Ανοίγοντας κανείς ένα οποιοδήποτε περιοδικό για βάρη και γραμμώσεις μυών, καταλαβαίνει αμέσως ότι πρόκειται για περιοδικό διαφήμισης φαρμάκων ντόπινγκ. Η κατάσταση είναι ξεκάθαρη. Όλα αυτά τα σώματα που βλέπουμε, με τεράστιους μυς, με γραμμώσεις και ο,τιδήποτε άλλο τρελό, δεν είναι παρά αποτέλεσμα φαρμάκων, ή αν το θέλετε περισσότερο εκλεπτυσμένα, ουσιών (κατάλληλων ή ακατάλληλων) για τον άνθρωπο, προκειμένου να πετύχει κάποιος το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Κεραυνός εν αιθρία έπεσε, λένε, στην Ελλάδα, η είδηση ότι τα 11 από τα 14 μέλη της εθνικής μας ομάδας της άρσης βαρών, ήταν ντοπαρισμένα. Τώρα, όχι για να το παίξω κάνας έξυπνος, αλλά γιατί αυτό το υποτιθέμενο σοκ, δηλαδή; Πώς γίνεται να σηκώνει κανείς άραγε τόσα κιλά, ή να είναι ο ταχύτερος άνθρωπος του πλανήτη μέσα στο στίβο, χωρίς να καταναλώνει πλέον κάποιος «νόμιμες» ή παράνομες φαρμακευτικές ή όχι, ουσίες, που θα του προσθέσουν περισσότερη δύναμη στο σώμα; Ποιος ξεχνάει εκείνη τη γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα που είχε βρεθεί ολόκληρη ντοπαρισμένη; Πώς είναι δυνατόν ένας πρωταθλητής όπως ο Σαμπάνης να μην γνώριζε τι φάρμακα έπαιρνε;
Ή μήπως εκείνοι οι ποδοσφαιριστές, νεότατα παιδιά, που κατέρρευσαν μέσα στο γήπεδο κατά τη διάρκεια του αγώνα από καρδιά; Άραγε παραμένει μυστήριο ο θάνατος εκείνης της «βιονικής» γυναίκας, της Αμερικανίδας Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ, που το 1987 την γνώριζαν μόνο οι Αμερικανοί και το 1988 όλος ο πλανήτης από τους Ολυμπιακούς της Σεούλ, με τα «εξωγήινα» ρεκόρ της; Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την Μάριον Τζόουνς, η οποία αποκάλυψε ότι έκανε χρήση παράνομων ουσιών προκειμένου να κερδίσει τα χρυσά της μετάλλια; Λέγοντας βέβαια, ότι, η ίδια δεν γνώριζε τίποτα.
Πώς είναι δυνατόν άραγε να μην γνωρίζει, ένας πρωταθλητής κλάσης, τι ουσίες βάζει στο σώμα του μέσω διαφόρων τροφών; Θα μου πείτε, δεν είναι διόλου απίθανο. Άνετα θα μπορούσε να συμβεί, αν ο αθλητής έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον προπονητή του ή στο προπονητικό τιμ της ομάδας του. Ή μπορεί να έχει πεισθεί ότι οι ουσίες αυτές είναι καλές, ακίνδυνες και, «έλα μωρέ, δεν θα μας εντοπίσουν». Τώρα βέβαια εδώ, στο θέμα της εθνικής ομάδας άρσης βαρών, μπορεί να πήγε και καρφωτή, το πιθανότερο, από αντίπαλη φαρμακευτική εταιρεία. Αλλά, ξέρετε με ποιο γέλασα περισσότερο; Το ότι η κινεζική κατασκευάστρια εταιρεία, έδωσε λάθος ουσίες στην ελληνική ομάδα. Και τι σημαίνει αυτό; Ότι η ελληνική ομάδα απαλλάσσεται των ευθυνών της; Ή μήπως ότι κάνει συστηματική χρήση αναβολικών, παράνομων ή «νόμιμων», και εντάξει βρε παιδιά, μας έστειλαν λάθος πακέτο!
Ανοησίες! Όπως και να ’χει, στην Ελλάδα, αποκτήσαμε πλέον παρελθόν στο ντοπάρισμα και τώρα γράφουμε ιστορία. Πότε με την πάλαι ποτέ περίπτωση Κωνσταντινίδη (άρση βαρών και διαμάχη με Ιακώβου), πότε με τον Κεντέρη και τη Θάνου που σκηνοθέτησαν ολόκληρο τροχαίο ατύχημα για να αποφύγουν τον έλεγχο αντιτόπινγκ, ή τον Σαμπάνη! Έχει αναπτυχθεί μια τέτοια παραφιλολογία γύρω από το θέμα της άρσης βαρών αυτές τις μέρες, που προσωπικά το βλέπω μόνο ως θέμα εσωτερικής κατανάλωσης. Άστους να λένε.
Όπως είπε κι ο Δραμινός προπονητής άρσης βαρών Στέλιος Κουρομιχαλάκης, «όλοι γνώριζαν». Πόσο δίκιο έχει ο άνθρωπος. Αλλά είπε και το άλλο φοβερό, που έμεινε στο μυαλό μου: «ο γάιδαρος δεν θα γίνει ποτέ άλογο κούρσας. Πάντα γάιδαρος θα είναι». Η αλήθεια είναι ότι, αν θέλεις να …παίξεις μπάλα στα μεγάλα σαλόνια του πλανήτη και να έχεις χρυσά ως χώρα, θα κάνεις τα …στραβά μάτια και θ’ αφήσεις τους πρωταθλητές σου …να φαρμακώνονται! Αλλά όπως έλεγε κι εκείνος ο «τρελός» ο Αλέφαντος, «μόνο με την μπριζολίτσα, δεν γίνεται δουλειά».
Φοιτητικές εκλογές εχθές. Ακόμα είναι νωρίς να δούμε μάλλον, ποιοι νίκησαν και ποιοι όχι. Άραγε, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η ΠΑΣΠ, ή ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ; Παρατάξεις με ιστορία, που άφησαν πίσω τους πολλά. Για άλλη μια φορά, θα δούμε διπλά αποτελέσματα ανά την Ελλάδα. Αλλά όμως, αυτό είναι ένα μόνο θέμα από τα πολλά που ταλανίζουν αυτή τη χώρα. Προχθές που βρέθηκα στα ΤΕΙ Δασοπονίας της πόλης μας, είδα ένα ωραία πανό της ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ που έγραφε αυτό: «Πόσο πιο κοντά στη ΔΑΠ θα ΠΑΣΠ;» Ωραίο, με λογοπαίγνιο και με χιούμορ, καθρεφτίζει θαυμάσια την πολιτική στάση του ΚΚΕ απέναντι στον δικομματισμό! Από την άλλη, είδα τον τίτλο «ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ», μιας ανεξάρτητης παράταξης, η οποία προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από τις κομματικές λογικές και με τη δική της στάση, διεκδικεί την ψήφο των σπουδαστών.
Παρ’ όλα αυτά, ένα κατάλαβα: το σπουδαιότερο από τα προβλήματα των σπουδαστών μας στα ΤΕΙ, είναι τα επαγγελματικά δικαιώματα. Τα Τεχνικά Επαγγελματικά Ιδρύματα (ΤΕΙ), ιδρύθηκαν το 1983. Από τότε μέχρι σήμερα, λειτουργούν 15 ΤΕΙ σε όλη τη χώρα, με 89 τμήματα διαφορετικών ειδικοτήτων και σπουδάζουν περισσότεροι από 200.000 φοιτητές στα 182 συνολικά τμήματα. Κι όμως, από τότε μέχρι σήμερα, οι απόφοιτοι των ΤΕΙ δεν έχουν κανένα επαγγελματικό δικαίωμα. Η μη έκδοση των Προεδρικών Διαταγμάτων με τα Επαγγελματικά Δικαιώματα των πτυχιούχων έχει τεράστιες συνέπειες για τους 300 χιλιάδες πτυχιούχους Τ.Ε.Ι., καθώς αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα στην άσκηση του επαγγέλματός τους.Την ίδια στιγμή μάλιστα που οι χιλιάδες (τετραετούς φοίτησης) απόφοιτοι Τ.Ε.Ι. δεν μπορούν να ασκήσουν ούτε στοιχειωδώς το επάγγελμά τους, οι απόφοιτοι των Ιδρυμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ακόμα και αυτών που έχουν τριετή διάρκεια φοίτησης) παίρνουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος αντίστοιχη με αυτή των αποφοίτων των Ελληνικών Πανεπιστημίων και εντάσσονται στο Δημόσιο στην κατηγορία Π.Ε. Ποια κυβέρνηση θα δώσει λύση κάποτε σ’ αυτό το σοβαρό ζήτημα;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 10 Απριλίου 2008
Κυριακή 13 Απριλίου 2008
Ατάκτως ερριμμένα 8
Η στήλη σήμερα λέει ν’ αρχίσει με μια γκρίζα διαφήμιση! Μια διαφήμιση η οποία αφορά βεβαίως πωλήσεις, αλλά… για καλό σκοπό. Οι μαθητές του 4ου Γυμνασίου Δράμας, εδώ και τέσσερα χρόνια, έχουν την λαμπρή ιδέα να δημιουργούν λαμπάδες με υλικά που μαζεύουν μόνοι τους από τη φύση. Από το δάσος, από τα πάρκα, συγκεντρώνουν λουλουδάκια, φυτά αποξηραμένα, χόρτα και άλλα υλικά, τα οποία είναι όλα οικολογικά και δεν έχουν καμία σχέση με υλικά του εμπορίου ή με πλαστικές ύλες. Με τα υλικά αυτά και με χρωματιστές κλωστές και κορδέλες, δημιουργούν πανέμορφες λαμπάδες και τις πουλάνε.
***
Κάθε λαμπάδα κοστίζει 5 ευρώ. Πάμφθηνα, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα παιδιά, κάθονται κάποιες ώρες εκτός μαθημάτων, πολλές φορές και τα απογεύματα, για να διακοσμήσουν λαμπάδες. Και ο σκοπός όλων αυτών; Να μαζευτούν χρήματα, όχι για να πάνε εκδρομή ή για να τα πάρουν οι ίδιοι, αλλά για φιλανθρωπικό σκοπό. Με τα χρήματα αυτά, αγοράζουν τρόφιμα και τα πηγαίνουν σε οικογένειες συμμαθητών τους που έχουν οικονομικά προβλήματα. Όπως λένε οι μαθητές, μαζεύουν συνήθως 300 με 400 ευρώ. Μάλιστα, αυτό δεν γίνεται μόνο το Πάσχα αλλά και τα Χριστούγεννα που κάνουν ευχετήριες κάρτες.
***
Για εσάς που ενδιαφέρεστε πάντως να βοηθήσετε, τις λαμπάδες αυτές θα τις βρείτε μόνο στο 4ο Γυμνάσιο Δράμας και όχι σε κάποιο κατάστημα ούτε σε πάγκο στην πλατεία. Πέντε ευρώ, για μια λαμπάδα που κατασκευάζουν μαθητές για φιλανθρωπικό σκοπό, δεν είναι σοβαρό ποσό. Χωρίς τις ανόητες φιγούρες κινηματογραφικών ηρώων και άλλα τέτοια κουκλάκια με τον σούπερμαν, με τον σπάιντερμαν ή ο,τιδήποτε άλλο, αξίζει να βοηθήσετε.
***
Στην εποχή μας, οι αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας και οι οικογένειες, αυξάνονται συνεχώς. Η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον, σε έναν κόσμο που θέλει να χαρακτηρίζεται σύγχρονος και που υποτίθεται ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν φτωχιές οικογένειες. Κι όμως, στην Ελλάδα, η κατάσταση αλλάζει τραγικά. Μια σημαντική έρευνα που πραγματοποίησε η Κάπα Research σε συνεργασία με το London School of Economics για λογαριασμό του υπουργείου Οικονομίας στα τέλη του 2007, δείχνει ότι το 60% των Ελλήνων φοβούνται ότι μπορούν τα επόμενα χρόνια, να περιέλθουν σε κατάσταση φτώχειας. Μάλιστα, το 50% των ερωτηθέντων, πιστεύει ότι φτωχός μπορεί να γίνει κανείς από κάποιο τυχαίο γεγονός.
***
Το 68,4% των Ελλήνων, θεωρεί ότι η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα ανοίξει και άλλο, κι αυτό προδιαγράφει ένα ζοφερό μέλλον. Τα 933,7 ευρώ το μήνα ως μισθός, είναι το ψυχολογικό όριο που χωρίζει τους φτωχούς από τους πλούσιους, σύμφωνα με τους φτωχούς της χώρας μας, που αν εξασφάλιζαν το ποσό αυτό, θα διέγραφαν τον εαυτό τους από τις «λίστες των φτωχών». Σκεφτείτε τώρα, πώς καταγράφεται η κατάσταση αυτών που τρέχουν ολημερίς για 300 και 400 και 500 ευρώ το μήνα. Τραγική, αλλά βεβαίως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, ή τουλάχιστον πολύπλοκη. Νέοι, εργαζόμενοι ή ημιαπασχολούμενοι, με μισθούς των 300 έως 600 ευρώ το μήνα, με ένα ή δύο κινητά τηλέφωνα, επιβιώνουν εντός οικογενειών όπου οι γονείς βοηθούν με την προσφορά της στέγης, φαγητού και ένδυσης και φυσικά όταν τα χρήματα δεν αρκούν, ακόμα και …δανεικού χαρτζιλικιού για την πόση του φραπέ! Η ελληνική κοινωνία δεν έχει την ανάγκη καμίας αναδιάρθρωσης. Έχει την ανάγκη άμεσης χρηματοδότησης…
***
Τι ήταν κι αυτό το «κουφό» με το σχέδιο του «Καποδίστρια 2», που το «Βήμα της Κυριακής» δημοσίευσε έναν χάρτη στον οποίο φαίνεται ο νομός Δράμας να έχει έναν μόνο Δήμο; Ξέσπασαν όλοι σε δηλώσεις και συζητήσεις. Βέβαια, δεν είναι παρά «δημοσιογραφικές πληροφορίες», αλλά προφανώς αυτά είναι από εκείνα τα δημοσιογραφικά κείμενα, τα οποία ρίχνονται στη δημοσιότητα για να ζυγίσουν οι κυβερνώντες τις απόψεις των δημάρχων, των συμβούλων και των πολιτών. Το ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα διοικητική αναδιάρθρωση, είναι πέρα για πέρα αναγκαίο και όλοι συμφωνούν σ’ αυτό. Φανταστείτε όμως τώρα, όλο το νομό της Δράμας σε έναν Δήμο με αποστάσεις όπως το Νευροκόπι και το Παρανέστι.
***
Βέβαια, πριν από τη διοικητική μεταρρύθμιση και τη συνένωση των Δήμων όλης της χώρας, θα προηγηθούν οι συνενώσεις νομών. Αυτό που προβλέπεται για την περιοχή μας, είναι ότι Σέρρες, Δράμα, Καβάλα και Ξάνθη θα ενωθούν σε έναν νομό. Η παλιά μορφή δηλαδή της Ανατολικής Μακεδονίας. Το θέμα είναι ότι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι περιφέρειες μειώνονται σε 5 από 13, καταργούνται οι 54 νομαρχίες και ιδρύονται 15 νέες αυτοδιοικητικές μονάδες, ενώ οι 1.034 δήμοι σε όλη τη χώρα, μειώνονται σε 400!!! Ερωτήματα προκαλούνται πάντως, από το ότι ο νέος διοικητικός χάρτης δεν επηρεάζει τους 166 συνολικά Δήμους των νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης.
***
Γεγονός είναι πάντως, ότι, ναι μεν όλοι οι δήμαρχοι στο νομό Δράμας είναι θετικοί σε έναν νέο διοικητικό σχεδιασμό της χώρας, στον λεγόμενο «Καποδίστρια 2», αρνητικοί όμως στη δημιουργία ενός μόνο δήμου για το νομό Δράμας. Χαρακτηριστικό είναι ότι, ο τρόπος που θα γίνουν οι νέες αυτές μεταρρυθμίσεις, δεν έχει αποφασιστεί και είναι άγνωστο με ποιο τρόπο και από ποιους θα αποφασιστούν. Τα προβλήματα που υπήρξαν από την εποχή των συνενώσεων του «Καποδίστρια 1», αν και έχουν καταλαγιάσει, θα επανέλθουν στην επιφάνεια. Τι έγιναν αλήθεια οι διεκδικήσεις του Βώλακα και του Δοξάτου; Τώρα, δεν θα μείνει τίποτα. Ο νέος «Καποδίστριας 2», θα τα σαρώσει όλα. Προβλήματα θα υπάρξουν και έριδες θα ξεσηκωθούν μεταξύ χωριών και δήμων εκ νέου! Οι πολιτικοί, θα πρέπει να είναι έτοιμοι να τις καταλαγιάσουν!
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 3 Απριλίου 2008
***
Κάθε λαμπάδα κοστίζει 5 ευρώ. Πάμφθηνα, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα παιδιά, κάθονται κάποιες ώρες εκτός μαθημάτων, πολλές φορές και τα απογεύματα, για να διακοσμήσουν λαμπάδες. Και ο σκοπός όλων αυτών; Να μαζευτούν χρήματα, όχι για να πάνε εκδρομή ή για να τα πάρουν οι ίδιοι, αλλά για φιλανθρωπικό σκοπό. Με τα χρήματα αυτά, αγοράζουν τρόφιμα και τα πηγαίνουν σε οικογένειες συμμαθητών τους που έχουν οικονομικά προβλήματα. Όπως λένε οι μαθητές, μαζεύουν συνήθως 300 με 400 ευρώ. Μάλιστα, αυτό δεν γίνεται μόνο το Πάσχα αλλά και τα Χριστούγεννα που κάνουν ευχετήριες κάρτες.
***
Για εσάς που ενδιαφέρεστε πάντως να βοηθήσετε, τις λαμπάδες αυτές θα τις βρείτε μόνο στο 4ο Γυμνάσιο Δράμας και όχι σε κάποιο κατάστημα ούτε σε πάγκο στην πλατεία. Πέντε ευρώ, για μια λαμπάδα που κατασκευάζουν μαθητές για φιλανθρωπικό σκοπό, δεν είναι σοβαρό ποσό. Χωρίς τις ανόητες φιγούρες κινηματογραφικών ηρώων και άλλα τέτοια κουκλάκια με τον σούπερμαν, με τον σπάιντερμαν ή ο,τιδήποτε άλλο, αξίζει να βοηθήσετε.
***
Στην εποχή μας, οι αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας και οι οικογένειες, αυξάνονται συνεχώς. Η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον, σε έναν κόσμο που θέλει να χαρακτηρίζεται σύγχρονος και που υποτίθεται ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν φτωχιές οικογένειες. Κι όμως, στην Ελλάδα, η κατάσταση αλλάζει τραγικά. Μια σημαντική έρευνα που πραγματοποίησε η Κάπα Research σε συνεργασία με το London School of Economics για λογαριασμό του υπουργείου Οικονομίας στα τέλη του 2007, δείχνει ότι το 60% των Ελλήνων φοβούνται ότι μπορούν τα επόμενα χρόνια, να περιέλθουν σε κατάσταση φτώχειας. Μάλιστα, το 50% των ερωτηθέντων, πιστεύει ότι φτωχός μπορεί να γίνει κανείς από κάποιο τυχαίο γεγονός.
***
Το 68,4% των Ελλήνων, θεωρεί ότι η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα ανοίξει και άλλο, κι αυτό προδιαγράφει ένα ζοφερό μέλλον. Τα 933,7 ευρώ το μήνα ως μισθός, είναι το ψυχολογικό όριο που χωρίζει τους φτωχούς από τους πλούσιους, σύμφωνα με τους φτωχούς της χώρας μας, που αν εξασφάλιζαν το ποσό αυτό, θα διέγραφαν τον εαυτό τους από τις «λίστες των φτωχών». Σκεφτείτε τώρα, πώς καταγράφεται η κατάσταση αυτών που τρέχουν ολημερίς για 300 και 400 και 500 ευρώ το μήνα. Τραγική, αλλά βεβαίως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, ή τουλάχιστον πολύπλοκη. Νέοι, εργαζόμενοι ή ημιαπασχολούμενοι, με μισθούς των 300 έως 600 ευρώ το μήνα, με ένα ή δύο κινητά τηλέφωνα, επιβιώνουν εντός οικογενειών όπου οι γονείς βοηθούν με την προσφορά της στέγης, φαγητού και ένδυσης και φυσικά όταν τα χρήματα δεν αρκούν, ακόμα και …δανεικού χαρτζιλικιού για την πόση του φραπέ! Η ελληνική κοινωνία δεν έχει την ανάγκη καμίας αναδιάρθρωσης. Έχει την ανάγκη άμεσης χρηματοδότησης…
***
Τι ήταν κι αυτό το «κουφό» με το σχέδιο του «Καποδίστρια 2», που το «Βήμα της Κυριακής» δημοσίευσε έναν χάρτη στον οποίο φαίνεται ο νομός Δράμας να έχει έναν μόνο Δήμο; Ξέσπασαν όλοι σε δηλώσεις και συζητήσεις. Βέβαια, δεν είναι παρά «δημοσιογραφικές πληροφορίες», αλλά προφανώς αυτά είναι από εκείνα τα δημοσιογραφικά κείμενα, τα οποία ρίχνονται στη δημοσιότητα για να ζυγίσουν οι κυβερνώντες τις απόψεις των δημάρχων, των συμβούλων και των πολιτών. Το ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα διοικητική αναδιάρθρωση, είναι πέρα για πέρα αναγκαίο και όλοι συμφωνούν σ’ αυτό. Φανταστείτε όμως τώρα, όλο το νομό της Δράμας σε έναν Δήμο με αποστάσεις όπως το Νευροκόπι και το Παρανέστι.
***
Βέβαια, πριν από τη διοικητική μεταρρύθμιση και τη συνένωση των Δήμων όλης της χώρας, θα προηγηθούν οι συνενώσεις νομών. Αυτό που προβλέπεται για την περιοχή μας, είναι ότι Σέρρες, Δράμα, Καβάλα και Ξάνθη θα ενωθούν σε έναν νομό. Η παλιά μορφή δηλαδή της Ανατολικής Μακεδονίας. Το θέμα είναι ότι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι περιφέρειες μειώνονται σε 5 από 13, καταργούνται οι 54 νομαρχίες και ιδρύονται 15 νέες αυτοδιοικητικές μονάδες, ενώ οι 1.034 δήμοι σε όλη τη χώρα, μειώνονται σε 400!!! Ερωτήματα προκαλούνται πάντως, από το ότι ο νέος διοικητικός χάρτης δεν επηρεάζει τους 166 συνολικά Δήμους των νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης.
***
Γεγονός είναι πάντως, ότι, ναι μεν όλοι οι δήμαρχοι στο νομό Δράμας είναι θετικοί σε έναν νέο διοικητικό σχεδιασμό της χώρας, στον λεγόμενο «Καποδίστρια 2», αρνητικοί όμως στη δημιουργία ενός μόνο δήμου για το νομό Δράμας. Χαρακτηριστικό είναι ότι, ο τρόπος που θα γίνουν οι νέες αυτές μεταρρυθμίσεις, δεν έχει αποφασιστεί και είναι άγνωστο με ποιο τρόπο και από ποιους θα αποφασιστούν. Τα προβλήματα που υπήρξαν από την εποχή των συνενώσεων του «Καποδίστρια 1», αν και έχουν καταλαγιάσει, θα επανέλθουν στην επιφάνεια. Τι έγιναν αλήθεια οι διεκδικήσεις του Βώλακα και του Δοξάτου; Τώρα, δεν θα μείνει τίποτα. Ο νέος «Καποδίστριας 2», θα τα σαρώσει όλα. Προβλήματα θα υπάρξουν και έριδες θα ξεσηκωθούν μεταξύ χωριών και δήμων εκ νέου! Οι πολιτικοί, θα πρέπει να είναι έτοιμοι να τις καταλαγιάσουν!
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 3 Απριλίου 2008
Ατάκτως ερριμμένα 7
Αθάνατη η Ελλάδα, γιόρτασε για άλλη μια χρονιά την ανεξαρτησία της από τον ζυγό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που για 400 χρόνια ταλαιπώρησε το έθνος μας. Περήφανοι όλοι εμείς που είμαστε Έλληνες, φορέσαμε τα καλά μας ρούχα και κατεβήκαμε στις πλατείες και τους δρόμους, γιορτάσαμε την παλιγγενεσία, γιορτάσαμε για το Έθνος (όχι τα τσιγάρα…) που επαναστάτησε, υμνήσαμε την Επανάσταση του 1821 που δεν ήταν μόνο εθνική αλλά και ταξική όπως λένε πολλοί, ήπιαμε τη φραπεδιά μας, τα παιδάκια μας κούνησαν πλαστικές σημαιούλες και χωνέψαμε τον μπακαλιάρο μας, ήσυχοι ότι το Έθνος δεν κινδυνεύει από τους εχθρούς που επιβουλεύονται τα σύνορα και την εδαφική μας ακεραιότητα!
