα πούμε να σας δεχτούμε από την μπροστινή πόρτα…

κ. Ξανθόπουλε. Πώς αντιμετωπίζουν οι δικηγόροι την οικονομική κρίση που υφίσταται;

Κατ’ αρχήν, όπως όλοι οι Έλληνες εργαζόμενοι, και οι δικηγόροι αισθάνονται άμεσα τη συνέπεια αυτής της οικονομικής κρίσης. Είναι προφανές ότι όταν κάποιος δεν έχει οικονομική ρευστότητα και ευχέρεια, δυσκολεύεται να πάει σε δικηγόρο να αναθέσει την υπόθεσή του και το αναβάλει για αργότερα. Αν δε σκεφτείτε ότι είμαστε σε αποχές από τον Απρίλιο και εδώ, που σημαίνει ότι η αποχή από το ακροατήριο επιδεινώνει περαιτέρω την απώλεια του εισοδήματος των δικηγόρων, μπορούμε να μιλήσουμε πια για μια πάρα πολύ δύσκολη οικονομική χρονιά. Λάβετε δε και ως τελευταία παράμετρο, το γεγονός ότι λόγω της οικονομικής κρίσης της έλλειψης δανειοδότησης ουσιαστικά έχει νεκρώσει και η αγορά των ακινήτων, οπότε και τα προσδοκώμενα έσοδα από τα συμβόλαια είναι σχεδόν μηδενικά, για να έχετε πια μια πλήρη εικόνα των παραμέτρων της οικονομικής κρίσης που βιώνουν οι δικηγόροι.

Ποια είναι άποψή σας για τον συνδικαλισμό; Τόσο γενικότερα αλλά και όσον αφορά στον δικηγορικό κλάδο.

Γενικότερα, θα μιλήσω ως πολίτης. Η κρίση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχει επηρεάσει τα συνδικάτα. Και βλέπουμε πια ότι, τα συνδικάτα δεν εκφράζουν τους εργαζόμενους. Στον δε ιδιωτικό τομέα, όπου τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα, νομίζω ότι και λιγότερο από το 20% είναι εγγεγραμμένοι σ’ αυτά. Υπάρχει πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα, για το οποίο δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Θα πω όμως κάτι που με απασχολεί πάρα πολύ για τα τοπικά δεδομένα.

Είναι ενδεικτικό αυτό, ότι εγώ συμμετέχω σε όλες τις κινητοποιήσεις του Εργατικού Κέντρου. Και πηγαίνω ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου και παρίσταμαι. Είναι ενδεικτικό, ότι, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει θητεύσει πάρα πολλά χρόνια στο συνδικαλιστικό κίνημα και ο οποίος έχει την ιδιότητα του απολυμένου της ΣΟΦΤΕΞ! Έχει πάψει να υπάρχει η χαρτοποιία, έχουν πάψει να υπάρχουν εργαζόμενοι στη χαρτοποιία, οι άνθρωποι αυτοί δικαίως ζητούν να τελειώσουν τις μέρες τους και να συνταξιοδοτηθούν με κάποιο τρόπο, και ο άνθρωπος αυτός ο οποίος ουσιαστικά εκφράζει τον εαυτό του, είναι ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της Δράμας. Αυτό από μόνο του είναι ένα θέμα απαξίωσης της τοπικής κοινωνίας. Πρέπει δηλαδή να το αντιληφθούν ότι – γι’ αυτό μαζευόμαστε και 40, 50 άνθρωποι οι ίδιοι κάθε φορά – δεν μπορεί να εκφράσει τον άνεργο, τον νέο εργαζόμενο, τον άνθρωπο ο οποίος μπροστά του αντιμετωπίζει πάρα πολύ έντονο το θέμα της απόλυσης, της απειλής της μείωσης των αποδοχών, μ’ αυτό το σχήμα και με τις καθιερωμένες συνταγές της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Είναι δηλαδή καιρός οι συνδικαλιστές μας, να πάρουν γενναίες αποφάσεις.

Τι θα έπρεπε να γίνει κατά την άποψή σας ώστε να αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Δεν ξέρω! Δεν το ξέρω… γνώμη έχω αλλά δεν είμαι αυτός ο οποίος θα μπορώ να προτείνω και να συστήσω λύσεις από τη θέση μου. Αλλά, αν επισημάνουμε το πρόβλημα, κάναμε το πρώτο βήμα για την αντιμετώπισή του. Εάν θεωρούμε ότι εμείς είμαστε, γιατί εμείς ξέρουμε αυτή τη δουλειά γιατί είμαστε οι καλύτεροι όλων και το συνεχίσουμε, είναι προφανές ότι το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.

Ο Αλεξίου και ο Βασιλειάδης, είναι δυο άνθρωποι οι οποίοι, ο ένας είναι ο παλιός πρόεδρος των εργαζομένων της χαρτοποιίας, ο άλλος είναι ο νυν πρόεδρος των εργαζομένων, και δεν εκφράζουν τίποτα πια στη σημερινή συγκυρία.

Σε ό,τι αφορά εμάς, τους δικηγόρους για τους οποίους μπορώ να μιλήσω. Το συνδικαλιστικό κίνημα των δικηγόρων, ουσιαστικά διέπεται από τον Κώδικα των Δικηγόρων, ο οποίος προσδιορίζει και την οργανωτική του μορφή. Υπάρχει η Ολομέλεια των προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων, στην οποία Ολομέλεια συμμετέχουν όλοι οι πρόεδροι, οι οποίοι έχουν μία ψήφο (μία ψήφο έχει ο πρόεδρος των 15 μελών και μία ψήφο έχει ο Παξινός των 23.000 μελών), πλην όμως στο προεδρείο προβλέπεται εξ οφίτσιο να συμμετέχει ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, ο δε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας είναι και ο πρόεδρος της Ολομέλειας των προέδρων.

Αυτό το σχήμα περπάτησε ικανοποιητικά μέχρι και τώρα. Έχω την εντύπωση όμως, με την πρωτοφανή επίθεση που υφιστάμεθα ως δικηγόροι, και να σας πω ότι σήμερα είμαστε περίπου 43.000 σ’ όλη την Ελλάδα, δηλαδή, δεν είμαστε πια η ελίτ, δεν είμαστε οι επιστήμονες… είμαστε μια πάρα πολύ μεγάλη ΔΕΚΟ… Δεν υπάρχει ΔΕΚΟ με 43.000 εργαζόμενους στην Ελλάδα! Είναι προφανές λοιπόν, ότι, αυτό το συνδικαλιστικό σχήμα έχει φτάσει στα όριά του. Δεν μπορεί να εκφράσει τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία και τον νεαρό δικηγόρο της επαρχίας. Είναι προς αποκλίνουσες κατευθύνσεις τα συμφέροντά τους. Και μένει τώρα σ’ εμάς να διαχειριστούμε την επερχόμενη κρίση σε συνθήκες ενότητας και σε ένα δυσμενές κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον. Θα τα καταφέρουμε; Είναι πολύ μεγάλο το ερώτημα!

Θα λέγαμε ότι υπάρχουν δικηγόροι δύο ταχυτήτων;

Κοιτάξτε. Υπάρχουν δικηγόροι πολλών ταχυτήτων! Να σας πω τα στοιχεία του Δικηγορικού Συλλόγου της Δράμας. Είμαστε 180 δικηγόροι. Το 2009 είχαμε γραμμάτια προείσπραξης περί τις 7.500. Δηλαδή έγιναν 7.500 υποθέσεις στο Πρωτοδικείο της Δράμας. Να λάβετε υπόψη σας ότι, το 2008, ήταν περίπου 8.000 τα γραμμάτια και το 2007 ήταν 8.600! Δηλαδή έχουμε μια πτώση της τάξης του 10%-12% το χρόνο. Αυτό είναι καταγεγραμμένο στατιστικά. Από τις παραστάσεις αυτές, από αυτά τα γραμμάτια των 7.500 δηλαδή, περίπου το 20% με 25% των συναδέλφων, έχει κάτω από 10 παραστάσεις το χρόνο. Αυτό τώρα είναι ενδεικτικό. Το ένα τέταρτο των συναδέλφων δηλαδή, πηγαίνει λιγότερο από δέκα φορές στο δικαστήριο το χρόνο. Βεβαίως, ευτυχώς η δικηγορία δεν εξαντλείται μόνο στην παράσταση των Δικαστηρίων. Κάνεις και συμβουλευτική δικηγορία κτλ. Στην επαρχία τουλάχιστον που δεν υπάρχει μεγάλος αριθμός συμβουλευτικών δικηγόρων που ασκούν συμβουλευτική δικηγορία, δεν υπάρχουν μεγάλες εταιρείες που ασχολούνται με νομικά ζητήματα κτλ., ένας σχετικά αψευδής δείκτης λοιπόν, είναι οι παραστάσεις στο δικαστήριο. Είναι ενδεικτικό λοιπόν, ότι, το ένα τέταρτο των συναδέλφων έχει κάτω από 10 παραστάσεις το χρόνο.

Είναι προφανές ότι αυτός ο συνάδελφος δεν μπορεί να είναι της ίδιας ταχύτητας με τον συνάδελφο που έχει δέκα κακουργήματα! Τόσο πρέπει να είναι της ίδιας ταχύτητας. Γι’ αυτό σας λέω… ο Κώδικας των Δικηγόρων, είναι ένα νομοθέτημα του 1952. Έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε, αλλά έχουν περάσει ποιοτικά έτη φωτός! Οι δικηγόροι είμαστε πια μια μεγάλη μάζα εργαζομένων, με προβλήματα όπως όλοι οι εργαζόμενοι, προφανώς υπάρχουν δικηγόροι πολλών ταχυτήτων και η επίλυση των όποιων προβλημάτων θα προέλθει μέσα από ενωτικές διαδικασίες και μέσα από τις προσπάθειες των ενωμένων δικηγορικών συλλόγων και όχι κατά μόνας.

Ακούσαμε προ ημερών τον κ. Ρακιντζή, τον επικεφαλής των Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, να μιλάει για μη σωστή απόδοση της Δικαιοσύνης στη χώρα μας.

Άκουσα τον κ. Ρακιντζή, ο οποίος μίλησε για αργούς ρυθμούς απονομής της Δικαιοσύνης, οι οποίοι αγγίζουν τα όρια της αρνησιδικίας. Ο κ. Ρακιντζής, ένας άνθρωπος που κατέχει μια θεσμική ιδιότητα πολύ σοβαρή, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπεισέρθει και δεν υπεισέρχεται σε θέματα ορθής ή μη ορθής απονομής της Δικαιοσύνης. Έχει απόλυτο δίκαιο, είναι κάτι που το λέμε μονίμως, είναι επωδός στις συνεδριάσεις της ολομέλειας των προέδρων. Κι αυτό γίνεται πρωτίστως γιατί η Δικαιοσύνη δεν αντιμετωπίζεται ως παραγωγικός τομέας από πλευράς πολιτείας και ειδικότερα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Δηλαδή, υπάρχει έλλειψη γραμματέων. Είναι αδιανόητο να κρατούνται στη σημερινή εποχή πρακτικά με το χέρι… Αν εξαιρέσουμε ένα δικαστήριο και μια διαδικασία στο δικαστήριο, στην οποία υπάρχει μαγνητοφώνηση των πρακτικών και εξειδικευμένο συνεργείο απομαγνητοφώνησης, όλα τα υπόλοιπα γίνονται με το χέρι. Αυτή είναι η θεσμική αδυναμία.

Από την άλλη πλευρά, πρέπει να πούμε ότι η πλειονότητα των δικαστών έχει αναπτύξει μια δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη, αρκούνται στα ελάχιστα – εννοώ στο να βγάζουν αποφάσεις – χρεώνονται λίγες υποθέσεις, με αποτέλεσμα να κολλήσουν και να καθυστερούν οι υποθέσεις.

Πώς βλέπεις την κατάσταση στα δημοτικά πράγματα της πόλης;

Ως πολίτης παρακολουθώ αλλά και από τη θέση του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου, έχω και μια ευθύνη γνώσης αυτών των πραγμάτων, πρέπει να τα γνωρίζω… έχει ανακατευθεί συνολικά το πολιτικό τοπίο και με τον «Καλλικράτη» και με τους διευρυμένους Δήμους και με τις υποψηφιότητες. Ήδη ο κ. Νομάρχης ανακοίνωσε την κάθοδό του στις δημοτικές εκλογές, άρα από τον χώρο της ίδιας παράταξης έχουμε ήδη δύο υποψηφιότητες, δεν ξέρω τι θα γίνει από την άλλη πλευρά, από την Αριστερά, δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει το ΠΑΣΟΚ, γενικώς τα πράγματα είναι πάρα πολλή ρευστά για να μπορέσεις να κάνεις μια πρώτη κουβέντα. Ελπίζω το ενδιαφέρον όλων όσων κινούνται περί τα δημοτικά και νομαρχιακά πράγματα να είναι ευθέως ανάλογο με τις δυνατότητές τους να προσφέρουν και να μην υποκρύπτονται δεύτερες και τρίτες σκέψεις πίσω απ’ αυτή την στράτευση. Είναι προφανές ότι αυτή η συζήτηση που ανοίγει στην τοπική κοινωνία σχετικά με τους επικεφαλής, με τα ψηφοδέλτια του καθενός, με τα προγράμματα, τις συγκλίσεις, τις αποκλίσεις, τις διαφωνίες, μόνο καλό μπορεί να κάνει. Ελπίζω ότι οι παγιωμένοι κομματικοί μηχανισμοί δεν θα μπορέσουν να επιβάλουν τουλάχιστον καθ’ ολοκληρίαν τις επιλογές τους στην τοπική κοινωνία και ότι η τοπική κοινωνία θα κρίνει με τοπικά, αυτοδιοικητικά, όπως θέλετε πέστε το, αλλά με κριτήρια ποιοτικά σε σχέση με τους υποψηφίους και το πρόγραμμά τους.

Πώς βλέπετε τον «Καλλικράτη» στην τοπική αυτοδιοίκηση;

Θα σας πω το εξής. Κατά την άποψή μου είναι μια αναγκαία θεσμική εξέλιξη. Δεν νοούνται Δήμοι των 500, 1.000 και 1.500 κατοίκων! Το πλαίσιο, είναι ένα βήμα ίσως και περισσότερα μπροστά, αλλά η εμπειρία μου και η νομική μου ιδιότητα, συνηγορεί σ’ αυτό, ότι, έχει πολύ μεγάλη σημασία ποιοι άνθρωποι θα κληθούν να εφαρμόσουν τον θεσμό. Οι θεσμοί δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναδεικνύονται οι πρωτοβουλίες και οι προσπάθειες των ανθρώπων. Από μόνο του το πλαίσιο δεν μπορεί να τις καθορίσει. Άρα λοιπόν, οι άνθρωποι οι οποίοι θα κληθούν να λειτουργήσουν στα πλαίσια του «Καλλικράτη», πρέπει να προσπαθήσουν να μεγιστοποιήσουν τα οφέλη που προκύπτουν απ’ αυτές τις διευρυμένες εδαφικές περιφέρειες, να δούμε τι μειονεκτήματα αθροίζονται, να υπάρξουν προτάσεις για την αντιμετώπιση αυτών των μειονεκτημάτων και να δούμε ως κοινωνία την επόμενη μέρα. Σαφώς ήταν μια αναγκαία συνθήκη η διεύρυνση αυτή, η επαύξηση των Δήμων, μένει τώρα να δούμε αν η πολιτεία θα τιμήσει το λόγο της, αν υπάρξουν ανάλογοι πόροι χρηματοδότησης και μένει να δούμε αν οι τοπικοί άρχοντες είναι έτοιμοι να ξεφύγουν από το χωριό τους και να αντικρίσουν την κοινωνία με όρους περιφέρειας.

Τι γίνεται με το περιβόητο Εφετείο κ. Ξανθόπουλε; Θα έχουμε ποτέ Εφετείο στη Δράμα;

Κανείς δεν ξέρει… Αυτά τα πράγματα δεν είναι κατ’ αρχήν στατικά. Μπορεί να πούμε ότι θα έχουμε και να έρθει την άλλη μέρα το Υπουργείο και να πει ότι δεν έχουμε και το αντίθετο. Νομίζω ότι είναι ένα θέμα το οποίο ως Δικηγορικός Σύλλογος με την προηγούμενη ηγεσία του ο κ. Θωμάς Μαργαρίτης το είχε κάνει ζήτημα όλης της τοπικής κοινωνίας, είναι ένα θέμα πολιτικής επιλογής, το ξεκαθαρίζω αυτό. Εάν το Υπουργείο Δικαιοσύνης επιλέξει να δημιουργήσει επιπλέον Εφετεία, που σ’ αυτή τη φάση δεν το βλέπω διότι προέχει ο «Καλλικράτης», να δούνε κι αυτοί πώς θα προχωρήσει η νέα διοικητική δομή και ενδεχομένως να το συναρτήσουν με τον «Καλλικράτη», από εκεί και μετά θα ανοίξει ενδεχομένως το θέμα των Εφετείων.

Τι Εφετείο θα κάνουμε όμως; Θα κάνουμε ένα Εφετείο Δράμας – Καβάλας, το οποίο είναι αδύναμο ουσιαστικά και θα είναι πάλι περιφερειακό, δορυφορικό, μεταβατικό όπως θέλετε πέστε το, ή ενδεχομένως αυτή η πρόταση που κάνουμε εμείς και είναι γενναία πρόταση, να γίνει ένα Εφετείο της παλιάς Ανατολικής Μακεδονίας, Σερρών – Δράμας – Καβάλας; Το οποίο έχει και το εξής πλεονέκτημα. Αποφορτίζει το Εφετείο Θεσσαλονίκης από το νομό Σερρών που είναι ένας μεγάλος νομός με μεγάλη δικηγορική ύλη, και αποφορτίζει το Εφετείο Θράκης από το νομό Καβάλας που έχει τις περισσότερες υποθέσεις και το νομό Δράμας. Κι αφού αποφασίσουμε να κάνουμε Εφετείο των τριών νομών της παλιάς Ανατολικής Μακεδονίας, ας δουν πού μπορεί να γίνει το Εφετείο. Εμείς λέμε ότι μπορεί να γίνει εδώ, διότι εδώ υπάρχει το κτίριο, είμαστε στη μέση και μπορούμε να εξυπηρετήσουμε τη λειτουργία του νέου Εφετείου. Αν υπάρξει άλλη πρόταση, ας ακούσουμε τα επιχειρήματα. Αλλά εν πάση περιπτώσει, να ανοίξει μια συζήτηση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συζητιέται, αλλά γίνεται παραγοντίστικη και παρασκηνιακή δουλειά. Εμείς προσπαθούμε να το φέρουμε εδώ, οι Καβαλιώτες βάζουν προσχώματα να μην έρθει εδώ, οι Κομοτηναίοι φυσικά δεν θέλουν να χάσουν κάτι από το Εφετείο γιατί θεωρούν ότι για εθνικούς λόγους πρέπει να παραμείνει όπως είναι, οι Καβαλιώτες προσπαθούν να το πάρουν εν κρυπτώ και παραβύστω και παρεμβαίνουμε εμείς, δηλαδή, δεν είναι σωστή μεθοδολογία αυτή. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να γίνουν μια, δυο, τρεις, πέντε δημόσιες συζητήσεις, να δούμε αν υπάρχει θέμα! Τι λέει ο Άρειος Πάγος; Υπάρχει θέμα ίδρυσης Εφετείου μ’ αυτή τη διάταξη Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης; Κι αν ναι, ποια πρέπει να είναι η έδρα του; Αυτές πρέπει να είναι οι προϋποθέσεις.

Ανεξάρτητα όμως απ’ αυτό, εμείς ως Δικηγορικός Σύλλογος έχουμε θέσει το θέμα στην κοινωνία, το θέμα έχει αποτελέσει πρώτη πολιτική επιλογή των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής, είναι πολιτική η απόφαση που θα ληφθεί, εμείς επικουρικά, συνοδευτικά και θεσμικά θα προσπαθήσουμε για την υλοποίηση της απόφασης αυτής. Δεν είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ο Δικηγορικός Σύλλογος. Είναι κάτι που ξεπερνάει και τον θεσμικό του ρόλο.

Που βρίσκεται το ζήτημα με τις Φυλακές Νικηφόρου;

Είναι μια δραματική ιστορία, που δείχνει την αβελτηρία και την αδυναμία θα έλεγα της πολιτείας, της δημόσιας διοίκησης. Οι φυλακές είναι στο τελείωμά τους. Εδώ και 6-8 μήνες είναι στο στάδιο που θα μπουν κουφώματα και ξενοδοχειακός εξοπλισμός. Δεν εκταμιεύεται όμως το κονδύλι με το οποίο θα γίνουν αυτοί οι διαγωνισμοί, να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία και να περάσουμε στη φάση της στελέχωσης του προσωπικού. Η οποία στελέχωση θα γίνει μέσω ΑΣΕΠ, θα πρέπει να περάσουν μια εκπαίδευση έξι μηνών και αυτό σημαίνει ότι θα πάμε πίσω, ακόμα κι αν είμαστε αρκετά έτοιμοι.

Η πρόθεση των κυβερνητικών βουλευτών με τους οποίους συχνά μιλάω γι’ αυτό το θέμα, η λαχτάρα τους δηλαδή, είναι να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα. Τη Δευτέρα στην Καβάλα στην Ολομέλεια θα είναι και ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Καστανίδης και στο περιθώριο της κουβέντας θα κάνουμε μια επιπλέον συζήτηση γι’ αυτό το θέμα μήπως τυχόν και μπορέσουμε να επισπεύσουμε κάτι. Αυτό που με στεναχωρεί ιδιαίτερα, είναι το γεγονός ότι δεν γίνεται πια κανένα έργο στη φυλακή. Υπάρχει ένα συνεργείο 3-4 ανθρώπων οι οποίοι περισσότερο φύλαξη κάνουν παρά δουλειές, και κινδυνεύουν να απαξιωθούν κι αυτά που είναι μέσα. Αν αυτά που είναι μέσα δεν συντηρούνται θα αρχίσουν να ρημάζουν. Χώρια που όλος ο ηλεκτρομηχανολογικός εξοπλισμός που είναι εγκατεστημένος κινδυνεύει να γίνει βορά των επιτηδείων ως μέταλλα κτλ. Εκεί που ήμασταν ένα βήμα πριν, θα πάμε δέκα πίσω!

Είναι ένα σοβαρό πρόβλημα… Δεν είναι το οικονομικό κόστος μεγάλο. Είναι ένα θέμα κυρίως διοικητικής λειτουργίας. Πρέπει να γίνει και ο βιολογικός καθαρισμός της φυλακής με τον οποίο θα ενωθούν και οι παρακείμενοι οικισμοί της Αδριανής και του Νικηφόρου και να εκταμιευθεί το ποσόν για την υλικοτεχνική υποδομή. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης και πίεσης της τοπικής κοινωνίας.

Πώς βλέπεις τον Νίκο Κωνσταντόπουλο στη θέση του προέδρου του Παναθηναϊκού; Ένας πρώην ηγέτης κόμματος της Αριστεράς σε μια τέτοια θέση; Κι από όσο γνωρίζω έχετε μια καλή σχέση.

Με εξέπληξε! Τον πήρα και τηλέφωνο μάλιστα τον συνάδελφο, ο οποίος είναι ένας δικηγόρος με προσωπικότητα, είναι δικηγόρος ολκής και … με εξέπληξε. Και με ξένισε μάλιστα! Και όχι μόνο ως πρώην ηγέτης κόμματος. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα την οποία είχαμε κατατάξει σε άλλες κατηγορίες και δημόσιες ενασχολήσεις. Όχι αυτή! Με εξέπληξε και με ξένισε. Είναι προφανώς αναφαίρετο δικαίωμά του, είναι μια προσωπική του επιλογή, ελπίζω να μην ισχύσει ο στίχος του ποιητή: «τι γύρευες εσύ στρατηγέ ένας Υδραίος στη Λάρισα…» ελπίζω!

Πολιτική και δικηγορία. Γιατί κ. Ξανθόπουλε οι περισσότεροι δικηγόροι επιλέγουν την πολιτική;

Μην ξεχνάτε ότι η πολιτική, ουσιαστικά, υπήρξε από την αρχή της, μια δημόσια τοποθέτηση για δημόσια πράγματα. Μια δημηγορία! Που σημαίνει δηλαδή εξ ορισμού, ότι, ο δικηγόρος ο οποίος έχει μάθει δημόσια να αναπτύσσει τις απόψεις του, έχει μια… έχει το know how της υπόθεση αυτής.

Δεύτερον. Η δικηγορία κ. Πολυμένη είναι σύμφυτο της Δημοκρατίας. Δεν νοείται άσκηση δικηγορίας σε αυταρχικό πολίτευμα, δεν γίνεται. Άρα, και τα μαθήματα που διδασκόμαστε, συνταγματική ιστορία, ατομικά δικαιώματα, πολιτειολογία, όλα αυτά μας φέρνουν εξ ορισμού μ’ αυτό που λέγεται κράτος και λειτουργίες του κράτους.

Τρίτον. Αντιλαμβανόμαστε καλύτερα απ’ τον καθένα, τη λειτουργία των νόμων, τη σημασία των νόμων ακόμα και τη νομοτεχνική διατύπωση. Και από επιστημονική και από καθαρά τεχνική άποψη, είμαι πολύ κοντά σ’ αυτό το πράγμα. Με αποτέλεσμα πάρα πολλοί από μας να ασχολούνται με την πολιτική είτε σε πρωτοβάθμιο επίπεδο είτε στην κεντρική πολιτική σκηνή. Μας είναι οικείο, από τα φοιτητικά αμφιθέατρα, από την ενασχόλησή μας με τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, από την επαγγελματική μας δραστηριότητα μέχρι τη Βουλή, είναι πράγματα τα οποία εμείς τα έχουμε στην καθημερινότητά μας.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η συνέντευξη έγινε στις 16 Ιουλίου και τη δημοσίευσα στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ της Δράμας στις 20 Ιουλίου 2010]

Οι Φον Φούφουτοι κι ο Φούφουτος!

«Φον Φούφουτους» τους αποκάλεσε προ ημερών ο πληθωρικός Θεόδωρος Πάγκαλος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ή κατ’ άλλους, ο ελεγκτής του έργου των υπουργών της κυβέρνησης! Πρόκειται για τους ελεγκτές του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας. Μπορεί βέβαια συχνά πυκνά ο Πάγκαλος να μας διασκεδάζει λέγοντας μας διάφορα αστεία, το θέμα είναι όμως ότι αυτοί οι «Φον Φούφουτοι» ελέγχουν τα υπουργεία με τη σειρά και φυσικά ελέγχουν και την ίδια τη χώρα. Αν ο Πάγκαλος νομίζει ότι κυβερνά αυτή τη χώρα, προφανώς κάνει λάθος.