***
Τώρα πια, πάνε εκείνα τα διάφορα δόγματα για τους εξ ανατολών εχθρούς, ή για τους εκ του βορρά ορμώμενους σφαγείς μας. Αν και γενικώς η Τουρκία παραμένει ο νούμερο ένα στρατιωτικός εχθρός, με τους Βούλγαρους είμαστε πια φίλοι κι αγαπημένοι, μιας και ανοίξαμε και νέα σύνορα μαζί τους και οι άνθρωποι πηγαινοέρχονται από το τελωνείο της Εξοχής! Τώρα πια η Ελλάδα δεν κινδυνεύει άμεσα – έτσι λένε οι κυβερνώντες μας! Τώρα πια, η Ελλάδα αγωνίζεται διπλωματικά να αποδείξει ότι το όνομα «Μακεδονία» της ανήκει ιστορικά και έχει το δικαίωμα να ονομάζει έτσι δική της γεωγραφική περιοχή! Εκεί φτάσαμε εν έτη 2008! Τώρα βέβαια, αν κληθούμε λίαν συντόμως να …μην αυτοαποκαλούμαστε Μακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας, είναι ένα άλλο θέμα…
***
Ας μην το παραξηλώνουμε! Στα εθνικά μας ζητήματα, η χώρα και το Έθνος χάνουν συνεχώς. Τι να υπολογίσουμε; Την κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία; Τις «γκρίζες ζώνες» της Τουρκίας στο Αιγαίο; Η ξεκάθαρη αμφισβήτηση της Δυτικής Θράκης από την ίδια χώρα; Την υπόθεση των Ιμίων; Ή μήπως για το χάσιμο του ζητήματος της «Μακεδονίας» μας; Για τις διάφορες …τουρκικές μειονότητες που ξεφυτρώνουν καθημερινά ή για τις αλυτρωτικές επεκτατικές σκέψεις κάποιων Βαλκάνιων γειτόνων μας; Όπως και να ’χει, εμείς εδώ στην Ελλάδα συνηθίζουμε να λέμε ότι, οι πρόγονοί μας πολέμησαν για να ζούμε εμείς σήμερα καλύτερα. Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους οι πρόγονοί μας. Προφανώς, όμως, δεν πολέμησαν αυτοί για να τα χάνουμε εμείς σήμερα!
***
Στην Ελλάδα, υπάρχουν τόσες γνώμες και απόψεις για ένα θέμα, όσοι είναι και οι Έλληνες που κατοικούν αυτή τη χώρα! Παράξενο κι όμως αληθινό. Στην Ελλάδα τού σήμερα για να επιβιώσεις, πρέπει να είσαι δημόσιος υπάλληλος και για να είσαι απ’ αυτούς που έχουν τύχη στη ζωή τους, πρέπει να υπηρετείς και στα Σώματα Ασφαλείας για να μπορέσεις να βγεις στη σύνταξη στα 45 σου!
***
Αυτή είναι ζωή! Δημόσιος υπάλληλος με 1500 ευρώ το μήνα και σύνταξη στα 45! Τι άλλο να θέλει κάποιος από τη ζωή του σήμερα; Κι αν μη τι άλλο, σκεφτείτε τώρα εκείνα τα κακόμοιρα «γαλάζια παιδιά» που προσελήφθησαν σ’ εκείνη την νεοσύστατη Αγροφυλακή και μέσα σε επτά μήνες, δεκάδες απ’ αυτούς οδεύουν προς την σύνταξη! Αλλά βέβαια, αυτό, είναι ένα μόνο σημείο από όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα των δημοσίων υπαλλήλων. Διότι, όλα γίνονται γι’ αυτούς, και ελάχιστα γίνονται για τους υπόλοιπους, τους ελεύθερους επαγγελματίες για παράδειγμα, οι οποίοι πολλές φορές θεωρούνται ..ως κακοί κερδοσκόποι! Και βεβαίως, πολλά λιγότερα έως τίποτα, γίνονται για τους υπόλοιπους, γι’ αυτούς που εργάζονται ως ιδιωτικοί υπάλληλοι, ή που υπο-απασχολούνται, με 600 ευρώ το μήνα, με 500 ευρώ το μήνα, με 300 ευρώ το μήνα!
***
Ξέρετε πόσο είναι το ταμείο ανεργίας για έναν παντρεμένο άνεργο χωρίς παιδιά στη Γερμανία; 900 ευρώ το μήνα! Στην Ελλάδα; Ας το αφήσουμε καλύτερα! Καμία σχέση, άλλος κόσμος, άλλη χώρα, άλλη νοοτροπία κι ας είμαστε στην ίδια Οικονομική Νομισματική Ένωση! Στις 30 Ιουνίου του 2007, ο αριθμός των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα ανέρχονταν σε 503.170 άτομα, από 486.580 που ήταν έναν χρόνο πριν, στις 30 Ιουνίου 2006, και από 477.286 που ήταν στις 30 Ιουνίου 2005. Προέκυψε δηλαδή αύξηση κατά 16.539 άτομα, σε σύγκριση με το 2006, ενώ το 2006 σε σύγκριση με το 2005 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είχε αυξηθεί κατά 9.294 άτομα.
***
Στα παραπάνω νούμερα δεν συνυπολογίζονται οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και των άλλων δημόσιων φορέων. Από μια απλή διαίρεση, προκύπτει ότι ένας στους είκοσι Έλληνες είναι δημόσιος υπάλληλος! Τραγικά νούμερα! Και να σκεφτεί κανείς, ότι, αυτός ο δημόσιος κρατικός τομέας θα έπρεπε να δουλεύει τέλεια, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει.
***
Η κυβέρνηση εκείνη που κάποτε θα άρει με κάποιον τρόπο τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, θα καταγραφεί σίγουρα στην ιστορία του νεότερου ελληνικού έθνους. Προσπάθειες έχουν γίνει παλαιότερα, νύξεις υπήρξαν, αλλά έπεσαν βεβαίως στο βαθύ κενό της …αβαθούς κάλπης των εκλογών! Ποιος να τολμήσει να το κάνει;
***
Στην Ελλάδα, μια θέση στο δημόσιο τομέα, σημαίνει μια θέση στον ήλιο για όλη την υπόλοιπη ζωή μας! Είναι το όνειρο του κάθε Έλληνα – ή τουλάχιστον μια μεγάλης πλειοψηφίας – που μεγαλώνει μαζί μ’ αυτό. Κι αυτό επειδή σ’ αυτή τη χώρα, δεν υπάρχει καμία απολύτως μέριμνα ή βοήθεια από το λεγόμενο κράτος για τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Η απόλυση ενός δημοσίου υπαλλήλου θα μπορούσε να γίνει μέγα θέμα, ενώ η οδύσσεια ενός κατακαημένου που επιβιώνει με 300 και 500 ευρώ, είναι απλώς ζήτημα στατιστικής! Ενώ, φυσικά, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και τα φτωχαδάκια που τρέφονται από τα περισσεύματα των λαϊκών αγορών, και που παραφουσκώνουν τις πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια έως εκεί που αντέξουν, είναι για να γεμίζουν με …φολκλορικό τρόπο τα δελτία ειδήσεων. Είναι αυτό που κάποτε, δυστυχώς, με περισσή αλήθεια, είχε εκστομίσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης: «Η άλλη Ελλάδα!» Ποια όμως απ’ όλες;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 27 Μαρτίου 2008
***
Τώρα πια, πάνε εκείνα τα διάφορα δόγματα για τους εξ ανατολών εχθρούς, ή για τους εκ του βορρά ορμώμενους σφαγείς μας. Αν και γενικώς η Τουρκία παραμένει ο νούμερο ένα στρατιωτικός εχθρός, με τους Βούλγαρους είμαστε πια φίλοι κι αγαπημένοι, μιας και ανοίξαμε και νέα σύνορα μαζί τους και οι άνθρωποι πηγαινοέρχονται από το τελωνείο της Εξοχής! Τώρα πια η Ελλάδα δεν κινδυνεύει άμεσα – έτσι λένε οι κυβερνώντες μας! Τώρα πια, η Ελλάδα αγωνίζεται διπλωματικά να αποδείξει ότι το όνομα «Μακεδονία» της ανήκει ιστορικά και έχει το δικαίωμα να ονομάζει έτσι δική της γεωγραφική περιοχή! Εκεί φτάσαμε εν έτη 2008! Τώρα βέβαια, αν κληθούμε λίαν συντόμως να …μην αυτοαποκαλούμαστε Μακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας, είναι ένα άλλο θέμα…
***
Ας μην το παραξηλώνουμε! Στα εθνικά μας ζητήματα, η χώρα και το Έθνος χάνουν συνεχώς. Τι να υπολογίσουμε; Την κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία; Τις «γκρίζες ζώνες» της Τουρκίας στο Αιγαίο; Η ξεκάθαρη αμφισβήτηση της Δυτικής Θράκης από την ίδια χώρα; Την υπόθεση των Ιμίων; Ή μήπως για το χάσιμο του ζητήματος της «Μακεδονίας» μας; Για τις διάφορες …τουρκικές μειονότητες που ξεφυτρώνουν καθημερινά ή για τις αλυτρωτικές επεκτατικές σκέψεις κάποιων Βαλκάνιων γειτόνων μας; Όπως και να ’χει, εμείς εδώ στην Ελλάδα συνηθίζουμε να λέμε ότι, οι πρόγονοί μας πολέμησαν για να ζούμε εμείς σήμερα καλύτερα. Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους οι πρόγονοί μας. Προφανώς, όμως, δεν πολέμησαν αυτοί για να τα χάνουμε εμείς σήμερα!
***
Στην Ελλάδα, υπάρχουν τόσες γνώμες και απόψεις για ένα θέμα, όσοι είναι και οι Έλληνες που κατοικούν αυτή τη χώρα! Παράξενο κι όμως αληθινό. Στην Ελλάδα τού σήμερα για να επιβιώσεις, πρέπει να είσαι δημόσιος υπάλληλος και για να είσαι απ’ αυτούς που έχουν τύχη στη ζωή τους, πρέπει να υπηρετείς και στα Σώματα Ασφαλείας για να μπορέσεις να βγεις στη σύνταξη στα 45 σου!
***
Αυτή είναι ζωή! Δημόσιος υπάλληλος με 1500 ευρώ το μήνα και σύνταξη στα 45! Τι άλλο να θέλει κάποιος από τη ζωή του σήμερα; Κι αν μη τι άλλο, σκεφτείτε τώρα εκείνα τα κακόμοιρα «γαλάζια παιδιά» που προσελήφθησαν σ’ εκείνη την νεοσύστατη Αγροφυλακή και μέσα σε επτά μήνες, δεκάδες απ’ αυτούς οδεύουν προς την σύνταξη! Αλλά βέβαια, αυτό, είναι ένα μόνο σημείο από όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή τη χώρα των δημοσίων υπαλλήλων. Διότι, όλα γίνονται γι’ αυτούς, και ελάχιστα γίνονται για τους υπόλοιπους, τους ελεύθερους επαγγελματίες για παράδειγμα, οι οποίοι πολλές φορές θεωρούνται ..ως κακοί κερδοσκόποι! Και βεβαίως, πολλά λιγότερα έως τίποτα, γίνονται για τους υπόλοιπους, γι’ αυτούς που εργάζονται ως ιδιωτικοί υπάλληλοι, ή που υπο-απασχολούνται, με 600 ευρώ το μήνα, με 500 ευρώ το μήνα, με 300 ευρώ το μήνα!
***
Ξέρετε πόσο είναι το ταμείο ανεργίας για έναν παντρεμένο άνεργο χωρίς παιδιά στη Γερμανία; 900 ευρώ το μήνα! Στην Ελλάδα; Ας το αφήσουμε καλύτερα! Καμία σχέση, άλλος κόσμος, άλλη χώρα, άλλη νοοτροπία κι ας είμαστε στην ίδια Οικονομική Νομισματική Ένωση! Στις 30 Ιουνίου του 2007, ο αριθμός των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα ανέρχονταν σε 503.170 άτομα, από 486.580 που ήταν έναν χρόνο πριν, στις 30 Ιουνίου 2006, και από 477.286 που ήταν στις 30 Ιουνίου 2005. Προέκυψε δηλαδή αύξηση κατά 16.539 άτομα, σε σύγκριση με το 2006, ενώ το 2006 σε σύγκριση με το 2005 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είχε αυξηθεί κατά 9.294 άτομα.
***
Στα παραπάνω νούμερα δεν συνυπολογίζονται οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και των άλλων δημόσιων φορέων. Από μια απλή διαίρεση, προκύπτει ότι ένας στους είκοσι Έλληνες είναι δημόσιος υπάλληλος! Τραγικά νούμερα! Και να σκεφτεί κανείς, ότι, αυτός ο δημόσιος κρατικός τομέας θα έπρεπε να δουλεύει τέλεια, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει.
***
Η κυβέρνηση εκείνη που κάποτε θα άρει με κάποιον τρόπο τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, θα καταγραφεί σίγουρα στην ιστορία του νεότερου ελληνικού έθνους. Προσπάθειες έχουν γίνει παλαιότερα, νύξεις υπήρξαν, αλλά έπεσαν βεβαίως στο βαθύ κενό της …αβαθούς κάλπης των εκλογών! Ποιος να τολμήσει να το κάνει;
***
Στην Ελλάδα, μια θέση στο δημόσιο τομέα, σημαίνει μια θέση στον ήλιο για όλη την υπόλοιπη ζωή μας! Είναι το όνειρο του κάθε Έλληνα – ή τουλάχιστον μια μεγάλης πλειοψηφίας – που μεγαλώνει μαζί μ’ αυτό. Κι αυτό επειδή σ’ αυτή τη χώρα, δεν υπάρχει καμία απολύτως μέριμνα ή βοήθεια από το λεγόμενο κράτος για τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Η απόλυση ενός δημοσίου υπαλλήλου θα μπορούσε να γίνει μέγα θέμα, ενώ η οδύσσεια ενός κατακαημένου που επιβιώνει με 300 και 500 ευρώ, είναι απλώς ζήτημα στατιστικής! Ενώ, φυσικά, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και τα φτωχαδάκια που τρέφονται από τα περισσεύματα των λαϊκών αγορών, και που παραφουσκώνουν τις πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια έως εκεί που αντέξουν, είναι για να γεμίζουν με …φολκλορικό τρόπο τα δελτία ειδήσεων. Είναι αυτό που κάποτε, δυστυχώς, με περισσή αλήθεια, είχε εκστομίσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης: «Η άλλη Ελλάδα!» Ποια όμως απ’ όλες;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 27 Μαρτίου 2008
Ατάκτως ερριμμένα 6
Παλιοκατάσταση. Έτσι όπως γίναμε, άντε να βρεις άκρη σ’ αυτή τη χώρα. Ο μισθός ολοένα και δεν περισσεύει με τίποτα, δεν αρκεί πλέον ούτε για τ’ αναγκαία. Τι να προφτάσεις; Ενοίκια, ηλεκτρικό, κοινόχρηστα, φαγητό, τηλέφωνο σταθερό και κινητό, φροντιστήρια, σ’ αυτή τη χώρα τελικά το θαύμα του να ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε, συνεχίζεται ως δια μαγείας! Απορώ πολλές φορές ακόμα και με τον εαυτό μου, αλλά στο τέλος, βέβαια, όταν κάθεσαι να λογαριάσεις τι πήρες και τι έδωσες και τι ξόδεψες, το παιχνίδι το έχεις χαμένο! Ποτέ δεν περισσεύει τίποτα… Μόνο η ανέχεια περισσεύει σ’ αυτή τη χώρα.
***
Και ξέρετε τι εννοώ λέγοντας ανέχεια; Ανέχεια είναι ν’ ανέχεσαι μια κυβέρνηση η οποία τα έχει κάνει τόσο …θάλασσα, που είναι ολοφάνερο πια ότι δεν μπορεί να βάλει τάξη σε τίποτα απολύτως, παρά μόνο να αρχειοθετεί τα σκάνδαλά της… Μια κυβέρνηση η οποία ξεσηκώνει ακόμα και τους δικούς της οπαδούς, η πλειοψηφία των οποίων βεβαίως είναι κι αυτοί φτωχαδάκια! Απλά, αργούν να το καταλάβουν ότι είναι φτωχαδάκια. Στην Ελλάδα, ο κόσμος έμαθε να ψηφίζει …παραδοσιακά! Όπως κάποτε ήθελαν τον βασιλιά επειδή έτσι έμαθαν από τον παππού που ίσως ήταν παιδί της Φρειδερίκης…
***
Αργότερα, ο κόσμος έμαθε να ψηφίζει Καραμανλή (τον αείμνηστο, φυσικά) και οι προοδευτικότεροι σ’ αυτή τη χώρα μάθαιναν να ψηφίζουν τον Γέρο της Δημοκρατίας, τον Γεώργιο Παπανδρέου. (Καμία σχέση με τον εγγονό όμως…) Μετά ήρθε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου (μεγάλη μορφή στα πολιτικά πράγματα της χώρας). Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου, είναι αλήθεια ότι άλλαξαν τη χώρα μετά την μεταπολίτευση. Είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε με κάποιον από τους δύο αείμνηστους, αυτοί πέρασαν πλέον στην Ιστορία, και οι πολιτικές τους πρακτικές δημιούργησαν τη νέα σύγχρονη Ελλάδα.
***
Αλλά, δυστυχώς, οι σχέσεις των απογόνων τους, τόσο του ανιψιού Κώστα Καραμανλή όσο και του υιού Γιώργου Παπανδρέου, με τους προγόνους τους, δεν είναι παρά μόνο συμπτωματικές! Το μόνο πράγμα που συνδέει τους ανθρώπους αυτούς με τους προγόνους τους, είναι η συγγένειά τους και το όνομά τους. Τίποτα περισσότερο. Η κατάσταση είναι ακόμα τραγικότερη, όταν μιλάμε για το χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπου πίστευαν ότι το όνομα θα μπορούσε να φέρει την πολυπόθητη νίκη για την εξουσία, όμως, απλά, ατύχησαν!
***
Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, λέει ο σοφός λαός! Σ’ αυτή τη χώρα, δυστυχώς, μάθαμε ν’ ακολουθούμε την πεπατημένη παράδοση από τον μπαμπά στον γιο κι από κει στον εγγονό ή και στον ανιψιό, όταν η συνέχεια της οικογένειας λοξοδρομεί κάπως. Σ’ αυτή τη χώρα, μπορεί να αντιδρούμε με την οικογενειοκρατία, αλλά αυτή είναι που κυβερνάει από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μας ταλανίζει μέχρι και σήμερα. Σ’ αυτή τη χώρα, όσο κι αν δήθεν μισούμε την οικογενειοκρατία και δεν μας αρέσει, παρ’ όλα αυτά, όταν κλεινόμαστε πίσω από το σκούρο μπλε παραβάν πριν την κάλπη, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού προτιμάει να ψηφίσει… οικογενειακά!
***
Το μόνο που έχω να πω, είναι ότι βαρέθηκα να τους ακούω να μου μιλάνε για δημοκρατία, όταν οι ίδιοι καλοζούν με κάτι περιουσίες ναααα… με το συμπάθιο, όλοι οι βουλευτάδες, οι τεχνοκράτες και ορισμένα κομματικά στελέχη που είναι σε επιτροπές, που έχουν δυο και τρεις μισθούς να μπαίνουν μέσα στο σπίτι και πάει λέγοντας! Όχι μόνο βαρέθηκα να τους ακούω, αλλά βαρέθηκα να τους ψηφίζω κιόλας! Παίζουν με τη δική μας τσέπη, παίζουν με τις δικές μας ανοχές, παίζουν με τις δικές μας συνειδήσεις. Όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, ξεχνούν τι έχουν κάνει όταν ήταν κυβέρνηση. Και όταν γίνονται κυβέρνηση, ξεχνούν τι λέγανε όταν ήταν αντιπολίτευση.
***
Εν’ ολίγοις, καθώς οι πράσινοι και οι γαλάζιοι εναλλάσσονται στον κυβερνητικό θώκο της χώρας, από κάτω παραμένει εκείνος ο διαιωνιζόμενος σάπιος κρατικός μηχανισμός, που από τον κορβανά του σιτίζονται μερικές εκατοντάδες τρωκτικά! Το είχε πει κάποτε ο νυν πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ότι «πέντε νταβατζήδες κυβερνούν τον τόπο», αλλά όπως αποδείχθηκε, η διαπίστωσή του ήταν τελικά άκρως ρητορική, διότι αυτοί οι πέντε συνεχίζουν να κυβερνούν τον τόπο… ή λέτε να άρχισε να τους πετάει έναν-έναν από τα μπαλκόνια; Μπαααα!!!
***
Τι έγινε αλήθεια εκείνη η υπόθεση Ζαχόπουλου; Το μέγα θύμα, η κυρία Τσέκου, συνεχίζει να βρίσκεται προφυλακισμένη… από τα απίθανα πλέον της Ελληνικής Δικαιοσύνης! Μπράβο μας… Ξεπεράσαμε κάθε έννοια δημοκρατίας στη χώρα της Ψωροκώσταινας μωρέ! Η κυρία Τσέκου είναι προφυλακισμένη για μήνες, χωρίς να έχει δικαστεί, χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά για ποιο λόγο! Για προσβολή δημοσίας αιδούς; Για εκβιασμό δημοσίου προσώπου; Για εκβιασμό της κυβέρνησης; Επειδή κυκλοφορούσε με παράνομα ντιβιντί; Για τι, τελικά; Ή μήπως γιατί προσέβαλε την αισθητική άποψη αυτής της χώρας επειδή συνευρισκόταν με τον εν λόγω κύριο του οποίου το όνομα ταλαιπώρησε για μήνες την ηρεμία αυτής της χώρας και τα νεύρα των κυβερνώντων; Στην Ελλάδα τελικά, είσαι ένοχος μέχρι να αποδειχθεί ότι είσαι αθώος! Κι ας μου λένε ό,τι θέλουν για δημοκρατίες μετά!
***
Κλείνοντας, ένα ωραίο που βρήκα καθώς έκανα τη βόλτα μου στα διάφορα blog στο διαδίκτυο. Έπεσα πάνω σ’ έναν κύριο, που κάτω από τη φωτογραφία του με στολή στρατιωτικού, σημειώνει για τον εαυτό του: «Τολμηρός, ριψοκίνδυνος, σκληρός, επικοινωνιακός και αισιόδοξος». Ίσως έτσι πρέπει να είμαστε όλοι μας για να επιβιώσουμε!
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 20 Μαρτίου 2008
***
Και ξέρετε τι εννοώ λέγοντας ανέχεια; Ανέχεια είναι ν’ ανέχεσαι μια κυβέρνηση η οποία τα έχει κάνει τόσο …θάλασσα, που είναι ολοφάνερο πια ότι δεν μπορεί να βάλει τάξη σε τίποτα απολύτως, παρά μόνο να αρχειοθετεί τα σκάνδαλά της… Μια κυβέρνηση η οποία ξεσηκώνει ακόμα και τους δικούς της οπαδούς, η πλειοψηφία των οποίων βεβαίως είναι κι αυτοί φτωχαδάκια! Απλά, αργούν να το καταλάβουν ότι είναι φτωχαδάκια. Στην Ελλάδα, ο κόσμος έμαθε να ψηφίζει …παραδοσιακά! Όπως κάποτε ήθελαν τον βασιλιά επειδή έτσι έμαθαν από τον παππού που ίσως ήταν παιδί της Φρειδερίκης…
***
Αργότερα, ο κόσμος έμαθε να ψηφίζει Καραμανλή (τον αείμνηστο, φυσικά) και οι προοδευτικότεροι σ’ αυτή τη χώρα μάθαιναν να ψηφίζουν τον Γέρο της Δημοκρατίας, τον Γεώργιο Παπανδρέου. (Καμία σχέση με τον εγγονό όμως…) Μετά ήρθε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου (μεγάλη μορφή στα πολιτικά πράγματα της χώρας). Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου, είναι αλήθεια ότι άλλαξαν τη χώρα μετά την μεταπολίτευση. Είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε με κάποιον από τους δύο αείμνηστους, αυτοί πέρασαν πλέον στην Ιστορία, και οι πολιτικές τους πρακτικές δημιούργησαν τη νέα σύγχρονη Ελλάδα.
***
Αλλά, δυστυχώς, οι σχέσεις των απογόνων τους, τόσο του ανιψιού Κώστα Καραμανλή όσο και του υιού Γιώργου Παπανδρέου, με τους προγόνους τους, δεν είναι παρά μόνο συμπτωματικές! Το μόνο πράγμα που συνδέει τους ανθρώπους αυτούς με τους προγόνους τους, είναι η συγγένειά τους και το όνομά τους. Τίποτα περισσότερο. Η κατάσταση είναι ακόμα τραγικότερη, όταν μιλάμε για το χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπου πίστευαν ότι το όνομα θα μπορούσε να φέρει την πολυπόθητη νίκη για την εξουσία, όμως, απλά, ατύχησαν!