Από εκείνο το περίφημο ρητορικό ερώτημα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή κατά τη δολοφονία Λαμπράκη «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο», μέχρι το συμπέρασμα του ανιψιού του Κώστα Καραμανλή ότι «πέντε νταβατζήδες κυβερνούν τον τόπο» στο σουτζουκοπωλείον του Μπαϊρακτάρη, φτάσαμε στους «Φον Φούφουτους» που κυβερνούν τον τόπο και που τους υπέδειξε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου! Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Μισό αιώνα μετά από το ρητορικό ερώτημα του αείμνηστου Καραμανλή, μάθαμε τελικά ποιοι κυβέρνησαν και ποιοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Ενδιάμεσα και πριν, πέρασαν διάφοροι «Φούφουτοι – κυβερνώντες». Άγγλοι, Αμερικανοί, συνταγματάρχες που παρέδωσαν την Κύπρο, διάφοροι άλλοι που ευχαρίστησαν τον Μπιλ Κλίντον, αρχικλέφτες και λαμόγια, κρατικοδίαιτα τρωκτικά (όχι το γνωστό blog) και φτάσαμε τώρα εδώ, να μας κυβερνά η νέα γενιά της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ!

Τρέχοντας πάνω στο νερό!

Η προκήρυξη της «Σέχτας» για τη δολοφονία Σ. Γκιόλια

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ EGLIMATIKOTITA.blogspot.com

Την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια φέρεται να αναλαμβάνει η οργάνωση «Σέχτα Επαναστατών» με προκήρυξή της που εστάλη στις 2.30 το μεσημέρι στην εφημερίδα «Τα Νέα».

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, άγνωστος τηλεφώνησε στην εφημερίδα και υπέδειξε συγκεκριμένο σημείο όπου είχε αφεθεί η προκήρυξη.
Δύο συντάκτες της εφημερίδας πήγαν στο σημείο, όπου βρήκαν φάκελο με επτασέλιδο κείμενο το οποίο αναφέρεται στη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια..Οι συντάκτες του κειμένου ....επιχειρούν να δικαιολογήσουν το δολοφονικό χτύπημα στον Σωκρ. Γκιόλια, ενώ εκφράζονται απειλές για αστυνομικούς, σωφρονιστικούς υπάλληλους αλλά και εκδότες όπως οι Τριανταφυλλόπουλος, Κουρής, Χατζηνικολάου και Κωστόπουλος.

Με βαριές εκφράσεις καταφέρονται κατά δημοσιογράφων και εκδοτών της νέας γενιάς, απειλούν και πάλι αστυνομικούς, δικαστικούς, σοφρωνιστικούς υπαλλήλους και διευθυντές φυλακών ενώ σε ένα μεγάλο μέρος του κειμένου το μίσος είναι διάχυτο για ένα συγκεκριμένο κομμάτι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Ολόκληρο το κείμενο της προκήρυξης αναμένεται να δημοσιευθεί αύριο στην εφημερίδα.

Μέχρι στιγμής το περιεχόμενο της προκήρυξης δεν έχει γίνει γνωστό.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του" Fimotro" στην προκήρυξη που έστειλε η Σέχτα Επαναστατών, εξηγεί αναλυτικά την επιχειρησιακή δράση του εκτελεστικού βραχίονα στη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Υπάρχουν λεπτομερείς αναφορές στο πως έδρασαν και πως διέφυγαν με αυτοκίνητο.
Εξηγούν επίσης πόσοι ήταν στην ομάδα υποστήριξης. Στην προκήρυξη επίσης υπενθυμίζουν την εμπλοκή του Σωκράτη Γκιόλια στο σκάνδαλο του ντόπινγκ και τις στενές σχέσεις του με αθλητές και παράγοντες που "λέρωσαν τον αθλητισμό"...

Aπό το : nonews-news
Στην προκήρυξή της η ΣΕΧΤΑ αναφέρεται με λεπτομέρειες στο τρόπο που τα ξημερώματα της 19ης Ιουλίου έγινε η επίθεση εναντίον του Σωκράτη Γκιόλια τον οποίο χαρακτηρίζει "άνθρωπο των μπράβων και των νονών".
Ο συντάκτης του κειμένου αναφέρεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τα MEDIA, χωρίς να γίνεται αναφορά συνολικά στη μπλογκόσφαιρα. Μέσα από το κείμενο εξαπολύονται απειλές εναντίον πολιτικών, επιχειρηματιών, δικαστικών λειτουργών, σωφρονιστικών υπαλλήλων και διευθυντών φυλακών.
Στη εφτασέλιδη προκήρυξη γίνονται αναφορές στα σκάνδαλα, το Βατοπέδι, την οικονομική εξαθλίωση, και τους ντόπιους υπηρέτες των ξένων...

Στα εγκληματολογικά εργαστήρια βρίσκεται πλέον η προκήρυξη από την Οργάνωση «Σέχτα Επαναστατών», την οποία έλαβαν τα «ΝΕΑ» και με την οποία γίνεται η ανάληψη της ευθύνης για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια. Το πλήρες κείμενο της προκήρυξης θα δημοσιευτεί στην αυριανή έκδοση της εφημερίδας.

Στο σκοτάδι οι έρευνες

Την ίδια ώρα οι έρευνες βρίσκονται στο σκοτάδι. Νέα στοιχεία δεν έχουν προκύψει, ενώ η χήρα του Σωκράτη Γκιόλια βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση.

«Δεν είναι σε θέση να μας μιλήσει. Έχει υποστεί ισχυρό σοκ και δεν θέλουμε να την πιέσουμε. Άλλωστε δεν περιμένουμε και πολλά από όσα θα μας πει» αναφέρει αστυνομικός και συμπληρώνει «Αλλά και οι υπόλοιποι από τους μάρτυρες που ήταν στην περιοχή την ημέρα του χτυπήματος ελάχιστα πράγματα κατάφεραν να δουν ή να ακούσουν».

Εκεί που επενδύουν πλέον οι αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής είναι στη διαφαινόμενη σχέση μελών του αντάρτικού πόλης με ανθρώπους του κοινού ποινικού δικαίου.

Τα όπλα που χρησιμοποιεί η συγκεκριμένη οργάνωση είναι σίγουρο ότι τα προμηθεύτηκε από ποινικούς, όμως από τη στιγμή που έφυγαν από τα χέρια ποινικών για να φθάσουν στα μέλη της οργάνωσης μεσολάβησαν πέντε με έξι άτομα με αποτέλεσμα η αλυσίδα να σπάσει και τα ίχνη να σβήσουν.

763.600 οι δημόσιοι υπάλληλοι … χωρίς τους διάφορους κρατικοδίαιτους!

● ΤΕΛΙΚΑ, ΠΟΣΟΙ είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι σ’ αυτή τη χώρα; Όλοι μαζί, όλοι μαζί, χωρίς κανένας να λείπει και σύμφωνα πάντα με την απογραφή, ανέρχονται στις 763.660! Κι όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι. Όλοι όσοι πληρώνονται από το δημόσιο, όλοι όσοι πληρώνονται από το κρατικό ταμείο! Αυτό το νούμερο αναφέρεται πάντως στην επίσημη ιστοσελίδα της απογραφής http://apografi.gov.gr/. [Αριθμός μοναδικών ΑΦΜ που έχουν απογραφεί 763.660].

● Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται οι «κλασικοί» δημόσιοι υπάλληλοι, αυτοί δηλαδή που εργάζονται στις νομαρχίες, στις διευθύνσεις διαφόρων υπουργείων ανά νομό, στα ίδια τα υπουργεία, οι ένστολοι (στρατιωτικοί και αστυνομία), οι κληρικοί, συμβασιούχοι, ωρομίσθιοι και εποχικοί. Οι εποχικοί και οι ωρομίσθιοι βέβαια, αύριο – μεθαύριο μπορεί να μην υπάρχουν στις θέσεις αυτές, αλλά δεν έχει σημασία.

● Απογράφηκαν ακόμα κι αυτοί των οποίων οι συμβάσεις τους λήγουν την ερχόμενη εβδομάδα! Τέτοιος ζήλος δηλαδή! Αφού βέβαια απείλησαν τους πάντες ότι, αν δεν απογραφούν δεν θα πληρωθούν! Καλό κι αυτό… Όπως και να ’χει όμως, όλοι μαζί λοιπόν, ανέρχονται στις 763.660. Για να πούμε και την πάσα αλήθεια, δεν είναι και κανένα τεράστιο νούμερο!

● Δεν είναι μεγάλο το νούμερο για τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα, μάλλον κακώς έγινε τόσος μεγάλος λόγος και τόσο μεγάλος σαματάς. Το θέμα τελικά βρίσκεται αλλού και όχι στο πόσοι είναι όλοι μαζί αυτοί που πληρώνονται από το κράτος για τη δουλειά που κάνουν. Τελικά, αυτό το κράτος, θα πρέπει να ρίξει το βάρος στον τρόπο που λειτουργεί αυτό το περιβόητο δημόσιο.

● Υπάρχει σοβαρό θέμα με τον τρόπο λειτουργίας του Δημοσίου. Θέματα διοίκησης. Και τη διοίκηση, τον σχεδιασμό, τις προσλήψεις τα ρυθμίζουν οι κυβερνήσεις και όχι οι υπάλληλοι. Ενδιαφέρον έχει επίσης η εσωτερική σύνθεση του πλήθους των απασχολούμενων στο Δημόσιο. Οι ένστολοι δεν είναι υπερβολικά πολλοί για μια δημοκρατία και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

● ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ από τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, παραμένουν και μάλλον θ’ αργήσουμε να έχουμε απαντήσεις. Ούτε η ίδια η οργάνωση έβγαλε σχετική προκήρυξη, για να μας εξηγήσει το στυγερό αυτό έγκλημα. Αλλά τι να εξηγήσει θα μου πείτε; Εξηγούνται οι άνανδρες δολοφονίες;

● Αν έτσι είναι όπως μας τα λέει η Αστυνομία, ότι το ένα πιστόλι ήταν της «Σέχτας Επαναστατών», πριν απ’ όλα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας: για ποιο λόγο διατηρείται σε τόσο υψηλό επίπεδο η τρομοκρατία στην Ελλάδα; Τρομοκρατικές οργανώσεις θα μπορούσαμε να έχουμε σε άλλες εποχές. Όπως είχαμε για παράδειγμα με την μεταπολίτευση την «17 Νοέμβρη». Αλλά αν το καλοσκεφτούμε, ούτε καν κατά την περίοδο της επτάχρονης χούντας των συνταγματαρχών είχαμε.

● Στη Βρετανία υπάρχει ο IRA, αλλά δρα για συγκεκριμένους λόγους. Στην Ελλάδα, οι τρομοκρατικές οργανώσεις του σήμερα, στόχο έχουν απλώς να δολοφονούν. Όπως έγραφαν και οι ίδιοι της «Σέχτας Επαναστατών» σε προηγούμενη προκήρυξή τους, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι «να ματώσει η Ελλάδα».

● Ωστόσο, η δολοφονία του Γκιόλια θα έπρεπε δικαίως να μας προβληματίσει όλους. Δεν είναι μια δολοφονία που αφορά μόνο τον δημοσιογραφικό κόσμο. Δεν είναι μια δολοφονία με την οποία εξέλιπε κάποιος από τη δημοσιογραφική οικογένεια. Είναι μια δολοφονία η οποία θα πρέπει να ταρακουνήσει κυριολεκτικά τη χώρα, αν δεν την ταρακούνησε ήδη. Είμαι βέβαιος ότι το ταρακούνημα αυτό θα το νιώσουμε αρκετά σύντομα στην πολιτική ζωή της χώρας.

● Αν υπάρχει μια οποιαδήποτε μαφία που λειτουργεί με βάση τα διάφορα εκδοτικά συμφέροντα, όπως κάποιοι λένε και στοχοποιούν συναδέρφους τους, τότε η κατάσταση είναι αρκετά σοβαρή. Όταν η μαφία δεν μπορεί να λύσει κάποιο πρόβλημα, τότε αφανίζει το ίδιο το πρόβλημα. Υπάρχει όμως και ένα άλλο ζήτημα. Γιατί άραγε σέρνουν τη δολοφονία Γκιόλια προς τα εκδοτικά συμφέροντα όλα τα παραδοσιακά ΜΜΕ της χώρας; Λογικά, δεν θα τα συνέφερε να κάνουν κάτι τέτοιο.

● Μήπως προσπαθούν να κουκουλώσουν κάποιο άλλο ζήτημα; Κάτι άλλο συμβαίνει στην Ελλάδα, και συμβαίνει καιρό τώρα και συμβαίνει να μην μπορούν να το ανακόψουν. Η δολοφονία ενός δημοσιογράφου με τόσο εντυπωσιακό τρόπο και πρωτοφανή σκληρότητα, δεν μπορεί να είναι ένα απλό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Γιατί μια τρομοκρατική οργάνωση να αναλάβει να κάνει ένα τέτοιο ξεκαθάρισμα;

● Μήπως δρουν λοιπόν πίσω απ’ όλα αυτά, παρακρατικές ομάδες και προβοκάτορες, οι οποίοι σκοπό έχουν την εδραίωση μιας περιόδου πολιτικής ανωμαλίας στη χώρα; Άλλωστε, η διατήρηση σε τόσο υψηλό βαθμό ετοιμότητας, εγχώριων (υποτίθεται) τρομοκρατικών ομάδων, για ποιο λόγο υπάρχει;

● Δημοσιεύματα που υποτίθεται ότι γνώριζαν και γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, αναφέρουν τον Γκιόλια ως «τσιράκι» κάποιων συμφερόντων που περνούσαν μέσα από το blog «Τρωκτικό», το οποίο χρησιμοποιούνταν για ειδικούς λόγους. Αν γνωρίζουν κάτι τα παραδοσιακά ΜΜΕ της χώρας, τότε γιατί δεν το βγάζουν στη δημοσιότητα ώστε να ξεκαθαρίσει η υπόθεση; Πόσο βαθιά πηγαίνουν οι ρίζες του προβλήματος;

● Από την άλλη, αν πιστέψουμε τις νύξεις που αφήνει η Ελληνική Αστυνομία για τη δολοφονία Γκιόλια, τότε θα καταλάβουμε ότι τρομοκρατία και κάποιου είδους μαφία που εδραιώθηκε πλέον στη χώρα, άρχισαν να βαδίζουν μαζί. Όχι μόνο δρόμοι παράλληλοι, αλλά δρόμοι ταυτόσημοι με συγκεκριμένα συμφέροντα.