***
Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, λέει ο σοφός λαός! Σ’ αυτή τη χώρα, δυστυχώς, μάθαμε ν’ ακολουθούμε την πεπατημένη παράδοση από τον μπαμπά στον γιο κι από κει στον εγγονό ή και στον ανιψιό, όταν η συνέχεια της οικογένειας λοξοδρομεί κάπως. Σ’ αυτή τη χώρα, μπορεί να αντιδρούμε με την οικογενειοκρατία, αλλά αυτή είναι που κυβερνάει από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μας ταλανίζει μέχρι και σήμερα. Σ’ αυτή τη χώρα, όσο κι αν δήθεν μισούμε την οικογενειοκρατία και δεν μας αρέσει, παρ’ όλα αυτά, όταν κλεινόμαστε πίσω από το σκούρο μπλε παραβάν πριν την κάλπη, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού προτιμάει να ψηφίσει… οικογενειακά!
***
Το μόνο που έχω να πω, είναι ότι βαρέθηκα να τους ακούω να μου μιλάνε για δημοκρατία, όταν οι ίδιοι καλοζούν με κάτι περιουσίες ναααα… με το συμπάθιο, όλοι οι βουλευτάδες, οι τεχνοκράτες και ορισμένα κομματικά στελέχη που είναι σε επιτροπές, που έχουν δυο και τρεις μισθούς να μπαίνουν μέσα στο σπίτι και πάει λέγοντας! Όχι μόνο βαρέθηκα να τους ακούω, αλλά βαρέθηκα να τους ψηφίζω κιόλας! Παίζουν με τη δική μας τσέπη, παίζουν με τις δικές μας ανοχές, παίζουν με τις δικές μας συνειδήσεις. Όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, ξεχνούν τι έχουν κάνει όταν ήταν κυβέρνηση. Και όταν γίνονται κυβέρνηση, ξεχνούν τι λέγανε όταν ήταν αντιπολίτευση.
***
Εν’ ολίγοις, καθώς οι πράσινοι και οι γαλάζιοι εναλλάσσονται στον κυβερνητικό θώκο της χώρας, από κάτω παραμένει εκείνος ο διαιωνιζόμενος σάπιος κρατικός μηχανισμός, που από τον κορβανά του σιτίζονται μερικές εκατοντάδες τρωκτικά! Το είχε πει κάποτε ο νυν πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ότι «πέντε νταβατζήδες κυβερνούν τον τόπο», αλλά όπως αποδείχθηκε, η διαπίστωσή του ήταν τελικά άκρως ρητορική, διότι αυτοί οι πέντε συνεχίζουν να κυβερνούν τον τόπο… ή λέτε να άρχισε να τους πετάει έναν-έναν από τα μπαλκόνια; Μπαααα!!!
***
Τι έγινε αλήθεια εκείνη η υπόθεση Ζαχόπουλου; Το μέγα θύμα, η κυρία Τσέκου, συνεχίζει να βρίσκεται προφυλακισμένη… από τα απίθανα πλέον της Ελληνικής Δικαιοσύνης! Μπράβο μας… Ξεπεράσαμε κάθε έννοια δημοκρατίας στη χώρα της Ψωροκώσταινας μωρέ! Η κυρία Τσέκου είναι προφυλακισμένη για μήνες, χωρίς να έχει δικαστεί, χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά για ποιο λόγο! Για προσβολή δημοσίας αιδούς; Για εκβιασμό δημοσίου προσώπου; Για εκβιασμό της κυβέρνησης; Επειδή κυκλοφορούσε με παράνομα ντιβιντί; Για τι, τελικά; Ή μήπως γιατί προσέβαλε την αισθητική άποψη αυτής της χώρας επειδή συνευρισκόταν με τον εν λόγω κύριο του οποίου το όνομα ταλαιπώρησε για μήνες την ηρεμία αυτής της χώρας και τα νεύρα των κυβερνώντων; Στην Ελλάδα τελικά, είσαι ένοχος μέχρι να αποδειχθεί ότι είσαι αθώος! Κι ας μου λένε ό,τι θέλουν για δημοκρατίες μετά!
***
Κλείνοντας, ένα ωραίο που βρήκα καθώς έκανα τη βόλτα μου στα διάφορα blog στο διαδίκτυο. Έπεσα πάνω σ’ έναν κύριο, που κάτω από τη φωτογραφία του με στολή στρατιωτικού, σημειώνει για τον εαυτό του: «Τολμηρός, ριψοκίνδυνος, σκληρός, επικοινωνιακός και αισιόδοξος». Ίσως έτσι πρέπει να είμαστε όλοι μας για να επιβιώσουμε!
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 20 Μαρτίου 2008
Ατάκτως ερριμμένα 5
Μπορεί να έχουμε ακόμα για τον Μάιο, αλλά …ο υπουργός μας, έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε, πολίτες στα ΤΕΙ! Αλλά, ακόμα, μπορούμε να πούμε και το άλλο τραγουδάκι: ήρθ’ ο υπουργός στο χωριό, βόλτες από κει κι από δω, μοιράζει υποσχέσεις στους πολίτες… Πολιτικόν άσμα, τραγουδισμένο επί μακρόν χρόνον στο παρελθόν, που σήμερα πλέον σπανίως ακούγεται, παρά μόνον από καμιά φορά σε τίποτα ξεχασμένες διαδηλώσεις, κάτι ξεχασμένων σοσιαλιστών…
***
Ο υπουργός έφτασε επιτέλους στη Δράμα, μετά από διάφορα εμπόδια που του έβαζαν στο δρόμο του διάφοροι κακοί. Πολλά ειπώθηκαν για την αργοπορία του. Αλλά ο υπουργός Παιδείας, ήρθε τελικά στη Δράμα, κι έφερε μαζί του πολύχρωμες χάντρες και κρεμαστές γιρλάντες. Υποσχέθηκε πολλά και έταξε ακόμα περισσότερα ο υπουργός μας. Ο υπουργός Παιδείας, που όπως τον προσφώνησε και ο έτερος βουλευτής μας της Νέας Δημοκρατίας Σταύρος Δαϊλάκης - «τώρα έχουμε δύο υπουργούς: Έναν υπουργό Μακεδονίας και έναν Θράκης».
***
Ήρθε ο υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης, και επιτέλους, μας έταξε(;), μας έδωσε(;), μας χάρισε(;), δύο νέα τμήματα ΤΕΙ στη μικρή μας Δράμα. Ένα τμήμα οινολογίας και ένα τμήμα βιοτεχνολογίας. Πλούσια πράγματα δηλαδή. Και είπε και άλλα πολλά ο υπουργός μας, αφού μας έταξε κάτι εκατομμύρια για σχολική στέγη, κι αφού δεν μας άφησε σε πλήρη πείνα: άφησε κάτι να ’χουμε να ζητάμε και για το μέλλον. Εκείνη την περίφημη πανεπιστημιακή σχολή, ή, αλλιώς, την περίφημη επέκταση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. (Άλλη αμαρτωλή ιστορία κι αυτή…)
***
Ενέκρινε λοιπόν ο υπουργός, όπως μας είπε, 23 έργα για τη σχολική στέγη, συνολικής δαπάνης 25 εκατομμυρίων ευρώ στα οποία περιλαμβάνονται συνολικά 4 νηπιαγωγεία και 3 σχολεία (τα οποία θα αποφασιστεί ποια θα είναι αυτά με βάση τις πραγματικές ανάγκες του νομού). «Εκπληρώνουμε», είπε ο υπουργός, «την υποχρέωσή μας απέναντι στο νομό Δράμας, ανταποκρινόμαστε για πρώτη φορά εμπράκτως στα αιτήματα του νομού και θεραπεύουμε σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως απόλυτα, γιατί θα πρέπει να υπάρχει και συνέχεια, μία αδικία που είχε υποστεί ο νομός αυτός, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες».
***
Τι είπε όμως στην ουσία ο υπουργός Παιδείας που βρέθηκε στη Δράμα; Ότι, η πρώτη φάση είναι η ενίσχυση του ΤΕΙ Δράμας, ενώ όσον αφορά τη δημιουργία πανεπιστημιακής σχολής στη Δράμα, τόνισε ότι «ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός θα πρέπει να πατάει και σε πραγματικές μας δυνατότητες». Είπε ακόμα ότι, θα ενθαρρύνει το υπουργείο Παιδείας μια «προγραμματική συμφωνία του ΤΕΙ με το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και θα ενθαρρύνουμε τη δημιουργία κοινών μεταπτυχιακών κύκλων ανάμεσα στο ΤΕΙ και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, που θα υποδέχονται στη Δράμα και φοιτητές και σπουδαστές που επιθυμούν να μετέχουν, και εφόσον το ζητήσει το Ίδρυμα, τη δημιουργία ενός κοινού ερευνητικού κέντρου που μπορεί να δέχεται και ερευνητές και φοιτητές και έτσι δημιουργείται μια προγραμματική συμφωνία μεταξύ των δύο ιδρυμάτων και ενιοποιείται ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης σε όλη την περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης».
***
Κάτι όμως που δεν έγινε ξεκάθαρο, αν αυτός ο κύκλος μεταπτυχιακών φοιτητών, όταν κάποτε δημιουργηθεί στο μέλλον, θα γίνει στη Δράμα ή σε άλλη πόλη (Καβάλα, Ξάνθη, Κομοτηνή). Ο κ.Στυλιανίδης είπε ακόμη ότι ανακοίνωσε για τη Δράμα πράγματα τα οποία «έπρεπε να γίνουν εδώ και 15 χρόνια. Η πολιτεία οφείλει στη Δράμα και νομίζω ότι δείχνει με αξιοπιστία τώρα το νέο της πρόσωπο».
***
Τώρα θα αναρωτηθείτε εσείς. Και πότε θα γίνουν όλα αυτά; Καλά, τα ανακοίνωσε ο υπουργός! Έπειτα; Για το …έπειτα, πάντως, ο νομάρχης Δράμας χάρισε στον υπουργό Παιδείας μια πένα σινικής μελάνης, με την οποία θα υπογράφει ανεξίτηλα «ευνοϊκές αποφάσεις για τη Δράμα και για την Ελλάδα», όσο θα είναι στη θέση αυτή. Για να δούμε…
***
Αυτό πάντως που σχολιάστηκε έντονα από τον κόσμο, ήταν το γνωστό, ότι, εντάξει, τ’ ακούσαμε και πέρυσι αυτά, και προπέρυσι και τα έχουμε ξανακούσει πάλι και πάλι. Και τι γίνεται από εκεί και πέρα; Κάθε δυο-τρία χρόνια, μας δίνουν κι από κάτι, ίσα να μας κρατούν όρθιους, στην τσίτα που λένε, μη τύχει και πέσουμε… σε ύπνωση, σε χειμερία νάρκη. Από εκείνη την περίφημη σύσκεψη του περασμένου καλοκαιριού στη νομαρχία Δράμας με τον πρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου μέχρι σήμερα, στα ίδια βρισκόμαστε. Από κινήσεις εντυπωσιασμού και …κάλυψη κενών, τίποτα περισσότερο! Δυστυχώς.
***
Και δυστυχώς, κάποτε σ’ αυτόν τον νομό, θα πρέπει να δούμε τα προβλήματά μας κατάματα. Όπως και να ’χει, οι διεκδικήσεις σχολών ΤΕΙ, αυτόνομου ΤΕΙ ή μιας πανεπιστημιακής σχολής, δεν πρόκειται να λύσουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Στο νομό όπου η ανεργία τρέχει καλπάζοντας, εμείς επαναπαυόμαστε στις δάφνες του φραπέ μας. Στο νομό όπου δεν υπάρχει βιοτεχνία, δεν υπάρχουν υποδομές ούτε καν για τον κατάλληλο χειμερινό τουρισμό, εμείς διεκδικούμε σχολές ΤΕΙ, λες και οι φοιτητές που θα έρθουν, θα μας σώσουν. Οι φοιτητές θα αυξήσουν τα έσοδα κάποιων καφετεριών, και κάποιων ιδιοκτητών ακινήτων που ενοικιάζουν. Έπειτα, τι;
***
Μπορεί να έγιναν συνέδρια επί συνεδρίων στη Δράμα, αλλά η πόλη τουλάχιστον, παραμένει πόλη για να κατοικούν συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι. Και τι ενδιαφέρει αλήθεια τον κάτοικο του Νευροκοπίου ή του Παρανεστίου ή του Νικηφόρου αν γίνει σχολή ΤΕΙ ή πανεπιστημιακή στη Δράμα; Λέτε ν’ αλλάξει κάτι στη ζωή του; Γιατί το έχουμε αναγάγει σε τόσο σημαντικό ζήτημα; Ίσως επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε σ’ αυτό το νομό; Ίσως επειδή κάποτε θα πρέπει επιτέλους ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 13 Μαρτίου 2008
***
Ο υπουργός έφτασε επιτέλους στη Δράμα, μετά από διάφορα εμπόδια που του έβαζαν στο δρόμο του διάφοροι κακοί. Πολλά ειπώθηκαν για την αργοπορία του. Αλλά ο υπουργός Παιδείας, ήρθε τελικά στη Δράμα, κι έφερε μαζί του πολύχρωμες χάντρες και κρεμαστές γιρλάντες. Υποσχέθηκε πολλά και έταξε ακόμα περισσότερα ο υπουργός μας. Ο υπουργός Παιδείας, που όπως τον προσφώνησε και ο έτερος βουλευτής μας της Νέας Δημοκρατίας Σταύρος Δαϊλάκης - «τώρα έχουμε δύο υπουργούς: Έναν υπουργό Μακεδονίας και έναν Θράκης».
***
Ήρθε ο υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης, και επιτέλους, μας έταξε(;), μας έδωσε(;), μας χάρισε(;), δύο νέα τμήματα ΤΕΙ στη μικρή μας Δράμα. Ένα τμήμα οινολογίας και ένα τμήμα βιοτεχνολογίας. Πλούσια πράγματα δηλαδή. Και είπε και άλλα πολλά ο υπουργός μας, αφού μας έταξε κάτι εκατομμύρια για σχολική στέγη, κι αφού δεν μας άφησε σε πλήρη πείνα: άφησε κάτι να ’χουμε να ζητάμε και για το μέλλον. Εκείνη την περίφημη πανεπιστημιακή σχολή, ή, αλλιώς, την περίφημη επέκταση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. (Άλλη αμαρτωλή ιστορία κι αυτή…)
***
Ενέκρινε λοιπόν ο υπουργός, όπως μας είπε, 23 έργα για τη σχολική στέγη, συνολικής δαπάνης 25 εκατομμυρίων ευρώ στα οποία περιλαμβάνονται συνολικά 4 νηπιαγωγεία και 3 σχολεία (τα οποία θα αποφασιστεί ποια θα είναι αυτά με βάση τις πραγματικές ανάγκες του νομού). «Εκπληρώνουμε», είπε ο υπουργός, «την υποχρέωσή μας απέναντι στο νομό Δράμας, ανταποκρινόμαστε για πρώτη φορά εμπράκτως στα αιτήματα του νομού και θεραπεύουμε σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως απόλυτα, γιατί θα πρέπει να υπάρχει και συνέχεια, μία αδικία που είχε υποστεί ο νομός αυτός, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες».
***
Τι είπε όμως στην ουσία ο υπουργός Παιδείας που βρέθηκε στη Δράμα; Ότι, η πρώτη φάση είναι η ενίσχυση του ΤΕΙ Δράμας, ενώ όσον αφορά τη δημιουργία πανεπιστημιακής σχολής στη Δράμα, τόνισε ότι «ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός θα πρέπει να πατάει και σε πραγματικές μας δυνατότητες». Είπε ακόμα ότι, θα ενθαρρύνει το υπουργείο Παιδείας μια «προγραμματική συμφωνία του ΤΕΙ με το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και θα ενθαρρύνουμε τη δημιουργία κοινών μεταπτυχιακών κύκλων ανάμεσα στο ΤΕΙ και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, που θα υποδέχονται στη Δράμα και φοιτητές και σπουδαστές που επιθυμούν να μετέχουν, και εφόσον το ζητήσει το Ίδρυμα, τη δημιουργία ενός κοινού ερευνητικού κέντρου που μπορεί να δέχεται και ερευνητές και φοιτητές και έτσι δημιουργείται μια προγραμματική συμφωνία μεταξύ των δύο ιδρυμάτων και ενιοποιείται ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης σε όλη την περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης».
***
Κάτι όμως που δεν έγινε ξεκάθαρο, αν αυτός ο κύκλος μεταπτυχιακών φοιτητών, όταν κάποτε δημιουργηθεί στο μέλλον, θα γίνει στη Δράμα ή σε άλλη πόλη (Καβάλα, Ξάνθη, Κομοτηνή). Ο κ.Στυλιανίδης είπε ακόμη ότι ανακοίνωσε για τη Δράμα πράγματα τα οποία «έπρεπε να γίνουν εδώ και 15 χρόνια. Η πολιτεία οφείλει στη Δράμα και νομίζω ότι δείχνει με αξιοπιστία τώρα το νέο της πρόσωπο».
***
Τώρα θα αναρωτηθείτε εσείς. Και πότε θα γίνουν όλα αυτά; Καλά, τα ανακοίνωσε ο υπουργός! Έπειτα; Για το …έπειτα, πάντως, ο νομάρχης Δράμας χάρισε στον υπουργό Παιδείας μια πένα σινικής μελάνης, με την οποία θα υπογράφει ανεξίτηλα «ευνοϊκές αποφάσεις για τη Δράμα και για την Ελλάδα», όσο θα είναι στη θέση αυτή. Για να δούμε…
***
Αυτό πάντως που σχολιάστηκε έντονα από τον κόσμο, ήταν το γνωστό, ότι, εντάξει, τ’ ακούσαμε και πέρυσι αυτά, και προπέρυσι και τα έχουμε ξανακούσει πάλι και πάλι. Και τι γίνεται από εκεί και πέρα; Κάθε δυο-τρία χρόνια, μας δίνουν κι από κάτι, ίσα να μας κρατούν όρθιους, στην τσίτα που λένε, μη τύχει και πέσουμε… σε ύπνωση, σε χειμερία νάρκη. Από εκείνη την περίφημη σύσκεψη του περασμένου καλοκαιριού στη νομαρχία Δράμας με τον πρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου μέχρι σήμερα, στα ίδια βρισκόμαστε. Από κινήσεις εντυπωσιασμού και …κάλυψη κενών, τίποτα περισσότερο! Δυστυχώς.
***
Και δυστυχώς, κάποτε σ’ αυτόν τον νομό, θα πρέπει να δούμε τα προβλήματά μας κατάματα. Όπως και να ’χει, οι διεκδικήσεις σχολών ΤΕΙ, αυτόνομου ΤΕΙ ή μιας πανεπιστημιακής σχολής, δεν πρόκειται να λύσουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Στο νομό όπου η ανεργία τρέχει καλπάζοντας, εμείς επαναπαυόμαστε στις δάφνες του φραπέ μας. Στο νομό όπου δεν υπάρχει βιοτεχνία, δεν υπάρχουν υποδομές ούτε καν για τον κατάλληλο χειμερινό τουρισμό, εμείς διεκδικούμε σχολές ΤΕΙ, λες και οι φοιτητές που θα έρθουν, θα μας σώσουν. Οι φοιτητές θα αυξήσουν τα έσοδα κάποιων καφετεριών, και κάποιων ιδιοκτητών ακινήτων που ενοικιάζουν. Έπειτα, τι;
***
Μπορεί να έγιναν συνέδρια επί συνεδρίων στη Δράμα, αλλά η πόλη τουλάχιστον, παραμένει πόλη για να κατοικούν συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι. Και τι ενδιαφέρει αλήθεια τον κάτοικο του Νευροκοπίου ή του Παρανεστίου ή του Νικηφόρου αν γίνει σχολή ΤΕΙ ή πανεπιστημιακή στη Δράμα; Λέτε ν’ αλλάξει κάτι στη ζωή του; Γιατί το έχουμε αναγάγει σε τόσο σημαντικό ζήτημα; Ίσως επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε σ’ αυτό το νομό; Ίσως επειδή κάποτε θα πρέπει επιτέλους ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 13 Μαρτίου 2008
Ατάκτως ερριμμένα 4
Τον απολογισμό της έκανε προ ημερών η Αστυνομική Διεύθυνση Δράμας, και δυστυχώς τα νούμερα που η ίδια έδωσε στη δημοσιότητα, δεν είναι καθόλου καλά. Οι αριθμοί δεν ευημερούν σε κανέναν τομέα, και μάλλον υπάρχει σοβαρό πρόβλημα σε τομείς αρμοδιότητάς της. Τι να σημαίνει άραγε αυτό; Ότι η αστυνομία στη Δράμα δεν μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά της, ή μήπως ότι αυτή η κοινωνία δεν μπορεί ν’ αλλάξει; Στον τομέα των ναρκωτικών οι μεταβολές που παρουσιάζονται από το 2006 στο 2007, είναι μηδαμινές έως ασήμαντες. Το ίδιο και στα τροχαία ατυχήματα. Βέβαια, τα νούμερα είναι τόσο μικρά, μιλάμε πολλές φορές για μονοψήφια, αλλά αυτό συνεχίζει να καταδεικνύει μια προβληματική κατάσταση.
***
Μπορεί να σας κουράσω σήμερα κάπως, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δούμε μερικά από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Αστυνομική Διεύθυνση Δράμας. Κι ας αρχίσουμε από τον τομέα των ναρκωτικών, όπου η κατάσταση παραμένει τραγική. Έναντι 98 παραβάσεων για το 2006, σημειώθηκαν 85 το 2007, ενώ οι 107 συλληφθέντες του 2006 μειώθηκαν στους 103 το 2007. Το τραγικό όμως είναι ότι οι νεκροί στο νομό Δράμας παρέμειναν 3 και το 2006 και το 2007.
***
Πράγμα που σημαίνει ότι η κατάσταση στο νομό μας στον τομέα των ναρκωτικών, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Αντίθετα μάλιστα, συνεχίζεται και ίσως χειροτερέψει, αν δεν γίνει κάτι. Και τι θα μπορούσε να γίνει όμως; Η Αστυνομία, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να συλλαμβάνει τους παραβάτες και να τους στέλνει στη Δικαιοσύνη. Ο ρόλος της περιορίζεται εκεί. Το να συλλαμβάνεις απλώς τους παραβάτες, βεβαίως, δεν λέει τίποτα. Αυτοί δεν τελειώνουν. Αυτοί μπορούν να μπαινοβγαίνουν στις φυλακές και στα κέντρα αποτοξίνωσης. Τι γίνεται όμως από εκεί και πέρα; Στόχος της Αστυνομικής Διεύθυνσης Δράμας κατά το 2008, «η αύξηση του αριθμού των βεβαιωθεισών παραβάσεων του νόμου περί ναρκωτικών να ανέλθει σε ποσοστό 10% σε σύγκριση με το 2007».
***
Σημαντικό ρόλο εδώ έρχεται να παίξει η εκάστοτε αντιμετώπιση της κοινωνίας μας απέναντι στο πρόβλημα. Η οποία, δυστυχώς, στη Δράμα, είναι ανύπαρκτη, ούτε καν βρίσκεται στο μηδέν ή στο +1! Και πάνω απ’ όλα, θα τολμούσα να πω, ότι, είναι η σχετική έλλειψη ευαισθησίας των διαφόρων φορέων της πόλης και του νομού. Ξεκινώντας από τους ίδιους τους πολιτικούς φορείς, τη νομαρχία, τους δήμους κατά τόπους, και περνώντας στους πολιτιστικούς συλλόγους. Είναι αλήθεια ότι ζούμε στον πολιτισμό της «κοπής πίτας» και του μασκαρέματος! Το χρήμα για τον πολιτισμό στη Δράμα καταναλώνεται στα κέντρα διασκέδασης για την κοπή της βασιλόπιτας και τους χορούς των μασκαρεμένων καρναβαλιών, χωρίς κανένα απολύτως αντίκρισμα, ούτε καν προσφορά στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα είναι, παρά να γίνει έστω και μια εκδήλωση ενημέρωσης για τα ναρκωτικά, αλλά και για άλλες ουσίες εξάρτησης: αλκοολισμός, κάπνισμα.
***
Αλλά θα επανέλθουμε σ’ αυτό σε άλλη στήλη. Γιατί, ο τομέας των τροχαίων ατυχημάτων είναι ακόμα πιο σκληρός αν τον συγκρίνουμε με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Αν συγκρίνουμε τους 3 θανάτους από ναρκωτικά για το 2006 και τους 3 για το 2007, τότε αυτό δεν είναι τίποτα, μπροστά στα 21 θανατηφόρα τροχαία με 24 νεκρούς το 2007, έναντι 19 θανατηφόρων τροχαίων που άφησαν 22 νεκρούς το 2006. Είχαμε επίσης 14 σοβαρά τροχαία με 15 άτομα σοβαρά τραυματισμένα άτομα το 2007, έναντι 8 σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων το 2006 που άφησαν 11 σοβαρά τραυματισμένα άτομα. Συνολικά, τόσο το 2006 όσο και το 2007, είχαμε από 154 τροχαία ατυχήματα στο νομό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Δράμας. Και μάλιστα, με αύξηση νεκρών και σοβαρά τραυματισθέντων. Καμία πρόοδος δηλαδή. Πουθενά!
***
Σαν να λέμε, ότι, ούτε η αύξηση των προστίμων για τις τροχαίες παραβάσεις χρησίμευσε σε κάτι, ούτε οι αυστηροί τροχονομικοί έλεγχοι κατάφεραν να ελέγξουν τα όρια ταχύτητας των οδηγών, ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες οδηγοί έγιναν καλύτεροι. Ο Έλληνας οδηγός, συνεχίζει να πληρώνει με το αίμα του και με τη ζωή του, το βαρύ τίμημα στους ελληνικούς δρόμους. Οι οποίοι, δυστυχώς, δεν είναι και οι καλύτεροι της Ευρώπης! Για να μην πούμε ότι ίσως είναι και οι χειρότεροι. Μπορεί ο Έλληνας οδηγός να είναι κακός, αλλά οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι για να βεβαιώνει η Τροχαία πρόστιμα και να προκαλούν ατυχήματα. Όταν σ’ αυτή τη χώρα, το ίδιο το κράτος, οι νομαρχίες και οι δήμοι, καταλάβουν επιτέλους ότι θα πρέπει να πληρώνουν κάποτε αποζημιώσεις για τους νεκρούς οδηγούς, τότε οι δρόμοι μας θα γίνουν καλύτεροι!
***
Στην Ελλάδα, δεν γίνεται καμία σοβαρή έρευνα από κανέναν αρμόδιο φορέα, για τα πραγματικά αίτια των τροχαίων ατυχημάτων. Τα όρια ταχύτητας που αυθαίρετα υπάρχουν οπουδήποτε, αρκούν, για να βεβαιώσουν ότι ο οδηγός απλώς έτρεχε! Ως εκεί. Από εκεί και πέρα, το χάος… Πόσες φορές για παράδειγμα, βεβαιώθηκε ότι για κάποιο τροχαίο ατύχημα έφταιγε ο κακός δρόμος και όχι ο κακός οδηγός;
***
Τραγικά επίσης παραμένουν τα στοιχεία στο ζήτημα της μικροεγκληματικότητας, όπως ονομάζει τις κλοπές και τις ληστείες η ΕΛ.ΑΣ. Καταγγέλθηκαν λοιπόν πέντε ληστείες (αύξηση κατά 150% σε σχέση με το 2006) από τις οποίες εξιχνιάσθηκαν οι 3 (60%), για το 2007. Καταγγέλθηκαν επίσης 150 περιπτώσεις κλοπών – διαρρήξεων (αύξηση 40% σε σχέση με το 2006), από τις οποίες εξιχνιάσθηκαν συνολικά 70 (ποσοστό 46,6%).
***
Βέβαια, υπάρχουν πολλά ακόμα για τα οποία θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορές. Σε μια κοινωνία κατά την οποία η ανεργία έχει αυξανόμενες τάσεις, ο πολιτισμός πτωτική τάση και τα ήθη και οι αξίες καταποντίζονται, τότε η κοινωνική παθογένεια φυσικό είναι να ευημερεί!
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 6 Μαρτίου 2008
***
Μπορεί να σας κουράσω σήμερα κάπως, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δούμε μερικά από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Αστυνομική Διεύθυνση Δράμας. Κι ας αρχίσουμε από τον τομέα των ναρκωτικών, όπου η κατάσταση παραμένει τραγική. Έναντι 98 παραβάσεων για το 2006, σημειώθηκαν 85 το 2007, ενώ οι 107 συλληφθέντες του 2006 μειώθηκαν στους 103 το 2007. Το τραγικό όμως είναι ότι οι νεκροί στο νομό Δράμας παρέμειναν 3 και το 2006 και το 2007.
***
Πράγμα που σημαίνει ότι η κατάσταση στο νομό μας στον τομέα των ναρκωτικών, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Αντίθετα μάλιστα, συνεχίζεται και ίσως χειροτερέψει, αν δεν γίνει κάτι. Και τι θα μπορούσε να γίνει όμως; Η Αστυνομία, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να συλλαμβάνει τους παραβάτες και να τους στέλνει στη Δικαιοσύνη. Ο ρόλος της περιορίζεται εκεί. Το να συλλαμβάνεις απλώς τους παραβάτες, βεβαίως, δεν λέει τίποτα. Αυτοί δεν τελειώνουν. Αυτοί μπορούν να μπαινοβγαίνουν στις φυλακές και στα κέντρα αποτοξίνωσης. Τι γίνεται όμως από εκεί και πέρα; Στόχος της Αστυνομικής Διεύθυνσης Δράμας κατά το 2008, «η αύξηση του αριθμού των βεβαιωθεισών παραβάσεων του νόμου περί ναρκωτικών να ανέλθει σε ποσοστό 10% σε σύγκριση με το 2007».
***
Σημαντικό ρόλο εδώ έρχεται να παίξει η εκάστοτε αντιμετώπιση της κοινωνίας μας απέναντι στο πρόβλημα. Η οποία, δυστυχώς, στη Δράμα, είναι ανύπαρκτη, ούτε καν βρίσκεται στο μηδέν ή στο +1! Και πάνω απ’ όλα, θα τολμούσα να πω, ότι, είναι η σχετική έλλειψη ευαισθησίας των διαφόρων φορέων της πόλης και του νομού. Ξεκινώντας από τους ίδιους τους πολιτικούς φορείς, τη νομαρχία, τους δήμους κατά τόπους, και περνώντας στους πολιτιστικούς συλλόγους. Είναι αλήθεια ότι ζούμε στον πολιτισμό της «κοπής πίτας» και του μασκαρέματος! Το χρήμα για τον πολιτισμό στη Δράμα καταναλώνεται στα κέντρα διασκέδασης για την κοπή της βασιλόπιτας και τους χορούς των μασκαρεμένων καρναβαλιών, χωρίς κανένα απολύτως αντίκρισμα, ούτε καν προσφορά στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα είναι, παρά να γίνει έστω και μια εκδήλωση ενημέρωσης για τα ναρκωτικά, αλλά και για άλλες ουσίες εξάρτησης: αλκοολισμός, κάπνισμα.
***
Αλλά θα επανέλθουμε σ’ αυτό σε άλλη στήλη. Γιατί, ο τομέας των τροχαίων ατυχημάτων είναι ακόμα πιο σκληρός αν τον συγκρίνουμε με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Αν συγκρίνουμε τους 3 θανάτους από ναρκωτικά για το 2006 και τους 3 για το 2007, τότε αυτό δεν είναι τίποτα, μπροστά στα 21 θανατηφόρα τροχαία με 24 νεκρούς το 2007, έναντι 19 θανατηφόρων τροχαίων που άφησαν 22 νεκρούς το 2006. Είχαμε επίσης 14 σοβαρά τροχαία με 15 άτομα σοβαρά τραυματισμένα άτομα το 2007, έναντι 8 σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων το 2006 που άφησαν 11 σοβαρά τραυματισμένα άτομα. Συνολικά, τόσο το 2006 όσο και το 2007, είχαμε από 154 τροχαία ατυχήματα στο νομό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Δράμας. Και μάλιστα, με αύξηση νεκρών και σοβαρά τραυματισθέντων. Καμία πρόοδος δηλαδή. Πουθενά!
***
Σαν να λέμε, ότι, ούτε η αύξηση των προστίμων για τις τροχαίες παραβάσεις χρησίμευσε σε κάτι, ούτε οι αυστηροί τροχονομικοί έλεγχοι κατάφεραν να ελέγξουν τα όρια ταχύτητας των οδηγών, ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες οδηγοί έγιναν καλύτεροι. Ο Έλληνας οδηγός, συνεχίζει να πληρώνει με το αίμα του και με τη ζωή του, το βαρύ τίμημα στους ελληνικούς δρόμους. Οι οποίοι, δυστυχώς, δεν είναι και οι καλύτεροι της Ευρώπης! Για να μην πούμε ότι ίσως είναι και οι χειρότεροι. Μπορεί ο Έλληνας οδηγός να είναι κακός, αλλά οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι για να βεβαιώνει η Τροχαία πρόστιμα και να προκαλούν ατυχήματα. Όταν σ’ αυτή τη χώρα, το ίδιο το κράτος, οι νομαρχίες και οι δήμοι, καταλάβουν επιτέλους ότι θα πρέπει να πληρώνουν κάποτε αποζημιώσεις για τους νεκρούς οδηγούς, τότε οι δρόμοι μας θα γίνουν καλύτεροι!
***
Στην Ελλάδα, δεν γίνεται καμία σοβαρή έρευνα από κανέναν αρμόδιο φορέα, για τα πραγματικά αίτια των τροχαίων ατυχημάτων. Τα όρια ταχύτητας που αυθαίρετα υπάρχουν οπουδήποτε, αρκούν, για να βεβαιώσουν ότι ο οδηγός απλώς έτρεχε! Ως εκεί. Από εκεί και πέρα, το χάος… Πόσες φορές για παράδειγμα, βεβαιώθηκε ότι για κάποιο τροχαίο ατύχημα έφταιγε ο κακός δρόμος και όχι ο κακός οδηγός;
***
Τραγικά επίσης παραμένουν τα στοιχεία στο ζήτημα της μικροεγκληματικότητας, όπως ονομάζει τις κλοπές και τις ληστείες η ΕΛ.ΑΣ. Καταγγέλθηκαν λοιπόν πέντε ληστείες (αύξηση κατά 150% σε σχέση με το 2006) από τις οποίες εξιχνιάσθηκαν οι 3 (60%), για το 2007. Καταγγέλθηκαν επίσης 150 περιπτώσεις κλοπών – διαρρήξεων (αύξηση 40% σε σχέση με το 2006), από τις οποίες εξιχνιάσθηκαν συνολικά 70 (ποσοστό 46,6%).
***
Βέβαια, υπάρχουν πολλά ακόμα για τα οποία θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορές. Σε μια κοινωνία κατά την οποία η ανεργία έχει αυξανόμενες τάσεις, ο πολιτισμός πτωτική τάση και τα ήθη και οι αξίες καταποντίζονται, τότε η κοινωνική παθογένεια φυσικό είναι να ευημερεί!
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 6 Μαρτίου 2008
Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008
Ατάκτως ερριμμένα 3
Όταν την περασμένη Τετάρτη, ο συντονιστής της Νομαρχιακής Επιτροπής Δράμας του ΠΑΣΟΚ Σπύρος Κοτρίδης, έδινε συνέντευξη Τύπου στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, ανακοινώνοντας τους υποψηφίους για το συνέδριο του κόμματος που θα γίνει τον Μάρτιο, τόνιζε την ανάγκη …να μην καταντήσουν χειροκροτητές του Γιώργου Παπανδρέου στο Συνέδριο.
***
Είπε ακόμα ο Σπύρος Κοτρίδης, ότι, το ΠΑΣΟΚ, οφείλει να μιλάει με ξεκάθαρη γλώσσα στο λαό και να πάψει να μιλάει με διγλωσσία. Κι ακόμα, τόνισε ότι, αν το ΠΑΣΟΚ πλησιάσει τον λαό, αυτούς που ήταν παλιά η ραχοκοκαλιά του, τότε σίγουρα το κόμμα θα ανακάμψει. Πόσες φορές τα έχουμε ακούσει όλα αυτά, από τα …υψηλά στελέχη του κόμματος; Βαρέθηκα…
***
Τι να εννοούσε άραγε ο Σπύρος Κοτρίδης; Ο καθένας από εμάς προφανώς καταλαβαίνει. Τα θέματα είναι πάρα πολλά. Όμως, θέλω εδώ να θίξω ένα συγκεκριμένο ζήτημα, μήπως και προσπαθήσουμε να βγάλουμε άκρη.
***
Όταν έγινε η συνέλευση του ΠΑΣΟΚ στο ξενοδοχείο «Κούρος», παρουσία του βουλευτή Κώστα Γείτονα, τα τοπικά στελέχη τού κόμματος παρουσίασαν ένα κείμενο πολιτικών θέσεων και προτάσεων για το Συνέδριο. Ξέρετε τι έλεγε μεταξύ άλλων το κείμενο αυτό; Έθετε, ξεκάθαρα, ζήτημα εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου του νομού, των κοιτασμάτων λιγνίτη και ουρανίου! Και μάλιστα, αναφερόταν στο κείμενο ότι, θα πρέπει να τα δούμε πλέον χωρίς ταμπού.
***
Αρκετά ήταν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ που αντέδρασαν εκείνη την ώρα που διαβάζονταν το κείμενο και ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας. Τόσο μάλιστα, που τελικά αναγκάστηκαν, μαζί και ο κ. Γείτονας, να συμφωνήσουν ότι θα έπρεπε να βγουν αυτές οι θέσεις, η πρόταση δηλαδή εκμετάλλευσης του λιγνίτη και του ουρανίου.
***
Βέβαια, για να πούμε και την αλήθεια, δεν ξέρω αν διορθώθηκε και πως το κείμενο, και τι άλλαξε στις θέσεις – προτάσεις του τοπικού ΠΑΣΟΚ στον προσυνεδριακό διάλογο για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του νομού. Μήπως να το έδιναν στη δημοσιότητα να το διαβάσουμε; Κι όλα αυτά, την ίδια ώρα, που Δράμα και Καβάλα αντιδρούν στην κατασκευή του εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στη Νέα Καρβάλη. Κι όταν την ίδια ώρα ο βουλευτής Δράμας του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Αηδόνης, καταθέτει ερώτηση κατά των λιγνιτών στη Βουλή! Χάος δηλαδή; Ναι για…
***
Το τι θα γίνει βέβαια, έτσι και κατασκευαστεί εργοστάσιο καύσης λιθάνθρακα στην Νέα Καρβάλη της Καβάλας, προφανώς όλοι μας το καταλαβαίνουμε. Μαυρίλα και πάλι μαυρίλα! Όχι μόνο θα έχει μέγα πρόβλημα η πόλη της Καβάλας και οι παραλίες της το καλοκαίρι, αλλά οι θάνατοι από καρκίνους και άλλες ασθένειες θα αυξηθούν στο κατακόρυφο. Ήδη το πρόβλημα στη Δράμα και στην Καβάλα είναι μεγάλο. Και κανείς δεν μας λέει τίποτα για το τι πραγματικά συμβαίνει.
***
Έρευνα που δημοσιεύθηκε προ ημερών σε εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας, μιλούσε σχεδόν για …επιδημία στη Δράμα και Καβάλα, για τους θανάτους από καρκίνο, καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια. Ο κόσμος πάντως, έμαθε να τα ρίχνει όλα στο Τσέρνομπιλ. Λέτε να είναι μόνο αυτό; Ή μήπως και τίποτα άλλο μαζί;
***
Με την ευκαιρία της κοινής συνέντευξης Τύπου των δημάρχων Δράμας και Καβάλας στο δημαρχείο της Δράμας για το συλλαλητήριο κατά του εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στη Νέα Καρβάλη, ο Θωμάς Μαργαρίτης βρήκε ευκαιρία να …ρίξει γέφυρα συνεργασίας προς την Καβάλα. Όταν πήρε το λόγο για δεύτερη φορά στη συνέντευξη, είπε ότι οι δύο πόλεις θα μπορούσαν να διεκδικήσουν από κοινού πολλά πράγματα. Αλλά να παίρνει η κάθε μία ό,τι της ανήκει. Να σταματήσουν οι αντιπαλότητες. Εντάξει… Καλό αυτό, αλλά μέχρι να γίνει πραγματικότητα…
***
Πρότεινε λοιπόν ο Θωμάς Μαργαρίτης στον Κώστα Σιμιτσή της Καβάλας να συνδιοργανώνουν από κοινού το Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου στην Καβάλα, αλλά να συνδιοργανώνεται από κοινού και η Ονειρούπολη στη Δράμα. Χωρίς βεβαίως να αλλάξουν οι χώροι των δύο μεγάλων εκδηλώσεων. Εννοώντας ότι, θα έπρεπε να σταματήσει η Καβάλα να ανταγωνίζεται τη Δράμα, ως προς τη διοργάνωση της Ονειρούπολης. Πάντως, ο Καβαλιώτης δήμαρχος εσιώπησε... Προτίμησε να προσπεράσει το θέμα, αφήνοντάς το για άλλη φορά! Δεν νομίζω ότι στο κοντινό μέλλον οι δύο πόλεις θα μπορέσουν να συνεργαστούν!
***
Λοιπόν, έχει μεγάλο χιούμορ αυτός ο Νίμιτς, αν σκεφτεί κανείς ότι μεταξύ των ονομασιών με το όνομα «Μακεδονία» που πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση για την ονοματοδοσία των Σκοπίων, είναι και το: «Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας». Λέτε να προσπαθεί να δελεάσει τον Καραμανλή και την Μπακογιάννη, να δεχτούν αυτή την ονομασία; Σου λέει, μπορεί στο τέλος να ψηφίζουν κι αυτοί στην Ελλάδα, μιας και θα είναι …Νεοδημοκράτες Μακεδόνες! Εδώ γελάμε…
***
…κι ας είμαστε για κλάματα, γιατί για κλάματα είμαστε, μιας και μάλλον το χάσαμε το παιχνίδι! Απ’ ό,τι φαίνεται, η ελληνική κυβέρνηση προσανατολίστηκε ήδη στο ζήτημα της διπλής ονομασίας! Όχι του στυλ δηλαδή να λέμε το παιδί… Κώστας-Ντόρα, αλλά, ο νονός να λέει το παιδί Κώστα και οι άλλοι να το φωνάζουν Ντόρα! Τι λέτε μωρέ, θα μας τρελάνετε! Η ελληνική διπλωματία είναι της πλάκας τελικά. Μα πώς είναι δυνατόν, να μην μπορούμε να αντιδράσουμε; Πώς είναι δυνατόν, να χάνουμε μονίμως το παιχνίδι στο διπλωματικό παιχνίδι; Πώς γίνεται μια ζωή να προσκυνάμε σε όσα λένε οι ΗΠΑ και παλαιότερα η Αγγλία και τόσοι άλλοι; Μήπως θα έπρεπε να προσλάβουμε …Τούρκους διπλωμάτες;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 27 Φεβρουαρίου 2008
***
Είπε ακόμα ο Σπύρος Κοτρίδης, ότι, το ΠΑΣΟΚ, οφείλει να μιλάει με ξεκάθαρη γλώσσα στο λαό και να πάψει να μιλάει με διγλωσσία. Κι ακόμα, τόνισε ότι, αν το ΠΑΣΟΚ πλησιάσει τον λαό, αυτούς που ήταν παλιά η ραχοκοκαλιά του, τότε σίγουρα το κόμμα θα ανακάμψει. Πόσες φορές τα έχουμε ακούσει όλα αυτά, από τα …υψηλά στελέχη του κόμματος; Βαρέθηκα…
***
Τι να εννοούσε άραγε ο Σπύρος Κοτρίδης; Ο καθένας από εμάς προφανώς καταλαβαίνει. Τα θέματα είναι πάρα πολλά. Όμως, θέλω εδώ να θίξω ένα συγκεκριμένο ζήτημα, μήπως και προσπαθήσουμε να βγάλουμε άκρη.
***
Όταν έγινε η συνέλευση του ΠΑΣΟΚ στο ξενοδοχείο «Κούρος», παρουσία του βουλευτή Κώστα Γείτονα, τα τοπικά στελέχη τού κόμματος παρουσίασαν ένα κείμενο πολιτικών θέσεων και προτάσεων για το Συνέδριο. Ξέρετε τι έλεγε μεταξύ άλλων το κείμενο αυτό; Έθετε, ξεκάθαρα, ζήτημα εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου του νομού, των κοιτασμάτων λιγνίτη και ουρανίου! Και μάλιστα, αναφερόταν στο κείμενο ότι, θα πρέπει να τα δούμε πλέον χωρίς ταμπού.
***
Αρκετά ήταν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ που αντέδρασαν εκείνη την ώρα που διαβάζονταν το κείμενο και ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας. Τόσο μάλιστα, που τελικά αναγκάστηκαν, μαζί και ο κ. Γείτονας, να συμφωνήσουν ότι θα έπρεπε να βγουν αυτές οι θέσεις, η πρόταση δηλαδή εκμετάλλευσης του λιγνίτη και του ουρανίου.
***
Βέβαια, για να πούμε και την αλήθεια, δεν ξέρω αν διορθώθηκε και πως το κείμενο, και τι άλλαξε στις θέσεις – προτάσεις του τοπικού ΠΑΣΟΚ στον προσυνεδριακό διάλογο για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του νομού. Μήπως να το έδιναν στη δημοσιότητα να το διαβάσουμε; Κι όλα αυτά, την ίδια ώρα, που Δράμα και Καβάλα αντιδρούν στην κατασκευή του εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στη Νέα Καρβάλη. Κι όταν την ίδια ώρα ο βουλευτής Δράμας του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Αηδόνης, καταθέτει ερώτηση κατά των λιγνιτών στη Βουλή! Χάος δηλαδή; Ναι για…
***
Το τι θα γίνει βέβαια, έτσι και κατασκευαστεί εργοστάσιο καύσης λιθάνθρακα στην Νέα Καρβάλη της Καβάλας, προφανώς όλοι μας το καταλαβαίνουμε. Μαυρίλα και πάλι μαυρίλα! Όχι μόνο θα έχει μέγα πρόβλημα η πόλη της Καβάλας και οι παραλίες της το καλοκαίρι, αλλά οι θάνατοι από καρκίνους και άλλες ασθένειες θα αυξηθούν στο κατακόρυφο. Ήδη το πρόβλημα στη Δράμα και στην Καβάλα είναι μεγάλο. Και κανείς δεν μας λέει τίποτα για το τι πραγματικά συμβαίνει.
***
Έρευνα που δημοσιεύθηκε προ ημερών σε εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας, μιλούσε σχεδόν για …επιδημία στη Δράμα και Καβάλα, για τους θανάτους από καρκίνο, καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια. Ο κόσμος πάντως, έμαθε να τα ρίχνει όλα στο Τσέρνομπιλ. Λέτε να είναι μόνο αυτό; Ή μήπως και τίποτα άλλο μαζί;
***
Με την ευκαιρία της κοινής συνέντευξης Τύπου των δημάρχων Δράμας και Καβάλας στο δημαρχείο της Δράμας για το συλλαλητήριο κατά του εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στη Νέα Καρβάλη, ο Θωμάς Μαργαρίτης βρήκε ευκαιρία να …ρίξει γέφυρα συνεργασίας προς την Καβάλα. Όταν πήρε το λόγο για δεύτερη φορά στη συνέντευξη, είπε ότι οι δύο πόλεις θα μπορούσαν να διεκδικήσουν από κοινού πολλά πράγματα. Αλλά να παίρνει η κάθε μία ό,τι της ανήκει. Να σταματήσουν οι αντιπαλότητες. Εντάξει… Καλό αυτό, αλλά μέχρι να γίνει πραγματικότητα…
***
Πρότεινε λοιπόν ο Θωμάς Μαργαρίτης στον Κώστα Σιμιτσή της Καβάλας να συνδιοργανώνουν από κοινού το Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου στην Καβάλα, αλλά να συνδιοργανώνεται από κοινού και η Ονειρούπολη στη Δράμα. Χωρίς βεβαίως να αλλάξουν οι χώροι των δύο μεγάλων εκδηλώσεων. Εννοώντας ότι, θα έπρεπε να σταματήσει η Καβάλα να ανταγωνίζεται τη Δράμα, ως προς τη διοργάνωση της Ονειρούπολης. Πάντως, ο Καβαλιώτης δήμαρχος εσιώπησε... Προτίμησε να προσπεράσει το θέμα, αφήνοντάς το για άλλη φορά! Δεν νομίζω ότι στο κοντινό μέλλον οι δύο πόλεις θα μπορέσουν να συνεργαστούν!