● Κι όμως, όλη αυτή η διατήρηση της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, εφόσον δεν έχει ξεκάθαρο αντικείμενο, αλλά ένα γενικού περιεχομένου «Λούμπεν Μικρο-Αστική Τάξη» και άλλα τέτοια φαιδρά, έχω την εντύπωση ότι στοχεύει μόνο σε εδραίωση μιας περιόδου πολιτικής ανωμαλίας στη χώρα. Η σημερινή τρομοκρατία στην Ελλάδα, δρα με τρόπους παρακρατικούς και προβοκατόρικους. Αυτό πια είναι ολοφάνερο!

Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος!

● Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ όλα αυτά τα χρόνια, με τις πολιτικές πρακτικές της, συνηθίζει να δίνει βήμα στις τουρκικές διεκδικήσεις. Όπως το ίδιο έγινε με τα Ίμια και καθημερινά χάνονται μίλια ελληνικών υδάτων και εναέριου χώρου. Η ίδια πρακτική ισχύει και για όλα τα άλλα. Η ελληνική διπλωματία βρίσκεται σε ύφεση και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα από την πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα την περασμένη άνοιξη, ο οποίος έμοιαζε να επισκέπτεται το βιλαέτι του!

● Η κατάσταση χειροτερεύει. Και χειροτερεύει σε όλα τα επίπεδα. Παραχωρούμε στην Τουρκία Γη και Ύδωρ και δεν γίνεται τίποτα. Κανείς δεν αντιδρά. Αλλά και οι όποιες αντιδράσεις, είναι τόσο χλιαρές και αδύναμες, που λες και δεν συμβαίνουν. Τι φοβόμαστε; Είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε τη χώρα κομμάτι – κομμάτι, τμήμα – τμήμα;

● Η τραγωδία και η παράδοση της Κύπρου από την υπόδουλη αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών στην Τουρκία, έμελλε να ανοίξει νέο κεφάλαιο στις τουρκικές διεκδικήσεις. Το Τουρκικό Προξενείο στη Θράκη θερίζει κυριολεκτικά και το αυτί της ελληνικής πολιτείας δεν ιδρώνει. Οι Τούρκοι, πράκτορες και μη, αλωνίζουν κυριολεκτικά στη Θράκη.

● Φωτεινό παράδειγμα η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου στο Μέγα Δέρειο, η οποία βίωσε στο πετσί και στην ψυχή της τη βία των Τούρκων πρακτόρων και ποιος ξέρει ποιων άλλων προβοκατόρων και παρακρατικών που δρουν υπέρ των τουρκικών συμφερόντων και ίσως όχι μόνον!

● Φωτεινό παράδειγμα επίσης, η στάση που κρατάει η χώρα μας, απέναντι στους Πομάκους της Δυτικής Θράκης. Οι οποίοι, επιμένουν να δηλώνουν Έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι και επιμένουν να μετέχουν της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού. Με τη διαφορά ότι η ελληνική Πολιτεία αδιαφορεί για τις διαμαρτυρίες τους.

● Οι άνθρωποι αυτοί, διαμαρτύρονται συνεχώς ότι η Ελλάδα τους σπρώχνει στην Τουρκία και ότι προσπαθεί με το ζόρι να τους εκτουρκίσει. Γιατί αλήθεια συμβαίνει αυτό; Γιατί η Ελλάδα επιμένει να χαρίζει στην Τουρκία μια μειονότητα η οποία επιμένει να δηλώνει ότι προτιμά την Ελλάδα και τα ελληνικά γράμματα και όχι την Τουρκία; Προφανώς, όλοι μπορούμε να σκεφτούμε, ότι, ίσως, εδώ, υπάρχει μια μυστική συμφωνία!

● Αυτή η στάση λοιπόν της Ελλάδας, άνοιξε την όρεξη των πιράνχας της τουρκικής διπλωματίας, και ανοιχτά τώρα πια, οι μουσουλμάνοι της Θράκης απαιτούν και δικό τους πανεπιστήμιο! Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει η εφημερίδα «ΘΕΜΑ», η αυτοαποκαλούμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης» έχει ζητήσει εδώ και καιρό να αντικατασταθεί η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, στην οποία εισάγονται ύστερα από εξετάσεις αποκλειστικά μουσουλμάνοι – μέλη της μειονότητας της Θράκης, από μια παιδαγωγική σχολή πανεπιστημιακού επιπέδου τετραετούς φοίτησης, όπου θα εκπαιδεύονται μόνο νέοι που θέλουν να γίνουν δάσκαλοι στα μειονοτικά σχολεία.

● Σε όλη αυτή την κίνηση οι Έλληνες πανεπιστημιακοί έχουν ανακαλύψει κρυφά κίνητρα από τους υποκινητές της. «Κάποιοι θέλουν να ελέγχουν την όλη διαδικασία, δηλαδή την παραγωγή δασκάλων, και στη συνέχεια την εκπαιδευτική διαδικασία στα μειονοτικά σχολεία, την επιμόρφωση αλλά και τους διορισμούς», καταγγέλλει στην εφημερίδα «ΘΕΜΑ» ο ιστορικός αναλυτής κ. Νεκτάριος Δαπέργολας, υπογραμμίζοντας πως δεν υπάρχει λόγος να δημιουργηθεί κάποιο ανάλογο πανεπιστήμιο.

● Στο ίδιο μήκος κύματος και στην ίδια λογική, κινείται η πρακτική της Τουρκίας, όταν αναφέρει το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ως τουρκικό ίδρυμα και ζητάει από τους κληρικούς που ανήκουν σ’ αυτό, να πολιτογραφηθούν Τούρκοι, απειλώντας ακόμα και με τη διακοπή της λειτουργίας του! Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν εν έτη 2010!

● Το παράλογο στην όλη υπόθεση, είναι ότι πολλοί ιεράρχες από την Κρήτη κυρίως, λαμβάνουν την τουρκική υπηκοότητα, ώστε να μπορούν στο μέλλον να θέσουν την υποψηφιότητά τους για το θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σε περίπτωση που ο νυν Πατριάρχης πεθάνει. Κρήτες Θεολόγοι μάλιστα, με σχετικό τους υπόμνημα, έχουν αντιληφθεί την παγίδα της Τουρκίας και αναφέρουν σχετικά:

● [Αυτά έχουν γίνει πια τετελεσμένα. Η ανοχή της Ελλαδικής πολιτείας σε κάθε τούρκικη πρόκληση μας έχει φέρει εδώ, και η απουσία στήριξης του χειμαζόμενου Πατριαρχείου το έχει φέρει σε δεινή θέση. Ο Πατριάρχης είναι με την πλάτη στον τοίχο κυριολεκτικά. Ακόμα χειρότερα, η Τουρκία έχει πια εντάξει το Πατριαρχείο στις επιδιώξεις της εξωτερικής της πολιτικής, ως μέσο πίεσης προς την Ελλάδα και τους απανταχού συναισθηματικά δεμένους μ’ αυτό Ορθόδοξους. Χρησιμοποιώντας την απόλυτη εξουσία, που ασκεί σ’ αυτό, θέλει να το χρησιμοποιεί ως όργανό της προς επιδίωξη των γεωπολιτικών της φιλοδοξιών].

● Η Ελλάδα και ο Ελληνισμός μετράνε ήττες. Και ήττες σημαντικές, ιστορικές, οι οποίες θα καταχωρηθούν με μαύρα γράμματα στις δέλτους της Ιστορίας. Αποδεχόμενοι το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως τουρκικό θεσμό, ως τουρκικό ίδρυμα και όχι ως οικουμενικό, αυτό σημαίνει ότι λογικά και θεσμικά το Πατριαρχείο απευθύνεται μόνο σε Τούρκους πολίτες. Άρα, κατά την ίδια την Τουρκία, οι ιεράρχες του πρέπει να λάβουν την τουρκική υπηκοότητα. Αυτό είναι μια μεγάλη ήττα.

● Μ’ αυτή τη λογική λοιπόν, έχουν αρχίσει και πολιτογραφούνται Τούρκοι, Κρήτες ιεράρχες και έπονται με τη σειρά τους οι Δωδεκανήσιοι. Όταν οι Τούρκοι ανοίγουν κερκόπορτες, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός πρέπει να αντιδράσουν. Η αυτόματη δήλωση ότι «στηρίζουμε» το Πατριαρχείο δεν αρκεί. Χρειάζονται λύσεις, χρειάζονται πράξεις.

Έφυγε ο Σπαθάρης και μας έμειναν οι καραγκιόζηδες

ΤΕΛΙΚΑ ο Καραγκιόζης είναι Τούρκος ή Έλληνας; Ή μήπως η ιστορία του πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά; Η UNESCO πάντως έβγαλε τη δική της απόφαση, ότι ο Καραγκιόζης είναι Τούρκος. Και τον χάρισε στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Τουρκίας! Τελεία.

Αυτό είναι το γεγονός. Το πρόσφατο γεγονός. Ποιος είναι ο Καραγκιόζης; Για μένα είναι ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων. Φαντάζομαι ότι και για πολλούς από εσάς είναι το ίδιο ακριβώς. Ο Καραγκιόζης είναι συναίσθημα, είναι αγάπη, είναι λατρεία. Θυμάμαι πιτσιρικάς ακόμα, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η ασπρόμαυρη κρατική τηλεόραση μετέδιδε τις καταπληκτικές παραστάσεις του Σπαθάρη κάθε Πέμπτη βράδυ στις οκτώ. Μαζευόμασταν όλα τα πιτσιρίκια στην τηλεόραση του γείτονα για να τον δούμε! Έξυπνος, αστείος και καρπαζοεισπράκτορας! Ήξερε να κατατροπώνει τους εχθρούς, να βρίσκει τρόπους να επιβιώνει, να ξεγελάει την πείνα του, να διεκδικεί, να καταφέρνει τον Βεζύρη και να εκπροσωπεί επάξια τον εξαθλιωμένο και πονηρό Έλληνα στο περιβάλλον της Τουρκοκρατίας και όχι μόνο! Είναι δυνατόν να μην ήταν Έλληνας αυτός ο Μαυρομάτης;

Καραγκιόζης στην τουρκική, πάει να πει μαυρομάτης στην ελληνική! Ένας ήρωας που δεν μπορεί να είναι Τούρκος με τίποτα. Και ξέρετε γιατί; Ο Καραγκιόζης μας, αυτός ο ξυπόλητος και πειναλέος ήρωας, έχει ταμπεραμέντο ελληνικό. Δεν μπορεί να είναι Τούρκος, δεν μπορεί να είναι Πέρσης, δεν μπορεί να είναι Άραβας. Είναι κουτοπόνηρος σαν τον Έλληνα, τον Νεοέλληνα που πλάστηκε έτσι από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά. Παλεύει, αγωνίζεται, επαναστατεί, καραδοκεί, μικροαπατεώνας, πονηρός και κουτοπόνηρος, αφέντης του εαυτού του ακόμα κι αν είναι σκλαβωμένος, ξέρει να επιβιώνει σε κάθε εποχή, ξέρει να μάχεται με τους δικούς του μοναδικούς τρόπους. Ελαττώματα και χαρίσματα συνάμα, τα ίδια πράγματα.

Για όλους εμάς, ο Καραγκιόζης, αυτός ο γλυκύτατος καμπούρης ξυπόλητος πειναλέος ήρωας των παιδικών μας χρόνων, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο, παρά βγαλμένος από την καρδιά μας. Γιατί μεγάλωσαν μαζί του δεκάδες γενιές Ελλήνων. Κι αφήστε τους άλλους να λένε ό,τι θέλουν.

Ξέρετε κάτι; Η Ιστορία, μας διδάσκει μία και μόνη και μοναδική αλήθεια. Όσες ταμπέλες κι αν βάλεις σε κάποιον, αυτές με τον χρόνο θα καταρρεύσουν ως σάπιες προμετωπίδες, ανίκανες να σταθούν στο ύψος τους. Κι αν στον σημερινό μας κόσμο, οι διάφοροι οργανισμοί όπως η UNESCO και όποιοι άλλοι, επιθυμούν να βάζουν ταμπέλες και να καρφώνουν κορνίζες στους τοίχους της Ιστορίας, να είστε σίγουροι ότι δεν θα αντέξουν. Η ταμπέλα είναι μια στιγμή μόνο της Ιστορίας. Η Ιστορία είναι που οριοθετεί, ο χρόνος που δίνει ονόματα και πατρίδες στις καρδιές μας και όχι στα χαρτιά!