***
Λοιπόν, έχει μεγάλο χιούμορ αυτός ο Νίμιτς, αν σκεφτεί κανείς ότι μεταξύ των ονομασιών με το όνομα «Μακεδονία» που πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση για την ονοματοδοσία των Σκοπίων, είναι και το: «Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας». Λέτε να προσπαθεί να δελεάσει τον Καραμανλή και την Μπακογιάννη, να δεχτούν αυτή την ονομασία; Σου λέει, μπορεί στο τέλος να ψηφίζουν κι αυτοί στην Ελλάδα, μιας και θα είναι …Νεοδημοκράτες Μακεδόνες! Εδώ γελάμε…
***
…κι ας είμαστε για κλάματα, γιατί για κλάματα είμαστε, μιας και μάλλον το χάσαμε το παιχνίδι! Απ’ ό,τι φαίνεται, η ελληνική κυβέρνηση προσανατολίστηκε ήδη στο ζήτημα της διπλής ονομασίας! Όχι του στυλ δηλαδή να λέμε το παιδί… Κώστας-Ντόρα, αλλά, ο νονός να λέει το παιδί Κώστα και οι άλλοι να το φωνάζουν Ντόρα! Τι λέτε μωρέ, θα μας τρελάνετε! Η ελληνική διπλωματία είναι της πλάκας τελικά. Μα πώς είναι δυνατόν, να μην μπορούμε να αντιδράσουμε; Πώς είναι δυνατόν, να χάνουμε μονίμως το παιχνίδι στο διπλωματικό παιχνίδι; Πώς γίνεται μια ζωή να προσκυνάμε σε όσα λένε οι ΗΠΑ και παλαιότερα η Αγγλία και τόσοι άλλοι; Μήπως θα έπρεπε να προσλάβουμε …Τούρκους διπλωμάτες;
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 27 Φεβρουαρίου 2008
Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008
Καβάλα - ΟΧΙ στο εργοστάσιο λιθάνθρακα
Η Καβάλα είπε ένα μεγάλο ΟΧΙ, στην κατασκευή εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στην Καβάλα, με ένα μεγάλο συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε στηνκεντρική πλατεία της πόλης. 
Όλοι ήταν εκεί, βεβαίως. Είχα την τύχη να μπορέσω να πάω εκεί και έβγαλα και μερικές φωτογραφίες.
Η Δράμα, πριν από 17 χρόνια ακριβώς, είχε πει το ίδιο στην εκμετάλλευση του λιγνιτικού κοιτάσματος που υπάρχει στον κάμπο της. Από τους καλύτερους κάμπους της χώρας, χρυσή πεδιάδα την ονόμαζαν παλαιότερα.
Η Δράμα, είχε διατρανόσει με ένα μεγάλο συλλαλητήριο τον Μάιο του 1991, το ΟΧΙ της στην εκμετάλλευση των λιγνιτών από τη ΔΕΗ. Κρανίου τόπος θα γίνουμε, αν αποφασιστεί κάποτε η πλήρης εκμετάλλευσή τους, η οποία, σύμφωνα με τη ΔΕΗ, θα κρατήσει για περίπου 50 χρόνια! Και μετά; Μετά, τέλος. Τίποτα. Κρανίου τόπος.
Πτώση του υδροφόρου ορίζοντα, αδύνατον να καλυφθεί το κενό από το έδαφος το οποίο θα χρησιμοποιηθεί, άγνωστο το μέλλον της περιοχής. Πλήρης υποβάθμιση, για μια αμφισβητούμενη ανάπτυξη, μόλυνση του περιβάλλοντος, καρκίνος, θάνατος. Η Δράμα είπε όχι στους λιγνίτες, και αν χρειαστεί θα το ξαναπεί. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν κάποιες φωνές, οι οποίες επιμένουν. Κάποιες φωνές, οι οποίες, βρίσκονται σε καίριες θέσεις, είναι μέλη φορέων και έχουν λόγο στην ανάπτυξη του νομού.
Ας είναι. Όμως, συνεχίσω να αμφισβητώ, κατά πόσο ο άνεργος λαός της περιοχής, θα μπορέσει να αντισταθεί στο, δυστυχώς προδιαγεγραμμένο μέλλον, της περιοχής, η οποία, υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο. Χρειάζεται να έχουμε πίστη. Το μέλλον θα δείξει.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται εδώ, είναι μερικές από όσες μπόρεσα να τραβήξω.
Καλό αγώνα σε όλους!
Όλοι ήταν εκεί, βεβαίως. Είχα την τύχη να μπορέσω να πάω εκεί και έβγαλα και μερικές φωτογραφίες.
Η Δράμα, πριν από 17 χρόνια ακριβώς, είχε πει το ίδιο στην εκμετάλλευση του λιγνιτικού κοιτάσματος που υπάρχει στον κάμπο της. Από τους καλύτερους κάμπους της χώρας, χρυσή πεδιάδα την ονόμαζαν παλαιότερα.
Η Δράμα, είχε διατρανόσει με ένα μεγάλο συλλαλητήριο τον Μάιο του 1991, το ΟΧΙ της στην εκμετάλλευση των λιγνιτών από τη ΔΕΗ. Κρανίου τόπος θα γίνουμε, αν αποφασιστεί κάποτε η πλήρης εκμετάλλευσή τους, η οποία, σύμφωνα με τη ΔΕΗ, θα κρατήσει για περίπου 50 χρόνια! Και μετά; Μετά, τέλος. Τίποτα. Κρανίου τόπος.
Πτώση του υδροφόρου ορίζοντα, αδύνατον να καλυφθεί το κενό από το έδαφος το οποίο θα χρησιμοποιηθεί, άγνωστο το μέλλον της περιοχής. Πλήρης υποβάθμιση, για μια αμφισβητούμενη ανάπτυξη, μόλυνση του περιβάλλοντος, καρκίνος, θάνατος. Η Δράμα είπε όχι στους λιγνίτες, και αν χρειαστεί θα το ξαναπεί. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν κάποιες φωνές, οι οποίες επιμένουν. Κάποιες φωνές, οι οποίες, βρίσκονται σε καίριες θέσεις, είναι μέλη φορέων και έχουν λόγο στην ανάπτυξη του νομού.
Ας είναι. Όμως, συνεχίσω να αμφισβητώ, κατά πόσο ο άνεργος λαός της περιοχής, θα μπορέσει να αντισταθεί στο, δυστυχώς προδιαγεγραμμένο μέλλον, της περιοχής, η οποία, υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο. Χρειάζεται να έχουμε πίστη. Το μέλλον θα δείξει.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται εδώ, είναι μερικές από όσες μπόρεσα να τραβήξω.
Καλό αγώνα σε όλους!
…ατάκτως ερριμμένα
Καθαρό το νερό στους δήμους της Δράμας, λέει μελέτη που έκανε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε μερικά από τα δείγματα όμως που εξέτασε το Α.Π.Θ., βρέθηκε ελλιπής χλωρίωση έως καθόλου. Που σημαίνει ότι κάποιοι σε κάποιους δήμους του νομού, δεν χλωριώνουν σωστά το νερό. Ο νομάρχης Δράμας που διάβασε τη μελέτη του Α.Π.Θ. στους δημάρχους την περασμένη εβδομάδα, τους ζήτησε να κάνουν σωστή χλωρίωση και να προσέξουν περισσότερο το ζήτημα.
***
Δυναμικά εμφανίστηκε η δήμαρχος Παρανεστίου Αλίκη Σωτηριάδου, στη σύσκεψη των δημάρχων με το νομάρχη, που έγινε στη Νομαρχία για το ζήτημα της κατασκευής δέκα νέων νηπιαγωγείων στο νομό, την περασμένη Παρασκευή. Επιτέθηκε στον νομαρχιακό σύμβουλο Θωμά Ιωαννίδη, όταν της απάντησε ότι, αν έχει έτοιμη μελέτη μπορεί και αύριο να γίνει το νηπιαγωγείο, λέγοντάς του: «Εγώ θα φέρω τη μελέτη; Αν είναι να σας φέρω και τα λεφτά… τι άλλο θέλετε να σας φέρω κύριε Ιωαννίδη;», σε έντονο ύφος!
***
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, είναι ότι τα νηπιαγωγεία που θα κατασκευάσει εξ ολοκλήρου ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, θα είναι προκατασκευασμένα από μπετόν. Δεν θα είναι ξύλινα. Τώρα θα μου πείτε, καλό ή κακό είναι αυτό; Για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα να είναι ξύλινα και όχι τσιμεντένια. Αλλά βέβαια, τα σπίτια που ζούμε είναι ξύλινα; Μέσα στο τσιμέντο γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε…
***
Πάντως, το πρόβλημα που δημιουργήθηκε με την περικοπή από το ΚΤΕΛ σε κάποια δρομολόγια, ένα βραδινό από Παρανέστι προς Δράμα και κάποια άλλα ανάμεσα σε δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Νικηφόρου, φαίνεται πως πήρε το δρόμο της λύσης,
έπειτα από σύσκεψη των δημάρχων με τη διοίκηση του ΚΤΕΛ. Το τελευταίο, υποσχέθηκε να δει καλύτερα το θέμα και να διαμορφώσει τα δρομολόγιά του.
***
Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το να κινείς ένα λεωφορείο για δύο και τρία άτομα, δεν συμφέρει. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Το ότι κάθε οικογένεια έχει πλέον αυτοκίνητο, ή τουλάχιστον οι περισσότερες, αυτό μειώνει την κίνηση και στα υπεραστικά λεωφορεία. Βέβαια, μια λύση είναι, να τοποθετηθούν στις … «άγονες γραμμές» του ΚΤΕΛ στο νομό, μικρά λεωφορεία. Των δέκα – είκοσι επιβατών. Δυο – τρία τέτοια λεωφορειάκα, θα ήταν νομίζω η ιδανικότερη λύση. Και προφανώς, υπάρχει τρόπος να αγοραστούν τέτοια οχήματα. Είτε σε συνεργασία του ΚΤΕΛ με τους ενδιαφερόμενους Δήμους, είτε οι ενδιαφερόμενοι Δήμοι να δημιουργήσουν μια σύμπραξη, και είμαι σίγουρος ότι μετά από …διαλογική συζήτηση και λίγη καλή θέληση, μπορεί να γίνει πράξη.
***
Βέβαια, στην όλη υπόθεση μπορούν να… εμπλακούν και τα ΑΓΟΡΑΙΑ ταξί. Οι ιδιοκτήτες των οποίων αντέδρασαν με αποχή και διαμαρτυρίες πριν από μερικές ημέρες, λέγοντας ότι δέχονται πόλεμο από διαφόρους πολιτικούς και μη, παράγοντες. Όπως είναι γνωστό, οι ιδιοκτήτες των ΑΓΟΡΑΙΩΝ ταξί, μεταφέρουν μαθητές στην ύπαιθρο του νομού, συμμετέχοντας σε δημοπρασίες του εν λόγω έργου. Παρ’ όλα αυτά, έχουν να πάρουν χρήματα εδώ και αρκετό καιρό. Πού να βρίσκεται άραγε η υπόθεση; Και τι πρόκειται να γίνει ώστε οι άνθρωποι αυτοί να πληρωθούν;
***
Είδατε ο Αλέξης Τσίπρας; Ακόμα δεν πρόλαβε να γίνει αρχηγός, και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τρομερή άνοδο για τον ΣΥΡΙΖΑ! Έρευνα της MRB για λογαριασμό του τηλεοπτικού καναλιού ALPHA, φέρει τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται – υπό πτώση…- με 28,9%, ενώ το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί ασθμαίνοντας με 25,5%, το ΚΚΕ να αγγίζει το 7,3% και ο ΣΥΡΙΖΑ να σκαρφαλώνει στο 10,8%. Ο ΛΑ.Ο.Σ. παραμένει στο 4,4%. Λέτε να είναι απλά φαινόμενο της εποχής; Κάτι σαν το χρηματιστήριο δηλαδή, όπου μια νέα μετοχή παίρνει τα πάνω της;
***
Η έρευνα της MRB, διευκρινίζει ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει 16,6% προς την αδιευκρίνιστη ψήφο, 3,4% προς τον ΛΑ.Ο.Σ. και 2,9% προς το ΠΑΣΟΚ. Στο ΠΑΣΟΚ, εντύπωση προκαλεί το 10,5% των ψηφοφόρων του, που κατευθύνεται προς τον ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που δικαιολογεί και τη μεγάλη δημοσκοπική άνοδό του. Αν τα ποσοστά αυτά τα συγκρίνουμε αναλογικά με τον καιρό, τότε έχουμε… πολικές θερμοκρασίες στα δύο μεγάλα κόμματα!
***
Το ΚΚΕ, είχε εκδήλωση την περασμένη Κυριακή, με θέμα: «πρόταση εξουσίας». Τέλος πάντων, τα δυο μεγάλα κόμματα της Αριστεράς στην Ελλάδα, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει κάποτε να καθίσουν κάτω και να βρουν μια κάποια φόρμουλα συνεργασίας μεταξύ τους. Ώστε να μπορέσουν να συγκεντρώσουν γύρω τους κι άλλους πολιτικούς χώρους της ευρύτερης αριστεράς. Με απώτερο σκοπό την διάσπαση του δικομματισμού.
***
Δεν πιστεύω ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν. Σίγουρα υπάρχει δρόμος για λύσεις μέσα από έναν ευρύ διάλογο. Παρ’ όλα αυτά, τα πρόσωπα πολλές φορές λειτουργούν ως καταλύτης στην πράξη, εμποδίζοντας τις όποιες συνεργασίες. Το εκλογικό αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου, δίνει ξεκάθαρα το στίγμα των συνεργασιών μεταξύ των μικρότερων κομμάτων. Παρ’ όλα αυτά, η συνεργασία μεταξύ τους δεν μοιάζει να είναι εφικτή.
***
Ωραία τα μεγάλα λόγια και οι διακηρύξεις, φίλε μου. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι και με τον τρόπο του, προσπαθεί να τα κάνει πράξη. Πάνω απ’ όλα όμως, να δούμε πώς μπορούμε να σταθούμε όρθιοι ως οντότητες…
Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 20 Φεβρουαρίου 2008.…ατάκτως ερριμμένα
Καλημέρα φίλες και φίλοι!
Είναι καλό να κάνει κάποιος αλλαγές στη ζωή του. Αξίζει κάπου-κάπου ν’ αλλάζουμε μονοπάτια και δρόμους. Είναι φορές που νομίζεις ότι έχεις κολλήσει και έχεις την ανάγκη να ξεφύγεις, να προχωρήσεις. Κι όπως λέει ο σοφός λαός, «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
***
Τώρα πια, έμαθα να διαγράφω. Ξέρετε τι θα πει διαγραφή; Και μάλιστα, για να το πω αλλιώτικα, ποιο μοντέρνα, ξέρετε εκείνο το κουμπάκι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές; Del ή delete! Αξίζει, από καμιά φορά, να το πατάμε.
***
Διάβαζα προ ημερών ένα από τα υπέροχα σκίτσα του Στάθη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (7/2/2008). Ο τύπος, μεροκαματιάρης, γυρίζει σπίτι και η συμβία του κλείνει την πόρτα κατάμουτρα φωνάζοντας: «Και μην ξανάρθεις στο σπίτι αν δεν βρεις κι εσύ μια μίζα να φέρεις!.... Ανεπρόκοπε!» Άρα λοιπόν το καρβέλι, το γάλα, η σαλατούλα και το κρεατάκι δεν αρκούν για να επιβιώσεις σήμερα στην Ελλάδα!
***
Μαστίζεται η ελληνική κοινωνία. Δεν μπορείς να κοιτάξεις τον γείτονά σου, τον συνάδελφό σου και να μην αναρωτηθείς: «Λες να τα παίρνει;» Σκέτη καχυποψία πια σ’ αυτή τη χώρα. Οι μισοί τ’ αρπάζουν απ’ όπου τα βρουν και οι άλλοι μισοί στη μιζέρια του μεροκάματου και της πιστωτικής κάρτας… των πιστωτικών καρτών μάλλον!
***
Αλλά πιστεύω ότι δεν είναι έτσι ακριβώς. Ξέρετε τι λέω; Ότι αυτός που τ’ αρπάζει, φαίνεται. Ανάλογα με τη θέση του και τον μισθό του, ανάλογα με το ντύσιμο, με τ’ αυτοκίνητό του (αν δεν έχει ή δεν έχει), και πόσα ξοδεύει για τη βραδινή του διασκέδαση. «Λαός και Κολωνάκι…» που έλεγαν κάποτε.
***
Θυμάστε εκείνη την ταινία του υπέροχου Χάρυ Κλυν, την οποία φεύγει το πρωί από το σπίτι φιλώντας τη μάνα του σταυρωτά, με το κολατσιό τυλιγμένο στην πετσέτα και στο δρόμο σκοντάφτει σ’ ένα μπαούλο γεμάτο λεφτά; Κι όταν το παραδίδει στην αστυνομία ο αδέκαρος, πέφτει καταπέλτης η ατάκα: «Φτωχός πλην τίμιος οικοδόμος».
***
Ξέρετε πόσοι «φτωχοί πλην τίμιοι» ζουν ανάμεσά μας; Πάρα πολλοί. Αρκεί να μπορούμε να τους ξεχωρίζουμε. Και να μην πέφτουμε στη λούμπα που στήνουν κάτι φιδάκια κολοβά…
***
Στην επικαιρότητα τελευταία το ζήτημα των λιγνιτών στη Δράμα, με την ευκαιρία της κατασκευής εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στην Καβάλα. Θα γνωρίζετε ότι λιθάνθρακας στην Ελλάδα δεν υπάρχει, εισαγόμενος θα έρχεται και θα καίγεται στην Νέα Καρβάλη. Οι Καβαλιώτες πάντως ξεσπάθωσαν. Πραγματοποίησαν ενημερωτικές ημερίδες, έκαναν συγκεντρώσεις, προσπαθούν να το αποτρέψουν.
***
Εμείς εδώ στη Δράμα πάντως επαναπαυόμαστε, ακόμα. Δεν μας ενδιαφέρει; Η καύση του λιθάνθρακα στην Καβάλα λέτε να μην μας ενοχλήσει εδώ στη μικρή Δράμα; Θα φυσάει μόνο κατά Ξάνθη άραγε ή μόνο προς τη θάλασσα;
***
Αυτό που φοβούνται όσοι όλοι δεν θέλουν την εξόρυξη του λιγνίτη από τον κάμπο της Δράμας, είναι ότι το εργοστάσιο που ετοιμάζει η ΔΕΗ στη Νέα Καρβάλη, θα είναι μάλλον ο προπομπός και τη Δράμα. Πόσο σύντομα μπορεί να γίνει αυτό; Ποιος ξέρει… Πέντε, δέκα, δεκαπέντε χρόνια; Ξέρετε πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος; Γάργαρο νεράκι…
***
Γεγονός είναι πάντως, ότι, στη Δράμα, μόνο ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Αηδόνης πήρε σαφή και ξεκάθαρη θέση. Κανένας άλλος αιρετός άρχοντας δεν ξεκαθάρισε τη θέση του. Στο φλου, όλα παίζονται… Τι φοβούνται; Μη χάσουν τα ψηφαλάκια τους; Αξίζουν περισσότερο από τις ζωές των παιδιών τους και των εγγονών τους; Αλλά όπως λέμε πάντα σ’ αυτό το νομό, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε τι ανάπτυξη θέλουμε. Βιομηχανική; Οικολογική; Τουριστική; Ή μήπως επαφιόμαστε στις δάφνες μας και περιμένουμε την κεντρική εξουσία να μας ρίξει ψιχουλάκια;
***
Αλήθεια, τι έγινε μ’ εκείνες τις σχολές ΤΕΙ ή τις άλλες τις πανεπιστημιακές του περιμέναμε; Ακόμα; Πάλι νεκρές υποσχέσεις; Ως πότε βρε παιδιά; Σχέδια επί σχεδίων, έκτακτες συσκέψεις μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού, προβολή σχεδίων με σλάιτς στη Νομαρχία Δράμας, αλλά στα νέα μηχανογραφικά δελτία για το ακαδημαϊκό έτος 2008-2009, η Δράμα παραμένει στις δύο γνωστές σχολές ΤΕΙ που έχει. Προίκα παλαιά, χωρίς αντίκρισμα!
***
Για να λέμε και την αλήθεια πάντως, στην Ελλάδα, πρέπει να έχεις και μεγάλη τύχη για να επιβιώσεις, πλέον, και χρήματα αρκετά, γιατί, έτσι κι αρρωστήσεις από καμιά χρόνια ασθένεια… μαύρο φίδι που σ’ έφαγε. Ο ίδιος ο τομέας της δημόσιας υγείας είναι για κλάματα και για πέταμα στην κυριολεξία. Μόνο ραντεβού να πεις να κλείσεις για να στηθείς στην ουρά να γράψεις φάρμακα, κάθε τρεις και λίγο, πάνε οι ώρες σου. Σκέψου να μην είσαι συνταξιούχος αλλά εργαζόμενος… Και δουλειά θα χάνεις, και την υγεία σου δεν θα ’χεις.
***
Συνταξιούχος με πονόδοντο για παράδειγμα, κλείνει ραντεβού στο ΙΚΑ (πού να πλησιάσει ιδιωτικό οδοντιατρείο…) και μετά από δύο-τρεις εβδομάδες, αφού καταφέρνει να φτάσει στο ιατρείο, ο γιατρός άλλοτε απουσιάζει, άλλοτε έχει άδεια, άλλοτε είναι άρρωστος και μετά από ένα μήνα και κάτι μέρες, καταφέρνει να βγάλει το χαλασμένο δόντι. Αν αυτό λέγεται δημόσια δωρεάν υγεία, αν αυτό λέγεται ασφάλιση, τότε, εντάξει, είμαστε άξιοι της μοίρας μας σ’ αυτή τη χώρα, ως λαός.
***
Τελικά, αληθεύει φαίνεται αυτό που λέγεται, ότι, κάθε λαός, έχει την ηγεσία που του αξίζει! Τι μας αξίζει όμως ως Έλληνες;
Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2008
Είπα ν' απουσιάσω λίγο καιρό!
Είπα ν' απουσιάσω λίγο καιρό. Διάφορες αλλαγές στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή, με ανάγκασαν να επιλέξω την απουσία μου από τον blog αυτό.
Το μόνο που θέλω να πω προς το παρόν στους λίγους φίλους, είναι ότι αποχώρησα από την εφημερίδα ΗΧΩ, στην οποία εργαζόμουν από την πρώτη στιγμή της γέννησής της. Από το 1991 δηλαδή, μέχρι τα τέλη του Γενάρη του 2008!
Η ζωή έχει αλλαγές, και ορισμένες φορές, αυτές είναι αναγκαίο να γίνονται.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, και στους λίγους καλούς μου φίλους, ότι, όσα έχω ζήσει αυτά 18 χρόνια μέσα στην ΗΧΩ, κάποτε θα τα καταγράψω με λεπτομέρειες. Το θεωρώ υποχρέωσή μου να το κάνω, ειδικά μετά από τα τελευταία συμβάντα. Όχι σύντομα όμως. Ποτέ δεν θεωρούσα σωστό και θετικό, το να γράφεις για ορισμένα γεγονότα, υπό πίεση.
Ο χρόνος θα δείξει και ο καιρός που θα κυλήσει, θα καταγράψει, πιστεύω, την αλήθεια και τις αλήθειες όλων μας.
Προς το παρόν, παραμένω στον δημοσιογραφικό χώρο από άλλο μέσο ενημέρωσης, συγκεκριμένα στο δελτίο ειδήσεων της τοπικής ΑΛΦΑ τηλεόρασης, και όσον αφορά για τον έντυπο λόγο, γράφω μια νέα στήλη με τίτλο "...ατάκτως ερριμμένα" στην τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα ΨΙΘΥΡΟΙ. Τα κείμενα της στήλης αυτής θα δημοσιεύω και εδώ.
Ενώ, συνεχίζω να κρατώ τη στήλη μου στην εφημερίδα ΗΩΣ του Μουσικοχορευτικού Συλλόγου Προσοτσάνης, που είναι μια αξιόλογη προσπάθεια εδώ και χρόνια, με την υπέροχη δουλειά του Κώστα Παπαδόπουλου.
Το μόνο που θέλω να πω προς το παρόν στους λίγους φίλους, είναι ότι αποχώρησα από την εφημερίδα ΗΧΩ, στην οποία εργαζόμουν από την πρώτη στιγμή της γέννησής της. Από το 1991 δηλαδή, μέχρι τα τέλη του Γενάρη του 2008!
Η ζωή έχει αλλαγές, και ορισμένες φορές, αυτές είναι αναγκαίο να γίνονται.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, και στους λίγους καλούς μου φίλους, ότι, όσα έχω ζήσει αυτά 18 χρόνια μέσα στην ΗΧΩ, κάποτε θα τα καταγράψω με λεπτομέρειες. Το θεωρώ υποχρέωσή μου να το κάνω, ειδικά μετά από τα τελευταία συμβάντα. Όχι σύντομα όμως. Ποτέ δεν θεωρούσα σωστό και θετικό, το να γράφεις για ορισμένα γεγονότα, υπό πίεση.
Ο χρόνος θα δείξει και ο καιρός που θα κυλήσει, θα καταγράψει, πιστεύω, την αλήθεια και τις αλήθειες όλων μας.
Προς το παρόν, παραμένω στον δημοσιογραφικό χώρο από άλλο μέσο ενημέρωσης, συγκεκριμένα στο δελτίο ειδήσεων της τοπικής ΑΛΦΑ τηλεόρασης, και όσον αφορά για τον έντυπο λόγο, γράφω μια νέα στήλη με τίτλο "...ατάκτως ερριμμένα" στην τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα ΨΙΘΥΡΟΙ. Τα κείμενα της στήλης αυτής θα δημοσιεύω και εδώ.