Αν ψάξετε το ζήτημα εγκυκλοπαιδικά θα βρείτε πολλά στοιχεία, αντιφατικά μεταξύ τους. Ορίστε τη λέει μια από αυτές για την καταγωγή του Καραγκιόζη. Γύρω στα 1850 κάποιος Έλληνας που τον έλεγαν Μαυρομάτη, Υδραϊκής καταγωγής που κατοικούσε στην Κίνα, σοφίστηκε, επειδή αντιμετώπιζε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, να φτιάξει ένα «θέατρο σκιών». Έκοψε, λοιπόν, ηθοποιούς από χαρτί, πήρε ένα πανί που το στερέωσε τεντωμένο κάθετα, έβαλε από μέσα κεριά για να φωτίζεται κι άρχισε τις παραστάσεις. Και τα κατάφερε μια χαρά, πραγματοποιώντας μεγάλα κέρδη. Στον πρωταγωνιστή του θεάτρου του, έδωσε το δικό του όνομα: Μαυρομάτης. Ύστερα από καιρό πήγε στην Κωνσταντινούπολη και συνεργάστηκε με το Γιάννη Μπράχαλη. Αυτός ο Μπράχαλης Γιάννης ήρθε κατόπιν στην Ελλάδα κι έδινε παραστάσεις στον Πειραιά σ’ ένα καφενείο. Υπάρχουν κι άλλες πολλές ιστορίες! Διαλέγεις και παίρνεις! Δύσκολη υπόθεση, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

Ξέρετε ποιο είναι το θέμα; Στην Ελλάδα ο Καραγκιόζης έχει πεθάνει προ πολλού. Μετά τον θάνατο του Σπαθάρη, έκλεισε και τυπικά πια, η Ιστορία του Καραγκιόζη στην ελληνική παράδοση.

Το ζήτημα είναι ότι μας έμειναν κάτι καραγκιόζηδες μικροπολιτικάντηδες και κομματικο-κακομούτσουνοι να περιφέρουν τα αδειανά τους σαρκία και να παριστάνουν τους σωτήρες της χώρας! Μόνο που δεν μπορούν να περισώσουν τίποτα απολύτως πέρα από τους θώκους τους, που νομίζουν ότι έτσι θα μείνουν στην Ιστορία, η οποία θα τους ξεράσει κι αυτή κάποια στιγμή. Πώς να διεκδικήσεις τον γλυκό καμπούρη Μαυρομάτη – Καραγκιόζη αν δεν σ’ ενδιαφέρει πια ο γνήσιος λαϊκός πολιτισμός; Πώς να διεκδικήσουμε τον Καραγκιόζη ως μέρος της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, ακόμα κι αν τυπικά έχει τουρκικό όνομα, από τη στιγμή που καθημερινά την απεμπολούμε με τα ίδια μας τα χέρια σε όλα τα επίπεδα;

Η απόφαση της UNESCO είναι απλώς η ταφόπλακα σε ένα τμήμα της ελληνικής λαϊκής παράδοσης και όλα τα κείμενα που γράφονται πια γι’ αυτό το θέμα, είναι μνημόσυνο στη μνήμη του Καραγκιόζη! Τυπικό μεν, ουσιαστικό όμως όχι. Γιατί, η λαϊκή παράδοση παραμένει πάντα στην καρδιά ενός λαού και όχι στις ταμπέλες που είναι μόδα της εποχής.

Είναι όπως το ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας. Ακόμα και αν οι Σκοπιανοί ονομαστούν τυπικά «Μακεδόνες» και «Μακεδονία», όλοι γνωρίζουν καλά και περισσότερο απ’ όλους οι ίδιοι, ότι δεν πρόκειται να είναι ποτέ οι Μακεδόνες του Μεγαλέξανδρου! Αυτή είναι η μία και μοναδική αλήθεια της Ιστορίας! Οι ίδιοι απεμπολούν τη δική τους Ιστορία! Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες για καραγκιόζηδες πολιτικούς και πολιτικούς καραγκιόζηδες ανίκανους να διεκδικήσουν!

Θ.Πολ.

[ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑ στην τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας SEVEN στις 21 Ιουλίου 2010]

Παρακρατικοί και δωσίλογοι βασιλεύουν ακόμα στην Ελλάδα!

● ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1946, ταγματασφαλίτες σκότωσαν στη Μαγνησία τον δημοσιογράφο του Ριζοσπάστη Κώστα Βιδάλη. Το 1948, άγνωστοι, δολοφόνησαν τον δημοσιογράφο του CBS Τζορτζ Πολκ. Η δολοφονία του Πολκ, που αποδόθηκε αρχικά στους αντάρτες της εποχής εκείνης, είχε τελικώς για αρχιτέκτονες τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας και των ΗΠΑ.

● Τελικά, μετά από 60 χρόνια, έρχεται η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, για να αποδειχθεί ότι παρακράτος, ταγματασφαλίτες και δωσίλογοι στην Ελλάδα ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο τρομοκρατούν! Κι αυτό αποδεικνύουν με τις πράξεις τους όλοι αυτοί οι δολοφόνοι της «Σέχτας Επαναστατών».

● Οι δήθεν «επαναστάτες» που αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστεροί». Δεν υπάρχουν αριστεροί επαναστάτες και δολοφόνοι. Δεν υπάρχουν αριστεροί που να είναι άνανδροι δολοφόνοι. Ο αριστερός προσδιορίζεται μέσα από την ιδεολογία του, μέσα από τον τρόπο ζωής του. Συμφωνείς ή όχι μαζί του, ο αριστερός δεν σκοτώνει την ιδεολογία. Και εδώ, αυτοί οι δολοφόνοι, αυτοί οι φονιάδες, σκότωσαν την ιδεολογία.

● Στο πρόσωπο του Σωκράτη Γκιόλια, οι φονιάδες εκτέλεσαν μια δημοσιογραφική ελεύθερη φωνή. Εκτέλεσαν την άποψη, την ιδεολογία της ελευθερίας και της ελευθεροτυπίας. Όσες προβιές κι αν αλλάξει ο λύκος, πάλι λύκος θα είναι!

● Αναρωτιόμαστε ίσως, γιατί επέλεξαν αυτόν τον δημοσιογράφο. Ο οποίος Σωκράτης Γκιόλας, δεν ήταν ούτε μεγαλόσχημος δημοσιογράφος, ούτε κονομημένος, ούτε είχε πολιτική εξουσία, ούτε πλούσιος και κονομημένος από τη δημοσιογραφία ήταν. Και δεν το φύλασσε κανένας αστυνομικός, καμιά σεκιούριτι.

● Το όνομά του συνδέθηκε όμως με μια νέα μορφή δημοσιογραφίας – διαμαρτυρίας που σήμερα στην Ελλάδα ανθεί. Συνδέθηκε με το blog «Τρωκτικό». Είναι ένα ιστολόγιο, το οποίο, μέσα από την ανωνυμία του, έχει καταφέρει και βγάλει προς τα έξω διάφορα θέματα, που σίγουρα δεν θα μπορούσαν να δουν το φως της δημοσιότητας, ούτε από τις τηλεοράσεις ούτε από τις γνωστές εφημερίδες.

(Παρένθεση: έξω από την προσωπική μου άποψη η οποία δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτική για το "Τρωκτικό", παρ' όλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι σημάδεψε το χώρο της ιντερνετικής ανώνυμης δημοσιογραφίας. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, απέφευγα να το παρακολουθήσω, έχοντας μια γενικότερη απορία: τι ρόλο παίζει; Από την άλλη, με ενοχλεί αφάνταστα αυτή η ανορθογραφία τους που καταντά χυδαία πια. Αλλά με ενοχλούσε φοβερά και το χύμα των θεμάτων που διαδέχονταν το ένα μετά το άλλο, χωρίς θεματολογία, χωρίς σειρά, κουτσομπολίστικα και αηδιαστικά κείμενα σε σημείο να ξερνάς. Είχα επισημάνει μάλιστα και τις απορίες μου πάνω σε εθνικά θέματα, όταν παλαιότερη ανάρτηση τους, αντί να αναφέρονται σε "τουρκικά μαχητικά" που είχαν παραβιάσει το FIR Αθηνών, μιλούσαν για "ασιατικά μαχητικά". Το "Τρωκτικό" σίγουρα άφησε εποχή. Ποια θα είναι η συνέχειά του; Υποπτεύομαι ότι η μορφή θ' αλλάξει οριστικά από εδώ και πέρα ίσως και να πέσει στην απραγία).

● Ο Σωκράτης Γκιόλιας, ήταν ένας εκπρόσωπος της δημοσιογραφίας του ίντερνετ, από τα ισχυρότερα ίσως δημοσιογραφικά blogs της χώρας. Το «Τρωκτικό» είναι από τα ισχυρότερα δημοσιογραφικά blogs. Μέχρι σήμερα έχει κάνει μεγάλες αποκαλύψεις και έχει μπει στο στόχαστρο, όπως τελικά αποδείχθηκε. Στόχος αυτών των ισχυρών blogs, η αποδυνάμωση των παραδοσιακών, ισχυρών και διαπλεκόμενων ΜΜΕ με την εξουσία και άλλες μορφές.

(Γιατί αλήθεια το "Τρωκτικό" ακόμα και σήμερα, έστω τα βασικά στελέχη του, δεν απαντούν ξεκάθαρα αν ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν ή όχι ο εμπνευστής ή ένας από τους βασικούς εμπνευστές του; Σήμερα πλέον δεν καμιά σημασία, αφού ο ίδιος πέρασε στην Ιστορία!)

● Αυτός ήταν λοιπόν ο σκοπός τους. Φάνηκε ξεκάθαρα ο προβοκατόρικος και παρακρατικός ρόλος των δολοφόνων της «Σέχτας Επαναστατών». Τα ελληνικά δημοσιογραφικά blogs έγιναν για την Ελλάδα, μια κατάσταση εκτός ελέγχου. Πολλές φορές προσπάθησε η κυβερνητική εξουσία και της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να τα φιμώσει, να τα κλείσει.

● Κατά καιρούς προσπάθησαν να περάσουν νόμους, ώστε να αναστείλουν τη λειτουργία τους, ή τουλάχιστον να φοβίσουν ορισμένους να σταματήσουν να γράφουν. Έπεσαν μηνύσεις με πλάγιους τρόπους, έγιναν συστάσεις σε πολλούς, ακόμα και την ίδια την Google επιστράτευσαν η οποία τα φιλοξενεί, και η οποία έπαιξε έναν ρόλο κατασταλτικό, κλείνοντας ή αναστέλλοντας τη λειτουργία ορισμένων από αυτά. Με διάφορους προσχηματικούς ρόλους.

● Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δολοφονήθηκε και ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας. Για παραδειγματισμό, για φίμωση της ελεύθερης φωνής, της ελεύθερης σκέψης, της απρόσκοπτης άποψης. Και επέλεξαν τον Γκιόλια, γιατί ήταν ο εύκολος στόχος. Αφύλακτος, ανοιχτός, ξεκάθαρος. Χωρίς αστυνομικούς και σεκιούριτι δίπλα του.

● Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΜΠΕΙ σε έναν κύκλο πολιτικής ανωμαλίας από το 2004 που είναι άγνωστο που, πότε και πως θα τελειώσει. Από τότε που αποκαλύφθηκε ότι άγνωστοι, μέσω συγκεκριμένου δικτύου κινητής τηλεφωνίας παρακολουθούνταν όλη η νεοσύστατη τότε κυβέρνηση Καραμανλή και πολλοί άλλοι πολιτικοί διαφόρων κομμάτων.

● Τότε, ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας είχε προλάβει και έσβησε τα ίχνη των παρακολουθήσεων. Και κανένας δεν τιμωρήθηκε γι’ αυτό, κανένας δεν έμαθε ποτέ τίποτα. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, βυθίστηκε κυριολεκτικά στην σκανδαλολογία της που η ίδια και τα στελέχη της παρήγαγαν. Και το Κράτος, οι θεσμοί της Δημοκρατίας, παρέμειναν εν υπνώσει!

● Το παρακράτος όμως, οι προβοκάτορες και δωσίλογοι δεν κοιμούνται. Εμφανίζονται με διάφορες μορφές. Υπήρξαν κι άλλες αποκαλύψεις για παρακολουθήσεις, που όμως δεν τους δόθηκε η σχετική δημοσιότητα ή θάφτηκαν κι αυτές, όπως και η «αυτοκτονία» του υπαλλήλου της Vodafone Τσαλικίδη!!! Μην ξεχνάμε την παρακολούθηση του σταθερού τηλεφώνου του ΟΤΕ του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

● Βιάστηκαν να το αποδώσουν σε «τεχνικό λάθος» και «έκλεισαν» την υπόθεση. Τουλάχιστον για το δημόσιο αίσθημα! Όπως βιάστηκαν να δηλώσουν ότι εξάρθρωσαν την τρομοκρατία στην Ελλάδα με τη σύλληψη μελών της «17 Νοέμβρη». Τελικά, ήταν όντως αυτοί οι αρχηγοί της οργάνωσης, ή μήπως κάποιοι άλλοι, από κάπου αλλού, κατεύθυναν και συνεχίζουν να ιδρύουν και να κατευθύνουν νέες ομάδες, να στρατολογούν νέα μέλη και να παράγουν σκληρούς και άγριους δολοφόνους;

Η Σέχτα Επαναστατών πίσω από τη δολοφονία του Σ.Γκιόλια?

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ?

ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!

Τα πράγματα αλλάζουν με τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια από την "Σέχτα Επαναστατών", αν είναι έτσι όπως τα λέει η Αστυνομία.

Οι δωσίλογοι του έθνους ξαναχτύπησαν και σίγουρα θα ξαναχτυπήσουν!