Ενώ, συνεχίζω να κρατώ τη στήλη μου στην εφημερίδα ΗΩΣ του Μουσικοχορευτικού Συλλόγου Προσοτσάνης, που είναι μια αξιόλογη προσπάθεια εδώ και χρόνια, με την υπέροχη δουλειά του Κώστα Παπαδόπουλου.
Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2008
Κανόνας ζωής... η σωτηρία του πλανήτη!
Αυτός που λέει: εγώ δεν ζω ή δεν υπακούω σε κανόνες, έχει βάλει ήδη έναν κανόνα στη ζωή του! Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν ζει με κανόνες. Και όλα μαζί τα όντα πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη ζουν με τους κανόνες και τους νόμους της φύσης. Με τον ήλιο, με τη βροχή, με τα φυτά που δίνουν το πολύτιμο οξυγόνο, συμβιώνουμε με τα ζώα του πλανήτη (ή μάλλον προσπαθούμε να το πετύχουμε...). Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος έχει ξεχάσει δυστυχώς αυτούς τους κανόνες της φύσης.
Ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε παρακμή. Αν όχι σε απόλυτη παρακμή, αλλά σίγουρα βρισκόμαστε ήδη βαθιά προς τον πάτο του βαρελιού. Μέσα σε 200 χρόνια περίπου από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης, αρχίσαμε κιόλας να εξαντλούμε σημαντικές πηγές ενέργειας που απλόχερα μας παρείχε η φύση, εξορύξαμε τεράστια τμήματα πετρελαίου, ορυκτού πλούτου, κόψαμε δισεκατομμύρια εκτάρια δένδρων, και φυσικά, καταφέραμε να μολύνουμε την ατμόσφαιρα και τα νερά του πλανήτη σε σημείο που μάλλον – όπως διατείνονται οι ειδικοί – δεν έχει πλέον γυρισμό.
Το ίδιο κάναμε και στο ζήτημα των ζώων που συγκατοικούν μαζί μας πάνω στη Γη. Πολλά είδη από αυτά καταφέραμε και τα εξοντώσαμε φτάνοντας σε σημείο να κινδυνεύουν με πλήρη εξαφάνιση. Είτε γιατί δεν άντεξαν την μόλυνση και τα σκουπίδια που παρήγαγε ο πολιτισμός μας, είτε γιατί ...τα χρειαζόταν ο πολιτισμός μας προς κατανάλωση! Και για πολλούς άλλους λόγους φυσικά.
Από την άλλη πλευρά, ο Δυτικός πολιτισμός που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, έχει μοιράσει τον κόσμο σε Ανατολή - Δύση και Βορρά – Νότο. Όπου Δύση και Βορράς υπερτερούν σε πλούτο, σε εξουσία, σε φαγητό. Όπως είχε πει κάποτε ο μεγαλύτερος ίσως οικονομολόγος που πέρασε τον 20ο αιώνα, ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, «στη Δύση πεθαίνουν από το πολύ φαγητό, ενώ στο Νότο πεθαίνουν από την έλλειψή του».
Η κατάσταση στον πλανήτη δεν είναι ευοίωνη. Το μέλλον δεν προμηνύει τίποτα καλό, τίποτα αισιόδοξο. Η υπερθέρμανση του πλανήτη, είτε αυτή οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα είτε είναι απλώς ένας κύκλος της φύσης (όπως υποστηρίζουν κάποιοι άλλοι), δημιουργεί άμεσους κινδύνους με το απότομο λιώσιμο των πάγων. Ήδη, αιώνιοι παγετώνες έχουν εξαφανιστεί, ο Βόρειος Πόλος κοντεύει να γίνει παραλία για ηλιοθεραπεία και στη θάλασσα της Ανταρκτικής κολύμπησε κιόλας ο πρώτος άνθρωπος! Όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει η αύξηση του ύψους των ωκεανών. Οι πρώτοι πρόσφυγες λόγω της αύξησης των θαλασσών είναι ήδη πραγματικότητα.
Η κατάσταση ανησυχεί τους ειδικούς και ακόμη και η μικρή μερίδα των επιστημόνων που προτιμούν να ερμηνεύουν την κλιματική μεταβολή ως ένα περιοδικό φυσιολογικό φαινόμενο φαίνεται πλέον να συμφωνεί ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπισή της. Όποια και αν είναι η αιτία του φαινομένου, είναι η λογική που αρχίζει να επικρατεί και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι θα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις - και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να αποφευχθεί.
Κι όμως, ο άνθρωπος, δεν έχει αρχίσει να λαμβάνει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπισή του. Μπορεί αυτή τη στιγμή να μας φαίνεται ότι ...έχουμε ακόμα χρόνο, που σίγουρα δεν έχουμε, όμως σύντομα θα χρειαστεί να στερηθούμε πολλά από την καθημερινότητά μας. Θα μας το επιβάλλει η φύση. Η λογική που λέει ότι αυτός που ρυπαίνει θα πληρώνει και περισσότερο δεν αρκεί. Διότι τα χρήματα αυτά σίγουρα δεν διατίθενται για την έρευνα και την πραγμάτωση ηπιότερων μορφών ενέργειας χωρίς επιπτώσεις στη μόλυνση του πλανήτη. Εδώ χρειάζονται άμεσα μέτρα. Κι αυτά πρέπει να ξεκινήσουν τόσο από την ίδια την παγκόσμια βιομηχανία με τα φουγάρα της και τα σκουπίδια της, μέχρι την σημαντική μείωση των αυτοκινήτων στις τερατουπόλεις μας και πολλά άλλα.
Αν η Κίνα προσπαθεί να ελέγξει το ποσοστό των γεννήσεων με νόμους, τότε για τη σωτηρία του πλανήτη απαιτείται να μπουν νόμοι, για παράδειγμα, που να απαγορεύουν δεύτερο αυτοκίνητο ανά οικογένεια, και να βοηθηθεί η βιομηχανία για παραγωγή αυτοκινήτων που θα κινούνται με καθαρότερα καύσιμα. Τα μέτρα που μπορούν να παρθούν είναι πολλά. Απόφαση χρειάζεται να το πάρουμε όλοι μας.
Ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε παρακμή. Αν όχι σε απόλυτη παρακμή, αλλά σίγουρα βρισκόμαστε ήδη βαθιά προς τον πάτο του βαρελιού. Μέσα σε 200 χρόνια περίπου από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης, αρχίσαμε κιόλας να εξαντλούμε σημαντικές πηγές ενέργειας που απλόχερα μας παρείχε η φύση, εξορύξαμε τεράστια τμήματα πετρελαίου, ορυκτού πλούτου, κόψαμε δισεκατομμύρια εκτάρια δένδρων, και φυσικά, καταφέραμε να μολύνουμε την ατμόσφαιρα και τα νερά του πλανήτη σε σημείο που μάλλον – όπως διατείνονται οι ειδικοί – δεν έχει πλέον γυρισμό.
Το ίδιο κάναμε και στο ζήτημα των ζώων που συγκατοικούν μαζί μας πάνω στη Γη. Πολλά είδη από αυτά καταφέραμε και τα εξοντώσαμε φτάνοντας σε σημείο να κινδυνεύουν με πλήρη εξαφάνιση. Είτε γιατί δεν άντεξαν την μόλυνση και τα σκουπίδια που παρήγαγε ο πολιτισμός μας, είτε γιατί ...τα χρειαζόταν ο πολιτισμός μας προς κατανάλωση! Και για πολλούς άλλους λόγους φυσικά.
Από την άλλη πλευρά, ο Δυτικός πολιτισμός που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, έχει μοιράσει τον κόσμο σε Ανατολή - Δύση και Βορρά – Νότο. Όπου Δύση και Βορράς υπερτερούν σε πλούτο, σε εξουσία, σε φαγητό. Όπως είχε πει κάποτε ο μεγαλύτερος ίσως οικονομολόγος που πέρασε τον 20ο αιώνα, ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, «στη Δύση πεθαίνουν από το πολύ φαγητό, ενώ στο Νότο πεθαίνουν από την έλλειψή του».
Η κατάσταση στον πλανήτη δεν είναι ευοίωνη. Το μέλλον δεν προμηνύει τίποτα καλό, τίποτα αισιόδοξο. Η υπερθέρμανση του πλανήτη, είτε αυτή οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα είτε είναι απλώς ένας κύκλος της φύσης (όπως υποστηρίζουν κάποιοι άλλοι), δημιουργεί άμεσους κινδύνους με το απότομο λιώσιμο των πάγων. Ήδη, αιώνιοι παγετώνες έχουν εξαφανιστεί, ο Βόρειος Πόλος κοντεύει να γίνει παραλία για ηλιοθεραπεία και στη θάλασσα της Ανταρκτικής κολύμπησε κιόλας ο πρώτος άνθρωπος! Όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει η αύξηση του ύψους των ωκεανών. Οι πρώτοι πρόσφυγες λόγω της αύξησης των θαλασσών είναι ήδη πραγματικότητα.
Η κατάσταση ανησυχεί τους ειδικούς και ακόμη και η μικρή μερίδα των επιστημόνων που προτιμούν να ερμηνεύουν την κλιματική μεταβολή ως ένα περιοδικό φυσιολογικό φαινόμενο φαίνεται πλέον να συμφωνεί ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπισή της. Όποια και αν είναι η αιτία του φαινομένου, είναι η λογική που αρχίζει να επικρατεί και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι θα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις - και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να αποφευχθεί.
Κι όμως, ο άνθρωπος, δεν έχει αρχίσει να λαμβάνει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπισή του. Μπορεί αυτή τη στιγμή να μας φαίνεται ότι ...έχουμε ακόμα χρόνο, που σίγουρα δεν έχουμε, όμως σύντομα θα χρειαστεί να στερηθούμε πολλά από την καθημερινότητά μας. Θα μας το επιβάλλει η φύση. Η λογική που λέει ότι αυτός που ρυπαίνει θα πληρώνει και περισσότερο δεν αρκεί. Διότι τα χρήματα αυτά σίγουρα δεν διατίθενται για την έρευνα και την πραγμάτωση ηπιότερων μορφών ενέργειας χωρίς επιπτώσεις στη μόλυνση του πλανήτη. Εδώ χρειάζονται άμεσα μέτρα. Κι αυτά πρέπει να ξεκινήσουν τόσο από την ίδια την παγκόσμια βιομηχανία με τα φουγάρα της και τα σκουπίδια της, μέχρι την σημαντική μείωση των αυτοκινήτων στις τερατουπόλεις μας και πολλά άλλα.
Αν η Κίνα προσπαθεί να ελέγξει το ποσοστό των γεννήσεων με νόμους, τότε για τη σωτηρία του πλανήτη απαιτείται να μπουν νόμοι, για παράδειγμα, που να απαγορεύουν δεύτερο αυτοκίνητο ανά οικογένεια, και να βοηθηθεί η βιομηχανία για παραγωγή αυτοκινήτων που θα κινούνται με καθαρότερα καύσιμα. Τα μέτρα που μπορούν να παρθούν είναι πολλά. Απόφαση χρειάζεται να το πάρουμε όλοι μας.
Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008
Η φθορά, της φθοράς...
Τόσος λόγος για σκάνδαλο άλλη φορά στην Ελλάδα δεν έχει ματαγίνει, όσο γίνεται για την υπόθεση Ζαχόπουλου – Τσέκου. Είναι μια ιστορία που τα έχει όλα. Πολιτικά σενάρια πτώσης της κυβέρνησης –που δεν πέφτει βεβαίως που να χτυπιόμαστε στο κάγκελο...-, ροζ περιπετειούλες με βίντεο-τσοντούλα για ιδιαίτερες στιγμές αργά τα μεσάνυχτα, αποχαρακτηρισμοί αρχαιολογικών χώρων προκειμένου να γίνουν πολυκατοικίες ή ο,τιδήποτε άλλο ...εργολάβοι γνωρίζουν τι, αυτοκτονίες βεβαίως-βεβαίως, ένας σκηνοθέτης κάτω από κάποιες πέτρες που σηκώνονται «τυχαία», τα πανελλαδικά μέσα ενημέρωσης που γνώριζαν τι γινόταν αλλά ...άφηναν την υπόθεση να κυλίσει μόνη της... από το μπαλκόνι της κυβερνητικής προπαγάνδας και φυσικά μπόλικο παρελθόν, μιας και 22 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ζητούν να κληθούν όλοι οι υπουργοί Πολιτισμού από το 1996!!! Για ποιον χτυπάει η καμπάνα άραγε; Χαρές που θα κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου...
Σ’ αυτή την υπόθεση, όπως και όλες τις άλλες σχεδόν παρόμοιες υποθέσεις, υπάρχει και εκείνη η τακτική η οποία ακολουθεί τη λογική του κουκουλιάσματος! Ότι δηλαδή, η διαφθορά είναι συνήθως κλεισμένη σ’ ένα κουκούλι και επωάζεται μέχρι που θα έρθει η ώρα να ελευθερωθεί. Να βγει, να πετάξει περήφανη ως πεταλουδίτσα πολύχρωμη και ζωηρή! Η διαφθορά επωάζεται όπως εκείνα τα αβγά του φασισμού που όλοι ζεσταίνουμε στους κόρφους μας.
Η τελευταία δημοσκόπηση που έγινε από την εταιρεία Metron Analysis για τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ-1 προ ημερών και καταγράφει την άποψη της ελληνικής κοινής γνώμης μετά από τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, δείχνει ότι, τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ καταγράφουν μεγάλη πτώση στα ποσοστά τους. Σύμφωνα με την έρευνα, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί ένα προβάδισμα της τάξης του 1,3% έναντι του ΠΑΣΟΚ, αλλά μέσα σε δύο μήνες –με τις υποθέσεις Μαγγίνα και Ζαχόπουλου – μετράει την απώλεια επτά ποσοστιαίων μονάδων κατρακυλώντας στην πρόθεση ψήφου στο 27,6%.
Αυτή τη φθορά ωστόσο δεν καταφέρνει να την εισπράξει το ΠΑΣΟΚ που την ίδια ώρα χάνει περίπου πέντε μονάδες πέφτοντας στο 26,3%. Μεγάλοι κερδισμένοι μέσα απ’ αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται στη χώρα είναι το ΚΚΕ (8,4%) και το ΣΥΝ (7,9%) που αύξησε το ποσοστό του το τελευταίο δίμηνο κατά 2,6 μονάδες, ενώ σταθερή παραμένει η δυναμική του ΛΑΟΣ.
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο δικομματισμός στην Ελλάδα περνάει μια σοβαρή κρίση, αλλά προφανώς είναι νωρίς να κρίνουμε την τελική κατάληξη αυτής της στάσης του εκλογικού σώματος της χώρας. Το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να αρθρώσει κανενός είδους πολιτικό λόγο απέναντι σ’ αυτή τη σήψη και τη διαφθορά, που κατακλύζουν τόσο τον κυβερνητικό μηχανισμό, όσο και την ελληνική κοινωνία. Σέρνεται κυριολεκτικά πίσω από τα σκάνδαλα, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, απομακρυσμένο πλήρως από το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την συνεχόμενη ακρίβεια, την μείωση των μισθών του κοσμάκη, την μείωση της αγοραστικής δύναμης του μέσου Έλληνα καταναλωτή και τόσα άλλα θέματα. Το να κατακρίνουμε μια κυβέρνηση, κάτι που οδηγεί στην πτώση μιας κοινωνίας, δεν αρκεί. Χρειάζονται και προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις.
Σ’ αυτή την υπόθεση, όπως και όλες τις άλλες σχεδόν παρόμοιες υποθέσεις, υπάρχει και εκείνη η τακτική η οποία ακολουθεί τη λογική του κουκουλιάσματος! Ότι δηλαδή, η διαφθορά είναι συνήθως κλεισμένη σ’ ένα κουκούλι και επωάζεται μέχρι που θα έρθει η ώρα να ελευθερωθεί. Να βγει, να πετάξει περήφανη ως πεταλουδίτσα πολύχρωμη και ζωηρή! Η διαφθορά επωάζεται όπως εκείνα τα αβγά του φασισμού που όλοι ζεσταίνουμε στους κόρφους μας.
Η τελευταία δημοσκόπηση που έγινε από την εταιρεία Metron Analysis για τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ-1 προ ημερών και καταγράφει την άποψη της ελληνικής κοινής γνώμης μετά από τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, δείχνει ότι, τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ καταγράφουν μεγάλη πτώση στα ποσοστά τους. Σύμφωνα με την έρευνα, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί ένα προβάδισμα της τάξης του 1,3% έναντι του ΠΑΣΟΚ, αλλά μέσα σε δύο μήνες –με τις υποθέσεις Μαγγίνα και Ζαχόπουλου – μετράει την απώλεια επτά ποσοστιαίων μονάδων κατρακυλώντας στην πρόθεση ψήφου στο 27,6%.
Αυτή τη φθορά ωστόσο δεν καταφέρνει να την εισπράξει το ΠΑΣΟΚ που την ίδια ώρα χάνει περίπου πέντε μονάδες πέφτοντας στο 26,3%. Μεγάλοι κερδισμένοι μέσα απ’ αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται στη χώρα είναι το ΚΚΕ (8,4%) και το ΣΥΝ (7,9%) που αύξησε το ποσοστό του το τελευταίο δίμηνο κατά 2,6 μονάδες, ενώ σταθερή παραμένει η δυναμική του ΛΑΟΣ.
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο δικομματισμός στην Ελλάδα περνάει μια σοβαρή κρίση, αλλά προφανώς είναι νωρίς να κρίνουμε την τελική κατάληξη αυτής της στάσης του εκλογικού σώματος της χώρας. Το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να αρθρώσει κανενός είδους πολιτικό λόγο απέναντι σ’ αυτή τη σήψη και τη διαφθορά, που κατακλύζουν τόσο τον κυβερνητικό μηχανισμό, όσο και την ελληνική κοινωνία. Σέρνεται κυριολεκτικά πίσω από τα σκάνδαλα, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, απομακρυσμένο πλήρως από το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την συνεχόμενη ακρίβεια, την μείωση των μισθών του κοσμάκη, την μείωση της αγοραστικής δύναμης του μέσου Έλληνα καταναλωτή και τόσα άλλα θέματα. Το να κατακρίνουμε μια κυβέρνηση, κάτι που οδηγεί στην πτώση μιας κοινωνίας, δεν αρκεί. Χρειάζονται και προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις.
Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2008
Η πολιτική του «yes men»
Πέρα από το ότι αφτιά και μάτια στην Ελλάδα είναι στραμμένα στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου που σαρώνει τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και τις εφημερίδες όλης της χώρας, ενδιαφέρον παρουσιάζει η κούρσα των υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η μεγάλη κούρσα φαίνεται να γίνεται ανάμεσα στους δύο υποψηφίους του Δημοκρατικού κόμματος, τον Μπάρακ Ομπάμα και την Χίλαρι Κλίντον. Σύμφωνα με μια από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο Μπάρακ Ομπάμα αποσπά ποσοστό 39% έναντι 29% της Χίλαρι Κλίντον, η οποία, όπως λένε οι πολιτικοί αναλυτές, ελπίζει σε μια επανάληψη των όσων συνέβησαν πριν από δεκαέξι χρόνια στο Νιου Χαμσάιρ με πρωταγωνιστή τον σύζυγό της και μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον: στις προκριματικές της Αϊόβα και ο Μπιλ Κλίντον είχε νικηθεί από έναν τοπικό υποψήφιο που κανείς πλέον δεν θυμάται, όμως στο Νιου Χαμσάιρ απέσπασε μεγάλη πρωτιά, κάτι που του έδωσε το παρατσούκλι «the comeback kid» - σε ελεύθερη απόδοση, το αγόρι που ανέκαμψε...
Αυτή η αναμέτρηση θα αναδείξει για τις ΗΠΑ δύο μεγάλες πρωτιές: ή ο Ομπάμα θα είναι ο πρώτος μαύρος υποψήφιος που θα διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου της χώρας, ή η Κλίντον θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου των ΗΠΑ.
Από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, ο γερουσιαστής Τζον ΜακΚέιν εμφανίζεται διαρκώς επικρατέστερος για τις εκλογές στο Νιου Χαμσάιρ με 31% έναντι 26% του πρώην κυβερνήτη Μιτ Ρόμνεϊ.
Χαρακτηριστικό είναι ότι, σ’ αυτή τη φάση, μπορεί να μην κριθούν οι τελικοί υποψήφιοι και στα δύο στρατόπεδα, όμως τα ποσοστά που θα λάβουν τώρα, θα καταδείξουν και την υπόλοιπη πορεία τους μέχρι την τελικά ανάδειξη των αρχηγών που θα ηγηθούν των δύο μεγάλων σχηματισμών.
Όμως, τι μέλλει γενέσθαι; Μπορεί μέχρι τώρα άμεσα να μην μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μιας και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος θα ακολουθήσει ...το δρόμο της συνταξιοδότησης, όμως σίγουρα, από την οποιαδήποτε πολιτική ακολουθεί αυτή η χώρα, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό οι εξωτερικές πολιτικές – και όχι μόνο – και των υπόλοιπων χωρών του πλανήτη. Η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας εξαρτάται άμεσα από το πώς χειραγωγούν τη χώρα αυτή οι ΗΠΑ, και η πολιτική της Ελλάδας εξαρτάται άμεσα από τις εντολές που θα δώσουν οι ΗΠΑ προκειμένου να εξελιχθεί το παιχνίδι στη Βαλκανική σκακιέρα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι. Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι εξαρτημένη από το άρμα των ΗΠΑ. Η πολιτική του «yes men» δεν έπαψε να υφίσταται σ’ αυτή τη χώρα. Είμαστε από τις λίγες χώρες στον πλανήτη και δη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας τα σύνορα αμφισβητούνται. Είμαστε χώρα η οποία έχει «γκρίζες ζώνες» στα εδάφη και στα ύδατά της από τους γείτονές της, και ίσως είμαστε από τις λίγες χώρες στον κόσμο, όπου οι γείτονές της συνεχίζουν να διεκδικούν τεράστιες εκτάσεις της. Η Τουρκία διεκδικεί τη Δυτική Θράκη, η Βουλγαρία πάντα θα έχει βλέψεις να βγει στο Αιγαίο από Καβάλα μεριά, τα Σκόπια ξεδιάντροπα πια διεκδικούν όλη την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία μέχρι την Χαλκιδική και η Αλβανία ακόμα ονειρεύεται να κατεβεί στην Ήπειρο.
Από το 1950 μέχρι σήμερα, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στη στάση της Ελλάδας απέναντι στις ΗΠΑ. Από την μεγάλη κρίση των Ιμίων και τις ευχαριστίες του Σημίτη προς τον Μπιλ Κλίντον από τα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου μέχρι σήμερα, η κατάσταση χειροτερεύει. Δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ, σερνόμαστε κυριολεκτικά, χάνοντας ζωτικά σημεία της Ιστορίας μας, όπως το όνομα Μακεδονία!
Αυτή η αναμέτρηση θα αναδείξει για τις ΗΠΑ δύο μεγάλες πρωτιές: ή ο Ομπάμα θα είναι ο πρώτος μαύρος υποψήφιος που θα διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου της χώρας, ή η Κλίντον θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου των ΗΠΑ.
Από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, ο γερουσιαστής Τζον ΜακΚέιν εμφανίζεται διαρκώς επικρατέστερος για τις εκλογές στο Νιου Χαμσάιρ με 31% έναντι 26% του πρώην κυβερνήτη Μιτ Ρόμνεϊ.
Χαρακτηριστικό είναι ότι, σ’ αυτή τη φάση, μπορεί να μην κριθούν οι τελικοί υποψήφιοι και στα δύο στρατόπεδα, όμως τα ποσοστά που θα λάβουν τώρα, θα καταδείξουν και την υπόλοιπη πορεία τους μέχρι την τελικά ανάδειξη των αρχηγών που θα ηγηθούν των δύο μεγάλων σχηματισμών.
Όμως, τι μέλλει γενέσθαι; Μπορεί μέχρι τώρα άμεσα να μην μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μιας και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος θα ακολουθήσει ...το δρόμο της συνταξιοδότησης, όμως σίγουρα, από την οποιαδήποτε πολιτική ακολουθεί αυτή η χώρα, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό οι εξωτερικές πολιτικές – και όχι μόνο – και των υπόλοιπων χωρών του πλανήτη. Η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας εξαρτάται άμεσα από το πώς χειραγωγούν τη χώρα αυτή οι ΗΠΑ, και η πολιτική της Ελλάδας εξαρτάται άμεσα από τις εντολές που θα δώσουν οι ΗΠΑ προκειμένου να εξελιχθεί το παιχνίδι στη Βαλκανική σκακιέρα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι. Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι εξαρτημένη από το άρμα των ΗΠΑ. Η πολιτική του «yes men» δεν έπαψε να υφίσταται σ’ αυτή τη χώρα. Είμαστε από τις λίγες χώρες στον πλανήτη και δη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας τα σύνορα αμφισβητούνται. Είμαστε χώρα η οποία έχει «γκρίζες ζώνες» στα εδάφη και στα ύδατά της από τους γείτονές της, και ίσως είμαστε από τις λίγες χώρες στον κόσμο, όπου οι γείτονές της συνεχίζουν να διεκδικούν τεράστιες εκτάσεις της. Η Τουρκία διεκδικεί τη Δυτική Θράκη, η Βουλγαρία πάντα θα έχει βλέψεις να βγει στο Αιγαίο από Καβάλα μεριά, τα Σκόπια ξεδιάντροπα πια διεκδικούν όλη την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία μέχρι την Χαλκιδική και η Αλβανία ακόμα ονειρεύεται να κατεβεί στην Ήπειρο.
Από το 1950 μέχρι σήμερα, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στη στάση της Ελλάδας απέναντι στις ΗΠΑ. Από την μεγάλη κρίση των Ιμίων και τις ευχαριστίες του Σημίτη προς τον Μπιλ Κλίντον από τα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου μέχρι σήμερα, η κατάσταση χειροτερεύει. Δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ, σερνόμαστε κυριολεκτικά, χάνοντας ζωτικά σημεία της Ιστορίας μας, όπως το όνομα Μακεδονία!
Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2008
«Η εποχή του φόβου»
Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε από την «Wall Street Journal» και δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη οικονομική ανασφάλεια. Η γνωστή αμερικανική εφημερίδα, έκανε μια πλανητική έρευνα ως μέρος ενός ρεπορτάζ με τίτλο «Η εποχή του φόβου».
Η εικόνα που προκύπτει για την Ελλάδα, είναι ότι είμαστε από τις πλέον φοβισμένες και απαισιόδοξες χώρες για το μέλλον. Στην Ελλάδα επικρατεί η μεγαλύτερη οικονομική ανασφάλεια ανά τον πλανήτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων πιστεύουν ότι η κατάσταση στο παγκόσμιο σύστημα χειροτερεύει, ενώ επικρατεί ο μεγαλύτερος φόβος για τις κλιματικές αλλαγές που προκαλεί η υπερθέρμανση του πλανήτη.
Σημαντικό είναι ότι οι Έλληνες, γενικώς αδιαφορούν για το ζήτημα της τρομοκρατίας. Σύμφωνα με την έρευνα, στην Ελλάδα βρίσκει κανείς τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρώπων που πιστεύουν ότι η τρομοκρατία συνιστά μια σοβαρή απειλή. Ενώ η δήθεν «θρησκευτικότητα» των Ελλήνων πάει κυριολεκτικά... περίπατο, αφού στα σοβαρά θέματα στρέφονται προς την επιστήμη αντί στη θρησκεία. Ασχέτως αν οι εκκλησίες γεμίζουν την Ανάσταση και τις άλλες μεγάλες γιορτές!
Αυτό που εντυπωσιάζει πάντως από την έρευνα αυτή, είναι ότι στην Ελλάδα αγωνιούμε περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, για την οικονομική κατάσταση. Το άγχος για το πόσα χρήματα έχουμε στην τσέπη μας ως Έλληνες, μεταφράζεται σε ποσοστό 24% στο σύνολο των χωρών του πλανήτη, με δεύτερη χώρα την Πολωνία με 17%, 10% τις ΗΠΑ, 9% την Βρετανία, 8% την Ρωσία και 5% την Γαλλία.
Στην Ελλάδα, όπως είναι φανερό, το χρήμα κινεί και διακινεί τα πάντα. Όχι ότι στις άλλες χώρες συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Αλλά τουλάχιστον στις ευρωπαϊκές χώρες, οι εργαζόμενοι αμείβονται σαφώς καλύτερα από τους Έλληνες. Στην Ελλάδα, είμαστε όμηροι των 400 €, των 600 € και της λεγόμενης γενιάς των 700 € το μήνα. Όμως, δεν είναι μόνο οι μισθοί φυσικά. Είναι ο τρόπος ζωής που κάνουμε. Ένα μπουκάλι σαμπουάν στην Γερμανία για παράδειγμα, μπορεί να κοστίζει μέχρι και 2 €, ενώ στην Ελλάδα μια τέτοια τιμή είναι αδιανόητο να υπάρξει. Και όλοι βέβαια ξέρουμε πόσο κοστίζει το ψωμί, το γάλα, το τυράκι, τα απαραίτητα. Οι Έλληνες, πάνω απ’ όλα, είμαστε και υπερκαταναλωτικά όντα. Όταν εισβάλουμε στα σούπερ μάρκετ, ειδικά ημέρες εορτών, κάνουμε λες κι έχει πέσει ...η πείνα της αρκούδας που ξυπνάει από χειμερία νάρκη! Αγοράζουμε τόσα πολλά, που λες και θα κλειστούμε στο σπίτι για εβδομάδες και μήνα. Θυμίζουμε εικόνες κατοχής... ο τρόπος που βγαίνουμε από τους ναούς της υπερκατανάλωσης! Αγοράζουμε το σαλάμι με τα κιλά λες και δεν θα υπάρξει άλλη ημέρα! Ο Έλληνας έχει προφανώς και το λεγόμενο «σύνδρομο της Κατοχής»! Όταν έχει αργία, πρέπει να έχει σπίτι του φαγητό για πάνω από δέκα ημέρες, ασχέτως αν το πετάξει αργότερα.
Όπως και να ’χει, το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα ήταν ότι το χρήμα ποτέ δεν μας αρκούσε. Είμαστε μαθημένοι να ξοδεύουμε, να υπερκαταναλώνουμε! Είμαστε... μαθημένοι να κάνουμε «μεγάλη» και «πλούσια» ζωή όταν έχουμε χρήματα στην τσέπη, ξεχνώντας προφανώς ότι αυτά θα πρέπει να αρκέσουν μέχρι τέλος του μήνα. Μπορεί να φτάνουμε στο σημείο να μην έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι, αλλά κινητό τηλέφωνο πάντα θα υπάρχει, ενώ οι έξοδοι για φαγητό και ποτάκι είναι τακτικές! Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις πλέον επίσημες στατιστικές, το 2% του πληθυσμού «επιβιώνει» στην απόλυτη φτώχεια και τα συσσίτια σ’ αυτή τη χώρα όλο και αυξάνονται!
Η εικόνα που προκύπτει για την Ελλάδα, είναι ότι είμαστε από τις πλέον φοβισμένες και απαισιόδοξες χώρες για το μέλλον. Στην Ελλάδα επικρατεί η μεγαλύτερη οικονομική ανασφάλεια ανά τον πλανήτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων πιστεύουν ότι η κατάσταση στο παγκόσμιο σύστημα χειροτερεύει, ενώ επικρατεί ο μεγαλύτερος φόβος για τις κλιματικές αλλαγές που προκαλεί η υπερθέρμανση του πλανήτη.
Σημαντικό είναι ότι οι Έλληνες, γενικώς αδιαφορούν για το ζήτημα της τρομοκρατίας. Σύμφωνα με την έρευνα, στην Ελλάδα βρίσκει κανείς τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρώπων που πιστεύουν ότι η τρομοκρατία συνιστά μια σοβαρή απειλή. Ενώ η δήθεν «θρησκευτικότητα» των Ελλήνων πάει κυριολεκτικά... περίπατο, αφού στα σοβαρά θέματα στρέφονται προς την επιστήμη αντί στη θρησκεία. Ασχέτως αν οι εκκλησίες γεμίζουν την Ανάσταση και τις άλλες μεγάλες γιορτές!
Αυτό που εντυπωσιάζει πάντως από την έρευνα αυτή, είναι ότι στην Ελλάδα αγωνιούμε περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, για την οικονομική κατάσταση. Το άγχος για το πόσα χρήματα έχουμε στην τσέπη μας ως Έλληνες, μεταφράζεται σε ποσοστό 24% στο σύνολο των χωρών του πλανήτη, με δεύτερη χώρα την Πολωνία με 17%, 10% τις ΗΠΑ, 9% την Βρετανία, 8% την Ρωσία και 5% την Γαλλία.
Στην Ελλάδα, όπως είναι φανερό, το χρήμα κινεί και διακινεί τα πάντα. Όχι ότι στις άλλες χώρες συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Αλλά τουλάχιστον στις ευρωπαϊκές χώρες, οι εργαζόμενοι αμείβονται σαφώς καλύτερα από τους Έλληνες. Στην Ελλάδα, είμαστε όμηροι των 400 €, των 600 € και της λεγόμενης γενιάς των 700 € το μήνα. Όμως, δεν είναι μόνο οι μισθοί φυσικά. Είναι ο τρόπος ζωής που κάνουμε. Ένα μπουκάλι σαμπουάν στην Γερμανία για παράδειγμα, μπορεί να κοστίζει μέχρι και 2 €, ενώ στην Ελλάδα μια τέτοια τιμή είναι αδιανόητο να υπάρξει. Και όλοι βέβαια ξέρουμε πόσο κοστίζει το ψωμί, το γάλα, το τυράκι, τα απαραίτητα. Οι Έλληνες, πάνω απ’ όλα, είμαστε και υπερκαταναλωτικά όντα. Όταν εισβάλουμε στα σούπερ μάρκετ, ειδικά ημέρες εορτών, κάνουμε λες κι έχει πέσει ...η πείνα της αρκούδας που ξυπνάει από χειμερία νάρκη! Αγοράζουμε τόσα πολλά, που λες και θα κλειστούμε στο σπίτι για εβδομάδες και μήνα. Θυμίζουμε εικόνες κατοχής... ο τρόπος που βγαίνουμε από τους ναούς της υπερκατανάλωσης! Αγοράζουμε το σαλάμι με τα κιλά λες και δεν θα υπάρξει άλλη ημέρα! Ο Έλληνας έχει προφανώς και το λεγόμενο «σύνδρομο της Κατοχής»! Όταν έχει αργία, πρέπει να έχει σπίτι του φαγητό για πάνω από δέκα ημέρες, ασχέτως αν το πετάξει αργότερα.
Όπως και να ’χει, το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα ήταν ότι το χρήμα ποτέ δεν μας αρκούσε. Είμαστε μαθημένοι να ξοδεύουμε, να υπερκαταναλώνουμε! Είμαστε... μαθημένοι να κάνουμε «μεγάλη» και «πλούσια» ζωή όταν έχουμε χρήματα στην τσέπη, ξεχνώντας προφανώς ότι αυτά θα πρέπει να αρκέσουν μέχρι τέλος του μήνα. Μπορεί να φτάνουμε στο σημείο να μην έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι, αλλά κινητό τηλέφωνο πάντα θα υπάρχει, ενώ οι έξοδοι για φαγητό και ποτάκι είναι τακτικές! Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις πλέον επίσημες στατιστικές, το 2% του πληθυσμού «επιβιώνει» στην απόλυτη φτώχεια και τα συσσίτια σ’ αυτή τη χώρα όλο και αυξάνονται!
Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Οι αποχρώσεις ενός γαλαζορόζ σκανδάλου!
Άλλη μια απόπειρα αυτοκτονίας στην υπόθεση Ζαχόπουλου, η οποία κλονίζει πλέον συθέμελα την κυβέρνηση και την πρακτική της απόλυτης σιωπής που ακολουθεί. Κανείς δεν μιλά, κανείς δεν δίνει στοιχεία, κρατάνε μυστικά και ντοκουμέντα, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτή η κατάσταση είναι η χειρότερη απ’ όλες.
Το να βγεις και να πεις την αλήθεια στον ελληνικό λαό, βεβαίως, εμπεριέχει υψηλό κόστος και ρίσκο πάνω απ’ όλα για την ίδια την κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά όμως, ό,τι κι αν ακολουθήσει θα είναι ...περίπατος σε τεντωμένο σχοινί. Οι ισορροπίες μοιάζουν να είναι λεπτές. Το να υπάρξει μια δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας σε μια υπόθεση τόσο σαθρή, πάει να πει ότι ο πάτος του βούρκου δεν έχει τέλος. Οι εφημερίδες γράφουν τόσα πολλά και από τα τηλεοπτικά κανάλια λέγονται ακόμα περισσότερα, που είναι να τρελαίνεσαι. Από τη μια πλευρά, η υπόθεση Ζαχόπουλου συνδέεται άμεσα με ζητήματα αποχαρακτηρισμών διαφόρων εκτάσεων που είχαν κριθεί αρχαιολογικοί χώροι ή διατηρητέα μνημεία, κι από την άλλη λέγεται ότι στα κομμένα τμήματα του περίφημου βίντεο, ο Ζαχόπουλος αποκάλυπτε διάφορα μυστικά για την οικογένεια του Κώστα Καραμανλή και της Νατάσας Παζαΐτη στην εν λόγω ερωμένη του Τσέκου, που αν γίνουν γνωστά θα μπορούσε να πέσει η κυβέρνηση.
Τι να πιστέψουμε όλοι εμείς οι απ’ έξω; Τι είναι πραγματικό; Τι είναι φήμη; Τι είναι παραμύθι; Τι είναι κουτσομπολιό; Τι είναι είδηση; Πού σταματάει η πολιτική ζωή και πού αρχίζει η προσωπική και οικογενειακή; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η υπόθεση αυτή όζει. Και όζει άσχημα. Αλλά βεβαίως αυτό δεν αρκεί να το λες, προκειμένου να αναφερθείς σε ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο. Όλα τα σκάνδαλα όζουν είτε είναι ροζ είτε είναι οικονομικά!
Από την άλλη όμως, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι, το να φτάσει να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας ένας άνθρωπος και δη ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, είναι πέρα από κάθε φαντασία! Τέτοιες καταστάσεις δεν συμβαίνουν καθημερινά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Απόπειρες αυτοκτονίας δεν γίνονται εύκολα από πολιτικούς σε καμιά χώρα του πλανήτη. Ούτε καν στην Ιαπωνία πλέον! Σκεφτείτε τώρα στην Ελλάδα, όπου ποτέ δεν παραιτήθηκε πολιτικός ή στέλεχος υπουργείου για λόγους ευθιξίας, για ...λάθη, για ατασθαλίες ή άλλες παρεμφερείς καταστάσεις, πόσο μάλλον για υποθέσεις αποχαρακτηρισμών αρχαιολογικών χώρων!
Απόπειρα αυτοκτονίας σημαίνει ότι ο αυτόχειρας έχει φτάσει πλέον στα άκρα. Στο έσχατο σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Στο σημείο μηδέν. Κι εκεί βρίσκεται η αρχή του πάτου προφανώς, ενός βαρελιού εντός του οποίου στριφογυρίζει η νυν πολιτική ζωή της χώρας και όχι μόνο! Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι έρχεται να προστεθεί μια δεύτερη αυτοκτονία, ενός πρώην δικηγόρου (ήδη καταδικασμένου και φυλακισμένου προ 10ετίας για οικονομικά εγκλήματα) που πρόκειται κατά το πιθανότερο να κατηγορηθεί ως συνένοχος σε μια υπόθεση εκβιασμού. Ο εν λόγω πρώην δικηγόρος, χωρίς το δικαίωμα ασκήσεως τού επαγγέλματός του πλέον, τι λόγους είχε να αυτοκτονήσει εφόσον δεν ήταν ένοχος; Αυτοκτονούν οι αθώοι; Ή μήπως στην Ελλάδα έχουμε άλλους τρόπους να αναγνωρίζουμε την αλήθεια;
Από την άλλη πλευρά, η παρατεταμένη σιωπή του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, δημιουργεί ακόμα περισσότερες απορίες και σκοτεινιάζει ολοένα την υπόθεση. Είναι αλήθεια ότι δεν μας έχει συνηθίσει σε άμεσα διαγγέλματα για υποθέσεις σκανδάλων ο Κ. Καραμανλής. Δύσκολα βγαίνει να μιλήσει δημόσια και να δώσει απαντήσεις σε παρόμοια ζητήματα. Το έχει κάνει μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν πήγαινε άλλο. Όμως, τι θα μπορούσε να πει πέρα από τα τετριμμένα ότι θα πατάξει τη διαφθορά, θα αποκαλυφθούν οι πραγματικοί ένοχοι και ότι η ελληνική Δικαιοσύνη θα κάνει το έργο της στο ακέραιο;
Από την περίφημη δήλωσή του για τους «πέντε νταβατζήδες» κατά την αρχή της πρωθυπουργίας του στην ταβέρνα του Μπαϊρακτάρη και την συνεχή επανίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, έχουν παραιτηθεί δεκάδες στελεχών που άγγιζαν τις τάξεις των απατεώνων και έχει καεί η μισή Πελοπόννησος και μισή Εύβοια. Τι άλλο μένει να ακολουθήσει της υπόθεσης Ζαχόπουλου, η οποία φαίνεται ότι προσπαθεί να τινάξει στον αέρα τις αντοχές μιας κυβέρνησης που έλαβε περίοδο χάριτος από τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2006;
Κάποτε λες ότι χρειάζεται να δίνεις ορισμένες ανοχές, προκειμένου οι κυβερνώντες να αποδείξουν ότι μπορούν να φέρουν τη χώρα στα ίσα της, να μπορέσουν να διορθώσουν τα ελλείμματά της, να διασφαλίσουν την ασφάλεια του πολίτη, να καταπολεμήσουν την ακρίβεια, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα και να κάνουν ακόμα περισσότερα. Η ανοχή αυτή δόθηκε, ολοφάνερα, στις 16 Σεπτεμβρίου. Αλλά ως φαίνεται δεν τους αρκούσε ούτε αυτή. Έμελλε να αποδείξουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απολύτως απ’ όλα όσα υπόσχονταν, εφόσον η σήψη έχει καταστείλει σημαντικό μέρος του κυβερνητικού σώματος.
Το να βγεις και να πεις την αλήθεια στον ελληνικό λαό, βεβαίως, εμπεριέχει υψηλό κόστος και ρίσκο πάνω απ’ όλα για την ίδια την κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά όμως, ό,τι κι αν ακολουθήσει θα είναι ...περίπατος σε τεντωμένο σχοινί. Οι ισορροπίες μοιάζουν να είναι λεπτές. Το να υπάρξει μια δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας σε μια υπόθεση τόσο σαθρή, πάει να πει ότι ο πάτος του βούρκου δεν έχει τέλος. Οι εφημερίδες γράφουν τόσα πολλά και από τα τηλεοπτικά κανάλια λέγονται ακόμα περισσότερα, που είναι να τρελαίνεσαι. Από τη μια πλευρά, η υπόθεση Ζαχόπουλου συνδέεται άμεσα με ζητήματα αποχαρακτηρισμών διαφόρων εκτάσεων που είχαν κριθεί αρχαιολογικοί χώροι ή διατηρητέα μνημεία, κι από την άλλη λέγεται ότι στα κομμένα τμήματα του περίφημου βίντεο, ο Ζαχόπουλος αποκάλυπτε διάφορα μυστικά για την οικογένεια του Κώστα Καραμανλή και της Νατάσας Παζαΐτη στην εν λόγω ερωμένη του Τσέκου, που αν γίνουν γνωστά θα μπορούσε να πέσει η κυβέρνηση.
Τι να πιστέψουμε όλοι εμείς οι απ’ έξω; Τι είναι πραγματικό; Τι είναι φήμη; Τι είναι παραμύθι; Τι είναι κουτσομπολιό; Τι είναι είδηση; Πού σταματάει η πολιτική ζωή και πού αρχίζει η προσωπική και οικογενειακή; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η υπόθεση αυτή όζει. Και όζει άσχημα. Αλλά βεβαίως αυτό δεν αρκεί να το λες, προκειμένου να αναφερθείς σε ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο. Όλα τα σκάνδαλα όζουν είτε είναι ροζ είτε είναι οικονομικά!
Από την άλλη όμως, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι, το να φτάσει να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας ένας άνθρωπος και δη ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, είναι πέρα από κάθε φαντασία! Τέτοιες καταστάσεις δεν συμβαίνουν καθημερινά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Απόπειρες αυτοκτονίας δεν γίνονται εύκολα από πολιτικούς σε καμιά χώρα του πλανήτη. Ούτε καν στην Ιαπωνία πλέον! Σκεφτείτε τώρα στην Ελλάδα, όπου ποτέ δεν παραιτήθηκε πολιτικός ή στέλεχος υπουργείου για λόγους ευθιξίας, για ...λάθη, για ατασθαλίες ή άλλες παρεμφερείς καταστάσεις, πόσο μάλλον για υποθέσεις αποχαρακτηρισμών αρχαιολογικών χώρων!
Απόπειρα αυτοκτονίας σημαίνει ότι ο αυτόχειρας έχει φτάσει πλέον στα άκρα. Στο έσχατο σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Στο σημείο μηδέν. Κι εκεί βρίσκεται η αρχή του πάτου προφανώς, ενός βαρελιού εντός του οποίου στριφογυρίζει η νυν πολιτική ζωή της χώρας και όχι μόνο! Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι έρχεται να προστεθεί μια δεύτερη αυτοκτονία, ενός πρώην δικηγόρου (ήδη καταδικασμένου και φυλακισμένου προ 10ετίας για οικονομικά εγκλήματα) που πρόκειται κατά το πιθανότερο να κατηγορηθεί ως συνένοχος σε μια υπόθεση εκβιασμού. Ο εν λόγω πρώην δικηγόρος, χωρίς το δικαίωμα ασκήσεως τού επαγγέλματός του πλέον, τι λόγους είχε να αυτοκτονήσει εφόσον δεν ήταν ένοχος; Αυτοκτονούν οι αθώοι; Ή μήπως στην Ελλάδα έχουμε άλλους τρόπους να αναγνωρίζουμε την αλήθεια;
Από την άλλη πλευρά, η παρατεταμένη σιωπή του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, δημιουργεί ακόμα περισσότερες απορίες και σκοτεινιάζει ολοένα την υπόθεση. Είναι αλήθεια ότι δεν μας έχει συνηθίσει σε άμεσα διαγγέλματα για υποθέσεις σκανδάλων ο Κ. Καραμανλής. Δύσκολα βγαίνει να μιλήσει δημόσια και να δώσει απαντήσεις σε παρόμοια ζητήματα. Το έχει κάνει μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν πήγαινε άλλο. Όμως, τι θα μπορούσε να πει πέρα από τα τετριμμένα ότι θα πατάξει τη διαφθορά, θα αποκαλυφθούν οι πραγματικοί ένοχοι και ότι η ελληνική Δικαιοσύνη θα κάνει το έργο της στο ακέραιο;
Από την περίφημη δήλωσή του για τους «πέντε νταβατζήδες» κατά την αρχή της πρωθυπουργίας του στην ταβέρνα του Μπαϊρακτάρη και την συνεχή επανίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, έχουν παραιτηθεί δεκάδες στελεχών που άγγιζαν τις τάξεις των απατεώνων και έχει καεί η μισή Πελοπόννησος και μισή Εύβοια. Τι άλλο μένει να ακολουθήσει της υπόθεσης Ζαχόπουλου, η οποία φαίνεται ότι προσπαθεί να τινάξει στον αέρα τις αντοχές μιας κυβέρνησης που έλαβε περίοδο χάριτος από τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2006;
Κάποτε λες ότι χρειάζεται να δίνεις ορισμένες ανοχές, προκειμένου οι κυβερνώντες να αποδείξουν ότι μπορούν να φέρουν τη χώρα στα ίσα της, να μπορέσουν να διορθώσουν τα ελλείμματά της, να διασφαλίσουν την ασφάλεια του πολίτη, να καταπολεμήσουν την ακρίβεια, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα και να κάνουν ακόμα περισσότερα. Η ανοχή αυτή δόθηκε, ολοφάνερα, στις 16 Σεπτεμβρίου. Αλλά ως φαίνεται δεν τους αρκούσε ούτε αυτή. Έμελλε να αποδείξουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απολύτως απ’ όλα όσα υπόσχονταν, εφόσον η σήψη έχει καταστείλει σημαντικό μέρος του κυβερνητικού σώματος.
Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
Πολύς λόγος τελευταία για τους emo...
Πολύς λόγος τελευταία για τους ίμο (emo), ένα «κίνημα», μια «μόδα», μια «τάση» στη σύγχρονη ελληνική νεολαία. Γενιά των ίμο χαρακτηρίζεται τώρα η γενιά του 2000! Και φυσικά, ως συνήθως, πάντα καθυστερημένα στην Ελλάδα γίνονται όλα. Είτε αυτά είναι πολιτικά κινήματα, κοινωνικά κινήματα, ομάδες και τάσεις εν εξελίξει λόγω των κοινωνικο-οικονομικών αλλαγών. Στην Ελλάδα, εισάγονται καθυστερημένα, ακόμα και οι αντιγραφές των διαφόρων τηλεοπτικών σίριαλ, των τηλεοπτικών παιχνιδιών, των ριάλιτι σόου. Κι αυτά καθυστερημένα τα βιώσαμε στην ελληνική πραγματικότητα, όπως καθυστερημένα βιώναμε τα πάντα. Και φυσικά, συζήτηση, μπόλικη συζήτηση χωρίς τέλος.