Εδώ υπάρχει ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα. Εδώ βάλλονται άμεσα η Δημοκρατία και οι θεσμοί της και όχι μόνο. Μιλάμε πλέον, ανοιχτά, για παρακράτος! Για ένα παρακράτος πιο "σύγχρονο" στον τρόπο που σκοτώνει, πιο άγριο από πριν, ακόμα κι απ' αυτή τη δολοφονία Λαμπράκη, για ένα παρακράτος με πλοκάμια παντού, για ένα παρακράτος, ανελέητο, σκληρό, αδυσώπητο με άγνωστες ακόμα προθέσεις.

Μπορεί τα μέλη της "Σέχτας Επαναστατών" να δείχνουν ίσως ότι απλά τους ενδιαφέρει να σκοτώνουν, ότι απλά τους ενδιαφέρει να τρομοκρατούν, αλλά σίγουρα αποζητούν κάτι παραπάνω από την απλή τρομοκρατική - εγκληματική ενέργεια.

Εδώ μιλάμε για ένα παρακράτος που δεν αρκείται στα γκαζάκια, αλλά επιδιώκει ακόμα και την ανατροπή, πιθανόν, του πολιτεύματος, της ίδιας της Δημοκρατίας και των θεσμών της και ακόμα παραπέρα.

Σκοπός της "Σέχτας Επαναστατών" είναι η εγκαθίδρυση μια αστυνομοκρατίας πλάι στη δική τους τρομοκρατία. Βρόμικα και τα δύο. Και το ένα χειρότερο απ' το άλλο! Η αγανάκτηση του κόσμου να ζητάει όλο και περισσότερη αστυνόμευση. Είναι μια άλλη μορφή βίας, η οποία επιδιώκει πολιτεύματα απολυταρχικά και αστυνομοκρατούμενα.

Οι οργανώσεις του είδους με τις εγκληματικές πρακτικές τους, δρουν παρακρατικά, προβοκατόρικα με σκοπό την αποσταθεροποίηση της δημοκρατίας.

Κανένας δεν μπορεί να σιωπήσει σ' αυτές τις περιπτώσεις. Η καταδίκη τους πρέπει να είναι ολοκληρωτική και πανεθνική, γιατί επιδιώκει να σιωπήσουν φωνές δημοσιογραφικές και όχι μόνον!!!

Στο κρεβάτι του Προκρούστη η δημοσιογραφία στην Ελλάδα?

Η δολοφονία ενός ανθρώπου, είναι ένα έγκλημα από μόνη της. Η καταδίκη σε θάνατο ενός ανθρώπου για οποιουσδήποτε λόγους, είναι και πάλι έγκλημα ακόμα χειρότερο! Η καταδίκη σε θάνατο από οποιονοδήποτε, είτε από γείτονα, συγγενή, από μαφιόζικες ομάδες, από παρακρατικές οργανώσεις, πολλαπλασιάζει την ισχύ του εγκλήματος.

Η δολοφονία ενός δημοσιογράφου, από τη στιγμή που γίνεται για δημοσιογραφικούς λόγους, είναι έγκλημα κατά της ίδιας της δημοκρατίας. Κι εδώ μάλλον αυτό συμβαίνει, αν και θα πρέπει να περιμένουμε πρώτα να ολοκληρωθούν οι έρευνες. Έτσι θα έκανε και ο Σωκράτης Γκιόλας σε μια παρόμοια υπόθεση. Μπορεί να διαφωνούσε ο καθένας με τις απόψεις του ή να συμφωνούσε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν ήταν μια ελεύθερη φωνή. Και σίγουρα ήταν μια ελεύθερη φωνή. Τουλάχιστον όσο του το επέτρεπαν κάποια πράγματα, και όσο τον έπαιρνε να απλωθεί.

Φαίνεται όμως ότι ο Σωκράτης Γκιόλας μάλλον απλώθηκε πάρα πολύ στο κρεβάτι του Προκρούστη κι αυτός αποφάσισε να του κόψει τα πόδια!

Σ' αυτή τη χώρα, υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι. Άλλοι εντός εισαγωγικών (") και άλλοι όχι. Δημοσιογράφοι διαφορετικών ταχυτήτων. Ο καθένας με τα δικά του χαρίσματα, με τις δικές του "ανέσεις", με τους δικούς του τρόπους. Άλλοτε πληρωμένους με χρήμα κι άλλοτε πληρωμένους με σφαίρες. Κι άλλοτε πληρωμένους με δύσκολη ζωή!!!

Εξαρτάται από το δρόμο που διαλέγεις.

Όπως και νάχει, αν δολοφόνησαν τόσο άγρια τον Σωκράτη Γκιόλα για κάποιο δημοσιογραφικό θέμα, αυτό σημαίνει ότι σ' αυτή τη χώρα η δημοκρατία πηγαίνει περίπατο, ότι η δημοκρατία κινδυνεύει, ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Αυτό σημαίνει ότι σ' αυτή τη χώρα λειτουργεί κάποιο παρακράτος που δολοφονεί πλέον απρόσκοπτα και απροσχημάτιστα. Αυτό σημαίνει ότι σ' αυτή τη χώρα, λειτουργούν μαφιόζικες οργανώσεις που αναλαμβάνουν να εκτελέσουν συμβόλαια θανάτου που δοκιμάζουν τα όρια και τις αντοχές της δημοκρατίας!

Καλά θα κάνουμε να σοβαρευτούμε επιτέλους και να δούμε τις αλήθειες μπροστά μας κατάματα. Και καλά θα κάνουμε να ευαισθητοποιηθούμε όλοι μας!

Σοκ από τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια!

Η είδηση της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια είναι πλέον γνωστή σε όλη τη χώρα. Όποιος κι αν ήταν ο άνθρωπος Σωκράτης Γκιόλιας, δεν παύει να ήταν μια δημοσιογραφική φωνή που είχε άποψη και θάρρος για όσα έλεγε και έγραφε. Τον ακούγαμε από το ραδιόφωνο του 9,89.

Είναι μια στυγερή δολοφονία ενός δημοσιογράφου. Άγνωστο για ποιους λόγους έγινε, δημοσιογραφικούς ή όχι, η ελληνική δημοσιογραφία έχασε μια θαρραλέα φωνή.

Το όνομά του συνδέθηκε με το δημοσιογραφικό blog "Τρωκτικό", αν και ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε κάτι τέτοιο μάλλον.

Η δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, έρχεται σε μια δύσκολη εποχή για τη χώρα. Μια δύσκολη εποχή για όλους. Και αν αποδειχθεί ότι η δολοφονία του έχει άμεση σχέση με τη δουλειά του, με τις όποιες αποκαλύψεις του, τότε τα πράγματα σίγουρα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει και λειτουργεί μια ανεξέλεγκτη μαφία, ένα στυγερό παρακράτος, άγνωστο ποιοι το έχουν στήσει, το οποίο πέρασε πια στην άλλη πλευρά, στη ζώνη του λυκόφωτος, στη ζώνη των δολοφονιών δημοσιογράφων. Ίσως κι εκείνοι οι άγνωστοι που απειλούσαν ότι σύντομα θα σκοτώσουν κάποιον δημοσιογράφο, κάποιο ηχηρό όνομα!

Τελικός στόχος: μείωση του κοινωνικού κράτους, αύξηση των πρόωρων θανάτων!

ΘΕΡΜΟ πολιτικό καλοκαίρι, λένε συνεχώς οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές. Κάτι θα ξέρουν αυτοί περισσότερο για να το λένε! Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, είναι η σταθερή κουβέντα πια. Τι άλλο θα μπορούσε ν’ απασχολήσει τον κοσμάκη, τον λαουτζίκο; Χρόνια και χρόνια στη δουλειά, για να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Οι μειώσεις μισθών πάνε πακέτο με τις αυξήσεις των υποχρεώσεων όλων μας. Όταν τα έσοδα λιγοστεύουν, είναι λογικό και επόμενο να αυξάνονται τα έσοδα! Ήρθε και η νέα αύξηση του ΦΠΑ από την 1η Ιουλίου στο 23%! Πληρώνουμε ήδη, δηλαδή, το ένα τέταρτο της τιμής του προϊόντος στο κράτος. Έξτρα φόρος που αντλείται φυσικά από τον καταναλωτή, από τον πελάτη. Και μπήκε και ΦΠΑ στις συμβολαιογραφικές πράξεις. Πράγμα που έφερε ήδη την καθίζηση και σ’ αυτόν τον χώρο.

Δουλεύεις μια ολόκληρη ζωή, μεγάλο μέρος του μισθού σου πηγαίνει στα ασφαλιστικά ταμεία, υποτίθεται για την ιατροφαρμακευτική σου περίθαλψη και τα γεράματα. Κι όταν φτάσεις στα 60-65 σου, περιμένεις να βγεις στη σύνταξη, για ν’ απολαύσεις ως περήφανη τρίτη ηλικία το υπόλοιπο του βίου που απομένει. Αλλά λογάριαζες χωρίς τον ξενοδόχο! Που ζητάει κι άλλη αύξηση στις εισφορές σου προς το κράτος, που σημαίνει ότι θα σου τα αφαιρέσει από την ίδια σου τη σύνταξη με αποτέλεσμα όχι μόνο να σου τη μειώσει αλλά και να σου αυξήσει και τα χρόνια της δουλειάς σου.

Κι εκεί που έλεγες ότι με την καλή ζωή που κάνουμε, με το που φτάσαμε τις κοινωνίες μας σε υψηλότερο βιοτικό επίπεδο και αυξήσαμε το προσδόκιμο ζωής, να που πρέπει να τα δώσεις πίσω όλα αυτά. Πρέπει να ξεπληρώσεις, λένε, όλα αυτά που τόσα χρόνια απολάμβανες! Λες και δεν τα πληρώναμε. Άλλαξαν τα πάντα. Ακόμα και όσα δεν φανταζόμασταν.

Ένα μικρό παράδειγμα. Ασφαλισμένος του ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ). Ασθενής με σακχαρώδη διαβήτη, έπαιρνε ταινίες και βελόνες για τη μέτρηση του σακχάρου. Τις έγραφε ο γιατρός του ΤΕΒΕ, τις αγόραζε από το φαρμακείο με τιμολόγιο, έκανε δαπάνη και με επιταγή έπαιρνε τα χρήματα πίσω. Κόστος ταινιών 40-50 ευρώ, κόστος βελόνων 10 ευρώ. Τι άλλαξε τώρα; Για να κάνει τη δαπάνη ο ασθενής (μιλάμε για χρόνια ασθένεια), πέρα από την συνταγογράφηση του γιατρού του ΤΕΒΕ, θα πρέπει να πάει και σε δημόσιο νοσοκομείο, όπου εκεί, ο κρατικός φορέας, θα βεβαιώσει εκ νέου την ασθένεια και θα του χορηγήσει γνωμάτευση ότι είναι όντος διαβητικός. Κι αυτό θα πρέπει να γίνεται κάθε φορά! Λες και δεν τα πλήρωσε στον φαρμακοποιό που έκοψε τιμολόγιο. Λες και ο γιατρός του ΤΕΒΕ δεν υπάρχει. Στην ουσία τον καταργούν ως αναξιόπιστο!

Μ’ αυτόν τον τρόπο, αγνοούν κατ’ αρχάς τον ίδιο τον γιατρό του ΤΕΒΕ (όχι ότι δεν υπάρχουν απατεώνες, σαφώς και υπάρχουν) και θεωρούν εξ αρχής τον ασθενή κομπιναδόρο, ότι θα κλέψει τα 10 ή 50 ευρώ του ΤΕΒΕ! Αντί να ελέγξουν με διαφορετικούς τρόπους τις απάτες που φυσικά και γίνονται, προτιμούν να ταλαιπωρήσουν τον ασθενή με γνωματεύσεις κάθε λίγο και λιγάκι, παρά να κυνηγήσουν το έγκλημα με αυστηρούς ελέγχους. Στην ουσία δεν κερδίζεις τίποτα, αφού και το έγκλημα παραμένει και ο απατεώνας ασθενής, γιατρός ή φαρμακοποιός δεν διώκεται. Και ποιος διαβεβαιώνει το σύστημα, ότι ο γιατρός του δημόσιου κρατικού νοσοκομείου δεν θα κάνει ή δεν κάνει κομπίνα με ασθενείς που τους προμηθεύει με γνωματεύσεις ψευδείς για να παίρνουν ταινίες μέτρησης σακχάρου και βελόνες; Άλλωστε, τα νοσοκομεία της Ελλάδας, βρίθουν από απατεώνες που κάνουν κομπίνες με τα υλικά! Αυτό είναι γνωστό…

Μειώνουν συντάξεις, αυξάνουν τον χρόνο εργασίας πριν τη σύνταξη, μειώνουν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μειώνουν το κοινωνικό κράτος. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Μελέτη Βρετανών επιστημόνων γι’ αυτό το θέμα, έδειξε ότι όταν όλα αυτά συμβαίνουν, τότε έχουμε αύξηση πρόωρων θανάτων από καρδιακά νοσήματα και ασθένειες σχετικέ με το αλκοόλ. Η σχετική έρευνα έδειξε ότι ο απλός κόσμος κινδυνεύει να πληρώσει ακριβά τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, ακόμα και με τη ζωή του, τόνισε ο Βρετανός επιστήμονας Στάκλερ. Άρα, στην ουσία, μειώνεται και πάλι το προσδόκιμο ζωής. Αυτό που κάναμε πάνω από εκατό χρόνια να πετύχουμε, με την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής. Αυτός είναι άραγε ο τελικός στόχος;

Σκοτώνουμε για να δείξουμε ότι απαγορεύεται να σκοτώνουμε!

«Γιατί σκοτώνουμε ανθρώπους οι οποίοι σκότωσαν ανθρώπους, προκειμένου να διδάξουμε ότι το να σκοτώνεις είναι λάθος;», αναρωτιόταν προ ημερών μια Νεοϋορκέζα δικηγόρος, η Κλερ Χόγκενεϊβερ, με αφορμή την εκτέλεση ενός θανατοποινίτη, του Ρόνι Λι Γκάρντνερ, που εκτελέστηκε στις 18 Ιουνίου 2010. Ο ίδιος, είχε το δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει: δια τυφεκισμού.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, η θανατική ποινή δεν ισχύει σήμερα πια, σε 136 χώρες.

- 58 χώρες διατηρούν στη νομοθεσία τους και εφαρμόζουν τη θανατική ποινή.

- 92 χώρες κατήργησαν εντελώς τη θανατική ποινή.

- 9 κράτη τη διατηρούν, όμως μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις (π.χ. για εγκλήματα σε εμπόλεμες περιόδους).

- 35 χώρες διατηρούν νομοθεσία που επιτρέπει τη χρήση της θανατικής ποινής για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ωστόσο στα κράτη αυτά δεν έχει εφαρμοστεί η θανατική ποινή τουλάχιστον για τα τελευταία 10 χρόνια.

Στην Ελλάδα, η θανατική ποινή καταργήθηκε οριστικά και με νόμο το 1994 (αρκετά πρόσφατα) και συνταγματικά το 2001. Τελευταίος πολίτης που εκτελέστηκε ήταν ο 27χρονος Βασίλης Λυμπέρης (1945-1972) στο Ηράκλειο στις 25 Αυγούστου 1972. Κρίθηκε ένοχος με την κατηγορία ότι έκαψε ζωντανούς την εν διαστάσει σύζυγό του, την πεθερά του και τους δύο γιους του.

Η απαγόρευση είναι τόσο παλιά, σχεδόν όση και η ύπαρξη του ανθρώπινου γένους: «Ου φονεύσεις». Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος σκότωνε, σκοτώνει και θα συνεχίσει να σκοτώνει συνανθρώπους τους. Σκοτώνει, έχοντας στην άκρη της γλώσσας του πολλές-πολλές δικαιολογίες. Δολοφονεί από έναν απλό λόγο, για ευτελή χρηματικά ποσά ή αντικείμενα, για κτηματικές διαφορές, για οικογενειακούς λόγους, γιατί του έθιξαν το φιλότιμο, για λόγους ηθικούς, για λόγους ζήλιας και πάθους, μέχρι που οργανώνει τη διενέργεια πολέμων, όπου εκεί σκοτώνει χωρίς κανείς να ενοχλήσει κανέναν. Σ’ έναν πόλεμο, κανένας δεν εγκαλεί τον νικητή για το θάνατο άμαχου πληθυσμού, αφού έτσι κι αλλιώς είναι νικητής και έχει το δίκιο με το μέρος του. Ο άνθρωπος σκοτώνει, ίσως μέχρι να κορέσει τη δίψα του για θάνατο και «απαίτηση δικαιοσύνης»!

Έτσι, ο άνθρωπος, όρισε κανόνες και νόμους. Τι είναι δολοφονία; Πότε μπορούμε να μιλάμε για μια άδικη δολοφονία; Πότε μπορούμε να μιλάμε για μια δίκαια δολοφονία; Και προσπάθησε, ο άνθρωπος, να νουθετήσει και να απαγορεύσει τη δολοφονία μέσω της ίδιας της δολοφονίας. Είναι άραγε αυτό σωστό;

«Γιατί σκοτώνουμε ανθρώπους οι οποίοι σκότωσαν ανθρώπους, προκειμένου να διδάξουμε ότι το να σκοτώνεις είναι λάθος;» Αιώνιο ερώτημα, αλλά κανείς δεν θα δώσει απάντηση. Είμαστε ή δεν είμαστε κοινωνίες της συγχώρεσης; Αν ναι, τότε γιατί να βάφουμε με αίμα τα χέρια μας, ακριβώς όπως ένας δολοφόνος που το κάνει για τους δικούς του λόγους;

Όταν όλοι αποδέχονται έναν νόμο, τότε σημαίνει ότι όλοι είναι συνένοχοι στην εκτέλεσή του. Όπως η ποινή του θανάτου. Άρα, επικροτούμε την πράξη της δολοφονίας, μέσω μιας άλλης δολοφονίας. Σκοτώνουμε έναν δολοφόνο, επειδή ακριβώς σκότωσε κάποιον άλλον!

Οι υποστηρικτές της, πιστεύουν ότι έτσι παραδειγματίζονται οι διαπράττοντες εγκλήματα. Ότι η θανατική ποινή, μπορεί να λειτουργήσει ως μια μορφή εκφοβισμού. Κι όμως, τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας αποδεικνύουν το αντίθετο.

Η έννοια της τιμωρίας με τη φυλάκιση του εγκληματία, είναι ο σωφρονισμός και όχι η εκδίκηση. Καλύτερα λοιπόν ένας φόνος λιγότερος, από μια μη εκδικητική κοινωνία, παρά ένας φόνος ακόμα, που ίσως να είναι και αποτέλεσμα δικαστικής πλάνης (περίπτωση Αριστείδη Παγκρατίδη, του επονομαζόμενου και δράκου του Σέιχ Σου).

Κι όμως, όλο αυτό, μοιάζει με την πρόθεση του ανθρώπου να εξιλεωθεί για κάτι. Είναι ίσως η αρχέγονη εκείνη θυσία του ανθρώπου προς τους θεούς, ότι μόνο δια του αίματος μπορεί να εξιλεωθεί ένας δολοφόνος και να συγχωρεθεί από τον Θεό.

Σε άλλες χώρες, όπως είναι η Κίνα, η ποινή του θανάτου εφαρμόζεται ακόμα και για μικροκλοπές, χώρα η οποία ευθύνεται για τα τρία τέταρτα των εκτελέσεων θανατοποινιτών στον κόσμο. Κι όμως, όλα αυτά, δεν έχουν θέση στο ανθρώπινο γένος. Όσο σκληρός κι αν είναι ένας δολοφόνος, καμιά κοινωνία δεν έχει κανένα δικαίωμα, να μεταβάλλεται σε δολοφόνο!

Ανανέωση δεν γίνεται με παλαιά υλικά και αν δεν γκρεμίσεις!

Ο ΟΡΟΣ «Νέα Μεταπολίτευση», εισβάλλει σταθερά στη ζωή μας. Είναι ένας όρος που ειπώθηκε για πρώτη φορά την επομένη ημέρα από την εξαγγελία του Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου (στο ακριτικό Καστελόριζο), για την είσοδο της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Είναι ένας όρος που προσπαθεί να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή που προβάλλει μπροστά μας, ένα διαφορετικό, πολιτικά τουλάχιστον, μέλλον.

Αλλά οι μεταπολιτεύσεις δεν προσδιορίζουν πάντα μόνον μεγάλες πολιτικές αλλαγές, αλλά κυρίως και κοινωνικές. Με τον όρο «μεταπολίτευση» εννοείται η αλλαγή του πολιτεύματος. Στην Ελλάδα σήμερα, με τον όρο μεταπολίτευση, έμεινε να εννοούμε την περίοδο της νεώτερης ιστορίας μετά την πτώση της χούντας, όπου έγινε μια μεγάλη αλλαγή: από τη Δικτατορία περάσαμε στην Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Να σημειώσουμε εδώ, ότι, μεταπολίτευση υπήρξε και κατά τη διάρκεια της επτάχρονης Δικτατορίας, όπου με «δημοψήφισμα» άλλαξε το πολίτευμα που ήταν η Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της μεταδικτατορικής μεταπολίτευσης, είναι η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος που μέχρι τότε ήταν παράνομο, ενώ έγινε και μια σημαντική προσπάθεια απάλυνσης των πληγών που είχαν ανοίξει οι ιδεολογικές διαμάχες από την απελευθέρωση (τέλος Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου – Εμφύλιος) μέχρι και το 1974.

Η μεταπολίτευση σηματοδότησε επίσης και την άνοδο στην εξουσία της πρώτης Κεντροαριστερής κυβέρνησης (1981 – Ανδρέας Παπανδρέου – ΠΑΣΟΚ), με ειρηνικό τρόπο και ακολούθησε η μεγάλη συγκατοίκηση Καραμανλή – Παπανδρέου. Έκτοτε, άλλαξαν πάρα πολλά σ’ αυτή τη χώρα. Το πολίτευμα, ή καλύτερα το πολιτικό μας σύστημα, μετατράπηκε κυριολεκτικά σε δικομματικό, το οποίο κυβέρνησε τη χώρα για 35 ολόκληρα χώρα. Δικομματικό, είναι το πολιτικό εκείνο σύστημα κατά το οποίο, τα δύο μεγάλα κόμματα κυβερνούν εναλλάξ τον τόπο. Και οι Έλληνες το ένιωσαν αρκετά καλά στο πετσί τους.

Η 35χρονη δημοκρατία μας, έμελλε να κουραστεί από τον δικομματισμό και μάλλον χρειάζεται ανανέωση. Φτάσαμε, οριακά πια, στην πλήρη αμφισβήτηση του δικομματισμού. Ο τόπος έχει ανάγκη από κάτι νέο. Οι κυβερνήσεις των οικογενειών Καραμανλή και Παπανδρέου δεν μπορούν να ανταποκριθούν πια. Και απ’ ό,τι έδειξε ο χρόνος, ούτε και τα λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης στη Βουλή, μπορούν να προσφέρουν νέες απόψεις και ιδέες, προκειμένου η χώρα να πάψει να διολισθαίνει και να βγει από το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο χώρος της Αριστεράς ο οποίος συνεχίζει να διασπάται, διαιρούμενος πολλαπλασιαζόμενος, χωρίς να προσφέρει καμία απολύτως πρόταση νέας διακυβέρνησης της χώρας. Οι δήθεν νέες εξαγγελίες, παραμένουν σε καθαρά ομαδικά επίπεδα, όπου οι διάφορες ομάδες πολεμούν η μία την άλλη με όρους καθαρά παλαιοκομματικούς (διασπάσεις και ομαδοποιήσεις), ευαγγελίζοντας δήθεν το νέο ανανεωτισμό. Στην ουσία, δίνουν διέξοδο μόνο στις προσωπικές τους ανησυχίες και όχι στην ή στις πλειοψηφίες του ελληνικού λαού, που βρίσκεται αντιμέτωπος με το άγνωστο.

Χαρακτηριστικές είναι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, όπου διαφαίνεται η κούραση του εκλογικού σώματος, των πολιτών, οι οποίοι, δεν ξέρουν ποιον απ’ τους δύο μεγάλους του δικομματισμού να προτιμήσουν.

Το αξίωμα είναι σταθερό και αναλλοίωτο μέσα στο χρόνο: ανανέωση δεν γίνεται με παλαιά υλικά παρά μόνο με νέα. Και ανανέωση δεν γίνεται αν δεν γκρεμίσεις, αν δεν χτυπήσεις, αν δεν κόψεις, αν δεν παροπλίσεις παλαιά υλικά! Είναι κανόνας, είναι νόμος της φύσης, νόμος της ζωής!

Η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα θα έπρεπε να ενώνει και όχι να διαιρείται η ίδια και να διαιρεί τους πολίτες. Πώς ευαγγελίζεσαι την ανανέωση όταν διαιρείσαι; Πώς θα ενώσεις τον κόσμο προς μια νέα τολμηρή πολιτική, όταν δεν έχεις να προτείνεις τίποτα άλλο εκτός από την περιθωριοποίησή σου;

Οι δικομματικές κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, αφού δεν είχαν δυνάμεις να κυβερνήσουν με θάρρος και τόλμη, προτίμησαν τελικά να υποθηκεύσουν τη χώρα προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία. Το ίδιο κάνει και η Αριστερά: προτιμάει να διαιρείται, φοβούμενη μη χάσει τις ομαδούλες της. Η απόλυτη διολίσθηση δηλαδή, ενός, υποτιθέμενα ανανεωτικού, χώρου. Εγκλωβισμός και περιθωριοποίηση! Πώς θα προχωρήσουμε έτσι προς τη νέα μεταπολίτευση; Με τι προτάσεις; Με τι νέο;

Θανάσης Πολυμένης

[ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ SEVEN ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ ΣΤΙΣ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010]

Χαρά Κεφαλίδου: «Η επιλογή προσώπου για το Δήμο Δράμας δεν είναι δική μου δουλειά ούτε του κ. Αηδόνη»

Χαρά Κεφαλίδου: «Η επιλογή προσώπου για το Δήμο Δράμας δεν είναι δική μου δουλειά ούτε του κ. Αηδόνη»

Συνέντευξη της βουλευτού Δράμας του ΠΑΣΟΚ κας Χαράς Κεφαλιδου στον «Πρωινό Τύπο»

(Δημοσιεύτηκε στον Πρωινό Τύπο την Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010)

Συνέντευξη Θανάσης Πολυμένης

«Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΡΟΣΩΠΟΥ», για το ποιος θα είναι υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στο Δήμο Δράμας, «δεν είναι δική μου δουλειά, ούτε του κ. Αηδόνη», απαντά στον «Πρωινό Τύπο», η βουλευτής Δράμας του ΠΑΣΟΚ κ. Χαρά Κεφαλίδου. Η ίδια πιστεύει ότι, «η συζήτηση που είναι σε εξέλιξη… θα μας οδηγήσει σε μια ενωτική πρόταση για την πόλη μας».

Αποφεύγει να πάρει θέση για το αν η υποψηφιότητα του κ. Σούτου θα μπορούσε να ενώσει το ΠΑΣΟΚ, θέλοντας να «δείξει με τον τρόπο της… μια σύγχρονη νοοτροπία, μια προσέγγιση συστηματική, συλλογική και θεσμική σε ορισμένα θέματα. Δεν μπορεί το καθετί να γίνεται αντικείμενο φίλαθλης προσέγγισης».

1

Φαίνεται ότι οι δυο βουλευτές Δράμας του ΠΑΣΟΚ, εσείς και ο κ. Χρ. Αηδόνης, ακολουθείτε διαφορετικές πορείες, όσον αφορά την επιλογή του προσώπου για τη διεκδίκηση του Δήμου Δράμας στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου. Οι διαδικασίες που ακολουθούνται από το κόμμα, πιστεύεται ότι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο;

Απάντηση : Η επιλογή του προσώπου δεν είναι ούτε δική μου δουλειά, ούτε του κ. Αηδόνη. Ως κόμμα ακολουθούμε ανοιχτή διαδικασία σε σχέση με τις υποψηφιότητες: θέλουμε να δοθεί η δυνατότητα στους ενεργούς πολίτες να βγουν μπροστά και να καταθέσουν την υποψηφιότητά τους. Οι διαδικασίες ανάδειξης, δηλαδή η συζήτηση που είναι σε εξέλιξη και θα ολοκληρωθεί τις επόμενες μέρες, θέλω να πιστεύω ότι θα μας οδηγήσει σε μια ενωτική πρόταση για την πόλη μας. Η πόλωση και οι μικροπολιτικές πρακτικές δεν ωφελούν κανέναν και πολύ λιγότερο τη Δράμα, που θα είναι η μεγάλη χαμένη αν πρυτανεύσουν τέτοιες λογικές.

Οι καιροί απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις, σύνθεση, άμβλυνση αντιθέσεων. Απαιτούν ενότητα και συνεννόηση. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στην πρόκληση του Καλλικράτη και να αξιοποιήσουμε τις νέες δυνατότητες που δίνονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για την ανάπτυξη του τόπου.

2

Η υποψηφιότητα του κ. Κώστα Σούτου για να ηγηθεί συνδυασμού του ΠΑΣΟΚ για το Δήμο Δράμας, θα μπορούσε να συσπειρώσει το κόμμα, να ενώσει τις παρατάξεις Χαρακίδη – Τερζή, ώστε αυτό να διεκδικήσει ενωμένο και δυνατό την έδρα του Δήμου Δράμας; Τι θα κάνετε εσείς προσωπικά, σε περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ επιλέξει τον κ. Χαρακίδη και παραμείνει διασπασμένο στο Δήμο; Ποιες θα είναι οι ενέργειές σας;

Απάντηση: Σε ορισμένα τοπικά ζητήματα θα έχετε δει να μην παίρνω θέση. Δεν το κάνω για να μην εκτεθώ, αλλά για να δείξω με τον τρόπο μου, να δημιουργήσω μια σύγχρονη νοοτροπία, μια προσέγγιση συστηματική, συλλογική και θεσμική σε ορισμένα θέματα. Δεν μπορεί το καθετί να γίνεται αντικείμενο φίλαθλης προσέγγισης.

Για το θέμα που λέτε, εμένα με ενδιαφέρει πρωτίστως η ενότητα. Αυτή την ώρα που οι συζητήσεις και οι ζυμώσεις είναι ακόμη σε εξέλιξη, όποιος δημοσιοποιεί εικασίες φιλαθλοποιεί ένα σημαντικό ζήτημα και προσφέρει κακές υπηρεσίες και στον πολιτικό του φορέα και στην πόλη.

Σε κάθε περίπτωση ο βουλευτής οφείλει να επιδεικνύει σύνεση, να ακούει, και να διαμορφώνει προϋποθέσεις ενότητας και συγκλίσεων ώστε ο διάλογος να καταλήξει σε συλλογικές αποφάσεις που όλοι μαζί θα στηρίξουμε. Ας αφήσουμε λοιπόν το διάλογο που ολοκληρώνεται τις προσεχείς ημέρες να αναδείξει το καλύτερο αποτέλεσμα για την παράταξη και για τη Δράμα.

3

Είστε μία από τους βουλευτές που ψήφισαν υπέρ της ένταξης της χώρας στο ΔΝΤ. Σε λίγες ημέρες καλείστε να ψηφίσετε ένα ακόμα νομοσχέδιο, το οποίο ξεσηκώνει θύελλες, κυρίως εντός του χώρου του ΠΑΣΟΚ. Θα ψηφίσετε το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό και τα εργασιακά ζητήματα; Πιστεύετε ότι έχουν δίκιο όσοι ξεσηκώνονται εναντίον του; Κι ακόμα, θα μπορούσε να ήταν η αφορμή για επικείμενες εκλογές;

Απάντηση: Κοιτάξτε, για να μην κοροϊδευόμαστε επιτέλους, κανείς δεν αρνήθηκε στ’ αλήθεια τη βοήθεια του ΔΝΤ και ούτε θα μπορούσε να την αρνηθεί. Σε μια χώρα όπου όσοι δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι το ονειρεύονται, όπου ακόμη και ο μισός ιδιωτικός τομέας είναι επιδοτούμενος ή κρατικοδίαιτος, θα ήταν ποτέ δυνατό να επιλέξουμε να μην πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις; Κατόπιν εορτής κάποιοι δημαγωγούν εκ του ασφαλούς κινούμενοι στα όρια της πολιτικής αλητείας. Ευτυχώς για τη χώρα, οι ψηφοφόροι τους ήδη ψάχνουν ποιόν (άλλον) θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές...

Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και η οικονομική πολιτική έχει δρομολογηθεί και περιθώρια για παλινωδίες δεν υπάρχουν. Το «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» του Πρωθυπουργού δεν ήταν σχήμα λόγου και τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουμε για να μη βουλιάξουμε. Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές και καμιά από όσες υπάρχουν δεν είναι ευχάριστη.

Στο Ασφαλιστικό, δεκαετίες αφροσύνης, κακοδιαχείρισης, κατασπατάλησης, εισφοροδιαφυγής, κλεψιάς, λαθών κλπ, μόνο μια κατάληξη μπορούσαν να έχουν. Αν δεν κάνουμε όλοι πίσω στις απαιτήσεις μας, αν δεν ξεβολευτούμε λίγο, δεν υπάρχει σωτηρία. Ακόμη κι αυτοί που διαμαρτύρονται, το ξέρουν καλά.

Δεν είμαι από αυτούς που λαϊκίζουν, ψηφίζοντας από τη μια τα πράγματι σκληρά μέτρα και κλείνοντας από την άλλη το μάτι στους ψηφοφόρους. Η κυβέρνηση αυτή παίρνει απίστευτα δύσκολες αποφάσεις για το καλό όλων μας, και των παιδιών μας, και της χώρας μας. Έχουμε μπροστά μας εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις και για να τις ξεπεράσουμε θα πονέσουμε. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια λέγεται μόνον με ένα τρόπο.

4

300, 200 ή 150, ο αριθμός των βουλευτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο; Θα έλυνε κάτι η μείωση του αριθμού των βουλευτών στην πραγματικότητα, ή μήπως πρόκειται για περαιτέρω «παιχνίδια» με το πολίτευμα; Είστε θετική στη μείωση των βουλευτών; Και αν όχι, τι θα κάνατε αν το ΠΑΣΟΚ σας έθετε υπό κομματική πειθαρχία προκειμένου να ψηφιστεί ο σχετικός νόμος στο μέλλον;

Απάντηση: Ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, όλα τα συστήματα έχουν υπέρ και κατά. Προσωπικά δεν τις φοβάμαι καθόλου τέτοιες συζητήσεις, ούτε πρόκειται να υπεραμυνθώ του «συναφιού» μου προσπαθώντας να σας πείσω πόσο ιερός αριθμός είναι το 300 και πόσο θα κινδυνεύσει η πατρίς αν πάμε να τον αλλάξουμε. Η όλη υπόθεση μοιάζει σαν ένα από αυτά τα υποθετικά σενάρια που επανέρχονται στο προσκήνιο σε δύσκολες περιόδους για να δοκιμάσουν τις αντοχές της κοινωνίας μας.

Επί της ουσίας, δεν νομίζω ότι ο αριθμός των βουλευτών έχει τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η ποιότητα της αντιπροσώπευσης και στη βάση αυτή θα συμμετείχα σε οποιονδήποτε ανοικτό διάλογο. Αν πάντως κάποιος θέλει απλά να εξοικονομήσει χρήματα, μπορούμε πιό εύκολα να μειώσουμε τα έξοδα της Βουλής με περικοπές αντί να ανοίγουμε ένα μεγάλο θεσμικό και ίσως και συνταγματικό ζήτημα.

5

Η ελεύθερη έκφραση γνώμης και άποψης από έναν βουλευτή, σταματάει εκεί που αρχίζει η κομματική πειθαρχία;

Απάντηση: Δημοκρατία χωρίς πειθαρχία δεν νοείται, κι ας προσπαθούν κάποιοι συστηματικά να ταυτίζουν τη δημοκρατία με την ασυδοσία. Ο πολίτης μιας δημοκρατικής κοινωνίας περιορίζει μόνος του την ελεύθερη έκφραση γνώμης και άποψης. Το ίδιο κάνει και ο βουλευτής ενός δημοκρατικού κόμματος. Αυτός ο αυτόβουλος αυτοπεριορισμός είναι προϋπόθεση της σύνθεσης απόψεων στο εσωτερικό του κόμματος. Πρέπει όλοι, και ως βουλευτές και ως πολίτες, να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε πίσω ως προς τις προσωπικές μας γνώμες και απόψεις, προκειμένου να διαμορφωθεί μια σύνθετη, συλλογική άποψη, την οποία θα υποστηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Αυτό θα πει δημοκρατία: να αυτοπεριορίζεσαι χωρίς να σε υποχρεώνει κανείς.

Δεν ξέρω τι εμπειρίες έχει ο καθένας, αλλά εγώ ποτέ δεν αισθάνθηκα ανελεύθερη στο χώρο μου. Πάντα εξέφραζα την άποψή μου, ακόμη κι αν μειοψηφούσα. Αλλιώς θα είχα πάψει να αγωνίζομαι.

6

Συνδικαλιστικά κυρίως στελέχη, του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, ασκούν έντονη κριτική προς την κυβέρνηση και της καταλογίζουν βαρύτατες ευθύνες, τόσο στον πρωθυπουργό όσο και σε υπουργούς, για την «επαίσχυντη συμφωνία με το ΔΝΤ», και ζητούν έκτακτο συνέδριο και αλλαγή ηγεσίας του κόμματος. Πώς το σχολιάζεται;

Απάντηση: Ευτυχώς που μας κυβερνάει μια σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση κι όχι αυτοί που λέτε.

7

Προφανώς έχετε αποδεχθεί τα 5.500 ευρώ που δίνονται σε κάθε νέο βουλευτή για αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού. Σκεφτήκατε ποτέ, ότι, αν δεν αποδεχόσασταν αυτά τα χρήματα και τα καταθέτατε στον ειδικό λογαριασμό του Φ. Πετσάλνικου για την οικονομική ενίσχυση της χώρας, θα μπορούσατε με τον τρόπο αυτό να βοηθήσετε τη χώρα; Αν εσείς δεν το κάνατε, γιατί να δώσουν από το υστέρημά τους μισθωτοί, εργαζόμενοι και άλλοι;

Απάντηση: Υποθέτω ότι αναφέρεστε στο συμβολικό περιεχόμενο μιας τέτοιας πράξης, γιατί, επί της ουσίας του ερωτήματος, δεν ξέρω πότε έγινα πλούσια και δεν το κατάλαβα. Το ποσό αυτό το αποδέχθηκα για να καλύψω μερικά από τα έξοδα ηλεκτρονικού εξοπλισμού των δύο γραφείων (Αθήνα, Δράμα) που υποχρεούμαι να διατηρώ. Αν δεν αποδεχόμουν όπως λέτε αυτό το ποσό, και χωρίς φυσικά να υπάρχει τίποτε περιττό ή πολυτελές στις επιλογές που έκανα, απλά δεν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις του έργου που έχω αναλάβει. Δεν είμαστε όλοι οι βουλευτές πλουσιόπαιδα, ούτε είμαστε όλοι επιρρεπείς σε «χορηγίες» και «εξυπηρετήσεις»...

Η Βουλή μείωσε τον προϋπολογισμό της και μακάρι ο Πρόεδρος της Βουλής να κόψει κι άλλες σπατάλες, να κάνει κι άλλες οικονομίες ― δεν πρόκειται ποτέ να με ακούσετε να γκρινιάζω ή να μεμψιμοιρώ για τέτοια θέματα.

Εκεί που θα συμφωνήσω μαζί σας είναι ότι η Βουλή πρέπει να δίνει το παράδειγμα στο λαό και δεν διστάζω ούτε στιγμή να πω ότι σε πολλά δίνουμε κακό παράδειγμα. Πάντως, και ο φτηνός λαϊκισμός που συνοδεύει εσχάτως όλες τις αναφορές στους βουλευτές, πρέπει κάποτε να τελειώνει. Όλοι μας, κι εμείς οι βουλευτές, αλλά κι εσείς οι άνθρωποι της ενημέρωσης, ας προσπαθήσουμε να τιμούμε λίγο περισσότερο το λειτούργημά μας και το κοινό μας.

Σας ευχαριστώ για την ερώτηση και για τη συνέντευξη.