Τα παιδιά που θέλουν να λέγονται σήμερα ίμο-emo, είναι ο απόηχος μιας ακόμα «τάσης», μιας ακόμα «μόδας» που προβάλουν γενικώς την απαισιόδοξη πλευρά της ζωής. Ντύνονται στα μαύρα για να συμβολίσουν τη θανατοληψία που κυριαρχεί μέσα στο κεφάλι τους, και το χαμένο ύφος της ψυχής τους που βγαίνει στο πρόσωπο με τα βαμμένα μαύρα δάκρυα, το μαλλί που πέφτει μέσα στα μάτια, καρφάκια στα αφτιά, στα μάγουλα, στα χείλια, στη γλώσσα. Τατουάζ που προσπαθούν απεγνωσμένα ίσως να αποδώσουν τη μαυρίλα μιας χαμένης ψυχής στα βάθη ενός... τίποτα! Ίμο-emo, από τη λέξη ιμόσιοναλ-emotional που πάει να πει συναισθηματικός, από το ιμόσιον-emotion = συγκίνηση, συναίσθημα. Σε απλά ελληνικά, οι ευσυγκίνητοι, αυτοί που πονούν(;) για τα πάντα, που είναι οι down-ντάουν, πέφτει η ψυχή τους χαμηλά(;) Και βέβαια το πράγμα ξεφεύγει, δεν μένουν απλά και μόνο στο συναίσθημα ή στο συμβολικό βάψιμο του προσώπου με τα μπογιατισμένα δάκρυα. Για να αποδώσουν αυτή τους τη μαυρίλα, πολλοί χαρακώνονται, κάτι περίπου σαν το αυτομαστίγωμα, προκειμένου να εξιλεωθούν, από τι; Από αυτό που τους βασανίζει; Και τι είναι αυτό στο οποίο αντιδρούν; Προφανώς η σιωπή τους, γιατί, στην ουσία, όταν αρχίζουν να μιλάνε δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο να πουν. Καμία θεωρία, ούτε ίχνος, χωρίς άποψη, χωρίς στήριξη αυτού που κάνουν, χωρίς τίποτα. Οι απαντήσεις τους περιορίζονται στο «με εξιτάρει», «έτσι την είδα», και τέλος. Από την άλλη όμως, υπάρχουν κι αυτοί που τους κυνηγούν, οι λεγόμενοι τρέντι, οι κάγκουρες. Τους κυνηγούν για να τους δείρουν. Και οι ίμο γυρνούν και το άλλο μάγουλο. Αφήνονται να τους δείρουν για να περισσέψει προφανώς το συναίσθημα της θανατοληψίας που υπερασπίζονται...
Αλλά τι είναι αυτό πέρα από μια μόδα που θα περάσει; Κι όμως, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με άλλα παλαιότερα κινήματα ή μόδες ή τάσεις των εποχών. Δεν έχουν καμία πολιτική τάση, δεν ταυτίζονται με εξουσίες, με ιδεολογικές θέσεις, προτιμούν τη σιωπή μιας και δεν έχουν τίποτα απολύτως να πουν και να εκφράσουν πέρα από τα μπογιατισμένα μαύρα δάκρυα. Δεν επαναστατούν απέναντι σε τίποτα, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο πέρα από τη θλίψη τους, ίσως επειδή έτσι προτιμούν να είναι τα πράγματα, προκειμένου να μπορούν να θλίβονται. Μόδα είναι θα περάσει...
Τα παιδιά που θέλουν να λέγονται σήμερα ίμο-emo, είναι ο απόηχος μιας ακόμα «τάσης», μιας ακόμα «μόδας» που προβάλουν γενικώς την απαισιόδοξη πλευρά της ζωής. Ντύνονται στα μαύρα για να συμβολίσουν τη θανατοληψία που κυριαρχεί μέσα στο κεφάλι τους, και το χαμένο ύφος της ψυχής τους που βγαίνει στο πρόσωπο με τα βαμμένα μαύρα δάκρυα, το μαλλί που πέφτει μέσα στα μάτια, καρφάκια στα αφτιά, στα μάγουλα, στα χείλια, στη γλώσσα. Τατουάζ που προσπαθούν απεγνωσμένα ίσως να αποδώσουν τη μαυρίλα μιας χαμένης ψυχής στα βάθη ενός... τίποτα! Ίμο-emo, από τη λέξη ιμόσιοναλ-emotional που πάει να πει συναισθηματικός, από το ιμόσιον-emotion = συγκίνηση, συναίσθημα. Σε απλά ελληνικά, οι ευσυγκίνητοι, αυτοί που πονούν(;) για τα πάντα, που είναι οι down-ντάουν, πέφτει η ψυχή τους χαμηλά(;) Και βέβαια το πράγμα ξεφεύγει, δεν μένουν απλά και μόνο στο συναίσθημα ή στο συμβολικό βάψιμο του προσώπου με τα μπογιατισμένα δάκρυα. Για να αποδώσουν αυτή τους τη μαυρίλα, πολλοί χαρακώνονται, κάτι περίπου σαν το αυτομαστίγωμα, προκειμένου να εξιλεωθούν, από τι; Από αυτό που τους βασανίζει; Και τι είναι αυτό στο οποίο αντιδρούν; Προφανώς η σιωπή τους, γιατί, στην ουσία, όταν αρχίζουν να μιλάνε δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο να πουν. Καμία θεωρία, ούτε ίχνος, χωρίς άποψη, χωρίς στήριξη αυτού που κάνουν, χωρίς τίποτα. Οι απαντήσεις τους περιορίζονται στο «με εξιτάρει», «έτσι την είδα», και τέλος. Από την άλλη όμως, υπάρχουν κι αυτοί που τους κυνηγούν, οι λεγόμενοι τρέντι, οι κάγκουρες. Τους κυνηγούν για να τους δείρουν. Και οι ίμο γυρνούν και το άλλο μάγουλο. Αφήνονται να τους δείρουν για να περισσέψει προφανώς το συναίσθημα της θανατοληψίας που υπερασπίζονται...
Αλλά τι είναι αυτό πέρα από μια μόδα που θα περάσει; Κι όμως, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με άλλα παλαιότερα κινήματα ή μόδες ή τάσεις των εποχών. Δεν έχουν καμία πολιτική τάση, δεν ταυτίζονται με εξουσίες, με ιδεολογικές θέσεις, προτιμούν τη σιωπή μιας και δεν έχουν τίποτα απολύτως να πουν και να εκφράσουν πέρα από τα μπογιατισμένα μαύρα δάκρυα. Δεν επαναστατούν απέναντι σε τίποτα, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο πέρα από τη θλίψη τους, ίσως επειδή έτσι προτιμούν να είναι τα πράγματα, προκειμένου να μπορούν να θλίβονται. Μόδα είναι θα περάσει...
Tο ροζ περιτύλιγμα της διαφθοράς
Μια νέα χρονιά έκανε την είσοδό της. Το είπαν και στις ειδήσεις, ότι το 2007 έφυγε και το 2008 είναι πια εδώ. Οι ρεπόρτερ το έλεγαν με δυνατή φωνή, μήπως και δεν το είχαμε καταλάβει, μήπως και δεν το ακούσαμε! Αλλά, πώς να ευχηθείς καλή χρονιά; Με τι προϋποθέσεις; Με την υπόθεση Ζαχόπουλου που όζει από ...το κεφάλι; Όπως όλα τα σκάνδαλα, η υπόθεση αυτή έχει το δικό της ροζ περιτύλιγμα. Αλλά είναι φως φανάρι πια, ότι αυτό το ροζ περιτύλιγμα, δημιουργήθηκε εσκεμμένα προκειμένου να καλυφθούν οι παράνομες και κρυφές ενέργειες του εν λόγω γενικού γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού. Τι Υπουργείο Πολιτισμού δηλαδή, υπουργείο αποχαρακτηρισμών θα έπρεπε να λέγεται και όχι μόνο. Αν και είναι φαινόμενο της εποχής μας τα ροζ σκάνδαλα να καλύπτουν άλλες ενέργειες. Βεβαίως, και οι ευθύνες της συγκεκριμένης κυρίας που μπόρεσε να τυλίξει με το ροζ περιτύλιγμα τον εν λόγω κύριο, είναι ένα ακόμα φαινόμενο της εποχής μας, που όμως η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα όφειλε να καταπολεμήσει. Όμως, οι αυτοκτονικές τάσεις του πρώην γεν. γραμματέα, φανέρωσαν τις σαθρές βάσεις μιας κυβέρνησης, η οποία ισορροπεί κυριολεκτικά πάνω σε τεντωμένο σκοινί και παίζει με έννοιες όπως «επανίδρυση του κράτους», όταν η ίδια, μετά βίας κρατιέται στους κυβερνητικούς θώκους. Προφανώς, κανένας απ’ όλους αυτούς δεν έλαβε κανένα εκλογικό μήνυμα. Κανένας απ’ όλους αυτούς τους κυβερνώντες δεν κατάλαβε, ή δεν θέλει να καταλάβει, (προσωπικά πιστεύω ότι αδιαφορούν) για το μήνυμα των εκλογών του 2007, εν μέσω των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια που στοίχησαν ζωές. Με τα τριχίλιαρα μπορεί να εξαγόρασαν μερίδα ψήφων, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έλαβαν και χάρη. Από εκείνη την περιβόητη φράση του Καραμανλή στο σουτζουκάδικο του Μπαϊρακτάρη για τους πέντε νταβατζίδες που κυβερνούν αυτόν τον τόπο, μέχρι το ροζ σκάνδαλο του Ζαχόπουλου, το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία, βυθίζονται όλο και περισσότερο στον βάλτο της διαφθοράς και της σήψης. Αλλά ξέρετε ποιο είναι το μεγάλο μυστικό σ’ αυτή τη χώρα; Οι Έλληνες έχουν συνήθως την κυβέρνηση που τους αξίζει!
Υ.Γ. Αλλά φυσικά, ένας Μαυρογιαλούρος ... δεν φέρνει καμιά άνοιξη!
Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2008
Σύλληψη Σαουδάραβα μπλόγκερ που αναφέρεται στους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας
Άσχημα ξεκίνησε το 2008 για τους bloggers, τουλάχιστον στη Σαουδική Αραβία. Η είδηση δημοσιεύεται στο http://www.in.gr/ και από εκεί τη μεταφέρω εδώ.
Τέθηκε σε πολυήμερη κράτησηΣύλληψη Σαουδάραβα μπλόγκερ που αναφέρεται στους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας
Έναν από τους πιο γνωστούς μπλόγκερ της Σαουδικής Αραβίας συνέλαβαν οι Αρχές της χώρας με την κατηγορία ότι παραβίασε τους νόμους.
Αν και η σύλληψη έγινε στις 10 Δεκεμβρίου, η ανακοίνωση από το υπουργείο Εσωτερικών έγινε μόλις την Τρίτη. Δεν δόθηκαν πολλές λεπτομέρειες εκτός από το ότι ο Φουάντ αλ Φαρχάν κατηγορείται για παραβίαση κανονισμών «που δεν σχετίζονται με την ασφάλεια».
Είναι η πρώτη φορά στη Σαουδική Αραβία που συλλαμβάνεται και κρατείται ένας μπλόγκερ.
Όπως έγινε γνωστό, ο Αλ Φαρχάν συνελήφθη στο γραφείο του και ανακρίθηκε από υπηρεσίες ασφαλείας. Έγινε ακόμα και έρευνα στην κατοικία του.
Στο ιστολόγιό του ο Αλ Φαρχάν ασχολείται με την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την δικαιοσύνη και την ισότητα «και όλες τις Ισλαμικές αξίες που έχουν χαθεί».
Ο ίδιος, σε επιστολή πριν από τη σύλληψή του, υποστηρίζει ότι οι Αρχές τον καταδιώκουν για ότι έγραψε για πολιτικούς κρατούμενους στη Σαουδική Αραβία. «Νομίζουν ότι αγωνίζομαι υπέρ τους και ότι ζητώ μεταρρυθμίσεις και αλλαγές» για να προσθέσει «απλώς έγραψα μερικά άρθρα και ζήτησα και από άλλους μπλόγκερ να κάνουν το ίδιο».
Οι Αρχές, υποστηρίζει ακόμη ο Φαρχάν, του ζήτησαν να υπογράψει δήλωση όπου ζητά συγγνώμη αλλά ο ίδιος αρνείται.
Η σύλληψη του Αλ Φαρχάν προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην μικρή κοινότητα των μπλόγκερ της Σαουδικής Αραβίας οι οποίοι εκτιμούν ότι έχει σαν σκοπό να τους εκφοβίσει ώστε να περιορίσουν την κριτική τους.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
Έναν από τους πιο γνωστούς μπλόγκερ της Σαουδικής Αραβίας συνέλαβαν οι Αρχές της χώρας με την κατηγορία ότι παραβίασε τους νόμους.
Αν και η σύλληψη έγινε στις 10 Δεκεμβρίου, η ανακοίνωση από το υπουργείο Εσωτερικών έγινε μόλις την Τρίτη. Δεν δόθηκαν πολλές λεπτομέρειες εκτός από το ότι ο Φουάντ αλ Φαρχάν κατηγορείται για παραβίαση κανονισμών «που δεν σχετίζονται με την ασφάλεια».
Είναι η πρώτη φορά στη Σαουδική Αραβία που συλλαμβάνεται και κρατείται ένας μπλόγκερ.
Όπως έγινε γνωστό, ο Αλ Φαρχάν συνελήφθη στο γραφείο του και ανακρίθηκε από υπηρεσίες ασφαλείας. Έγινε ακόμα και έρευνα στην κατοικία του.
Στο ιστολόγιό του ο Αλ Φαρχάν ασχολείται με την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την δικαιοσύνη και την ισότητα «και όλες τις Ισλαμικές αξίες που έχουν χαθεί».
Ο ίδιος, σε επιστολή πριν από τη σύλληψή του, υποστηρίζει ότι οι Αρχές τον καταδιώκουν για ότι έγραψε για πολιτικούς κρατούμενους στη Σαουδική Αραβία. «Νομίζουν ότι αγωνίζομαι υπέρ τους και ότι ζητώ μεταρρυθμίσεις και αλλαγές» για να προσθέσει «απλώς έγραψα μερικά άρθρα και ζήτησα και από άλλους μπλόγκερ να κάνουν το ίδιο».
Οι Αρχές, υποστηρίζει ακόμη ο Φαρχάν, του ζήτησαν να υπογράψει δήλωση όπου ζητά συγγνώμη αλλά ο ίδιος αρνείται.
Η σύλληψη του Αλ Φαρχάν προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην μικρή κοινότητα των μπλόγκερ της Σαουδικής Αραβίας οι οποίοι εκτιμούν ότι έχει σαν σκοπό να τους εκφοβίσει ώστε να περιορίσουν την κριτική τους.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2007
Ένας παγκόσμιος Άγιος που καταπατά πολιτισμικές αξίες!
Πολλές φορές στην εποχή μας – τώρα πια, φτάνουμε στο σημείο να διαμαρτυρόμαστε ότι οι γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς έχουν εμπορευματοποιηθεί πλήρως. Κι εδώ που τα λέμε, αυτή είναι η αλήθεια.
Διαμαρτυρόμαστε, σε γενικό επίπεδο κυρίως, ότι οι μέρες αυτές έπαψαν να εορτάζονται παραδοσιακά. Χωρίς βεβαίως πολλές φορές να ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει «παραδοσιακός εορτασμός» των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Γενιές ολόκληρες μεγαλώσαμε με τον «Μίκυ Μάους», τον «Ντόναλντ Ντακ», τον «Ποπάυ» και το σπανάκι του, τον «Superman» και δεκάδες άλλους ήρωες των αμερικανικών κόμικς, που πλέον εμείς εδώ στην πολύπαθη Ελλάδα, έχουμε ξεχάσει αν έχουμε κάτι δικό μας να παρουσιάσουμε. Γενιές ολόκληρες μεγαλώσαμε μεταπολεμικά στην Ελλάδα, με εκείνον τον χοντρό χαμογελαστό τύπο, με την κόκκινη στολή και τα λευκά πλούσια μαλλιά και γένια. Με έναν, όχι μόνο ξενόφερτο, «Άγιο Βασίλη» (καλύτερα Σάντα Κλάους να λέμε), αλλά ένα διαφημιστικό προϊόν που εφεύρε η εταιρεία της Coca-Cola και που με επιτυχία πλάσαρε στο κοινό της το 1931. Αυτός ο Αγιοβασίλης, κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο. Κι αναρωτιέται κανείς πώς θα ήταν αυτός, αν τα χρώματα της εν λόγω εταιρείας ήταν πράσινα, γαλάζια ή κίτρινα!
Στη Δύση το πρόσωπο του Αγίου Βασιλείου συνδέθηκε με την ιστορία του Αγίου Νικολάου που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί της Ευρώπης έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ) μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα. Στα ελληνικά δεδομένα η μετατροπή αυτή φαίνεται να πέρασε περίπου στη δεκαετία του 1950-1960, κυρίως στον αστικό πληθυσμό από τους «συγγενείς» μετανάστες που με τις ευχητήριες κάρτες τους εισήγαγαν τον «Δυτικό» Άϊ-Βασίλη και μαζί του το χιονισμένο και στολισμένο έλατο, σε αντίθεση με το ελληνικό καραβάκι με τα φωτάκια και τις σημαιούλες του.
Αυτός ο κατακόκκινος Αγιοβασίλης λοιπόν, μονοπωλεί τα πάντα τις ημέρες αυτές. Γυρνάει όλο τον κόσμο και μοιράζει δώρα και ευχές. Βέβαια, πανέξυπνα, ο χοντρούλης Άγιος (σε αντίθεση με την ελληνορθόδοξη παράδοση των ...καχεκτικών Αγίων της), κατάφερε να συνθέσει την πραγματικότητα του χριστιανορθόδοξου Αγίου Βασιλείου από την Καισαρεία με τη μυθολογία της βόρειας Ευρώπης, μέσα στον πάμφτωχο πλανήτη του μεσοπολέμου που έβγαινε μόλις από το οικονομικό Κραχ του 1930 και το τέλος του αιματηρού Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Όλος ο γνωστός σήμερα κόσμος, καλοπροαίρετα δέχεται τον Αγιοβασίλη με τα όποια δώρα του, ακόμα κι αν η θρησκεία την οποία υιοθετεί επίσημα ως χώρα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον δυτικοχριστιαννό Άγιο. Είναι μια ιστορία εμπορευματοποίησης, η οποία γεννήθηκε στις φτωχές και πολεμόχαρες μέρες του γνωστού πολιτισμένου κόσμου μας, που έμελλε να κατακτήσει τον πλανήτη. Αυτός ο Σάντα Κλάους, σαρώνει τα πάντα σήμερα στο πέρασμά του εδώ και 77 χρόνια. Τίποτα δεν του αντιστέκεται, όπως για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έμεινε να μνημονεύεται στα κάλαντα: «Αη Βασίλης έρχεται... από την Καισαρείαν».
Δεν θα πω βαρύγδουπες κουβέντες του στυλ ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην δική μας παράδοση. Ούτε θα πω ότι οι δικές μας παραδόσεις έχουν χαθεί. Όλα αυτά έχουν συνδεθεί μεταξύ τους, έχουν ενσωματωθεί σε μια μορφή που θυμίζει σαλατοποίηση. Το ισχυρότερο βεβαίως είναι αυτό που υπερέχει πάντα σε κάθε εποχή. Σε μερικά χρόνια μπορεί όλα αυτά να παρουσιάσουν τη δική τους πτώση και κάτι διαφορετικό να κάνει την εμφάνισή του και να διεκδικήσει τον χώρο που θα του ανήκει.
Γεγονός είναι πάντως, ότι, αυτή η παγκόσμια ομοιομορφία και η... καταστολή των τοπικών εθίμων, δημιουργούν παράξενα συναισθήματα, οργή πολλές φορές και χάσιμο των πολιτισμικών αξιών των λαών. Βεβαίως, ο καθένας είναι ελεύθερος να γιορτάσει όπως θέλει, να απορρίψει αυτό που δεν του αρέσει, όμως, δεν μπορεί να αποφύγει την ισχύουσα πραγματικότητα, η οποία μονοπωλεί τα πάντα. Και πιστεύω προσωπικά ότι, όλο αυτό, κάποια μέρα θα ξεσπάσει μέσα από μια μορφή που θα θυμίζει πολιτισμική έκρηξη ή επανάσταση. Όχι βεβαίως τον επόμενο χρόνο, αλλά σύντομα...
Διαμαρτυρόμαστε, σε γενικό επίπεδο κυρίως, ότι οι μέρες αυτές έπαψαν να εορτάζονται παραδοσιακά. Χωρίς βεβαίως πολλές φορές να ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει «παραδοσιακός εορτασμός» των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Γενιές ολόκληρες μεγαλώσαμε με τον «Μίκυ Μάους», τον «Ντόναλντ Ντακ», τον «Ποπάυ» και το σπανάκι του, τον «Superman» και δεκάδες άλλους ήρωες των αμερικανικών κόμικς, που πλέον εμείς εδώ στην πολύπαθη Ελλάδα, έχουμε ξεχάσει αν έχουμε κάτι δικό μας να παρουσιάσουμε. Γενιές ολόκληρες μεγαλώσαμε μεταπολεμικά στην Ελλάδα, με εκείνον τον χοντρό χαμογελαστό τύπο, με την κόκκινη στολή και τα λευκά πλούσια μαλλιά και γένια. Με έναν, όχι μόνο ξενόφερτο, «Άγιο Βασίλη» (καλύτερα Σάντα Κλάους να λέμε), αλλά ένα διαφημιστικό προϊόν που εφεύρε η εταιρεία της Coca-Cola και που με επιτυχία πλάσαρε στο κοινό της το 1931. Αυτός ο Αγιοβασίλης, κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο. Κι αναρωτιέται κανείς πώς θα ήταν αυτός, αν τα χρώματα της εν λόγω εταιρείας ήταν πράσινα, γαλάζια ή κίτρινα!
Στη Δύση το πρόσωπο του Αγίου Βασιλείου συνδέθηκε με την ιστορία του Αγίου Νικολάου που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί της Ευρώπης έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ) μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα. Στα ελληνικά δεδομένα η μετατροπή αυτή φαίνεται να πέρασε περίπου στη δεκαετία του 1950-1960, κυρίως στον αστικό πληθυσμό από τους «συγγενείς» μετανάστες που με τις ευχητήριες κάρτες τους εισήγαγαν τον «Δυτικό» Άϊ-Βασίλη και μαζί του το χιονισμένο και στολισμένο έλατο, σε αντίθεση με το ελληνικό καραβάκι με τα φωτάκια και τις σημαιούλες του.
Αυτός ο κατακόκκινος Αγιοβασίλης λοιπόν, μονοπωλεί τα πάντα τις ημέρες αυτές. Γυρνάει όλο τον κόσμο και μοιράζει δώρα και ευχές. Βέβαια, πανέξυπνα, ο χοντρούλης Άγιος (σε αντίθεση με την ελληνορθόδοξη παράδοση των ...καχεκτικών Αγίων της), κατάφερε να συνθέσει την πραγματικότητα του χριστιανορθόδοξου Αγίου Βασιλείου από την Καισαρεία με τη μυθολογία της βόρειας Ευρώπης, μέσα στον πάμφτωχο πλανήτη του μεσοπολέμου που έβγαινε μόλις από το οικονομικό Κραχ του 1930 και το τέλος του αιματηρού Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Όλος ο γνωστός σήμερα κόσμος, καλοπροαίρετα δέχεται τον Αγιοβασίλη με τα όποια δώρα του, ακόμα κι αν η θρησκεία την οποία υιοθετεί επίσημα ως χώρα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον δυτικοχριστιαννό Άγιο. Είναι μια ιστορία εμπορευματοποίησης, η οποία γεννήθηκε στις φτωχές και πολεμόχαρες μέρες του γνωστού πολιτισμένου κόσμου μας, που έμελλε να κατακτήσει τον πλανήτη. Αυτός ο Σάντα Κλάους, σαρώνει τα πάντα σήμερα στο πέρασμά του εδώ και 77 χρόνια. Τίποτα δεν του αντιστέκεται, όπως για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έμεινε να μνημονεύεται στα κάλαντα: «Αη Βασίλης έρχεται... από την Καισαρείαν».
Δεν θα πω βαρύγδουπες κουβέντες του στυλ ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην δική μας παράδοση. Ούτε θα πω ότι οι δικές μας παραδόσεις έχουν χαθεί. Όλα αυτά έχουν συνδεθεί μεταξύ τους, έχουν ενσωματωθεί σε μια μορφή που θυμίζει σαλατοποίηση. Το ισχυρότερο βεβαίως είναι αυτό που υπερέχει πάντα σε κάθε εποχή. Σε μερικά χρόνια μπορεί όλα αυτά να παρουσιάσουν τη δική τους πτώση και κάτι διαφορετικό να κάνει την εμφάνισή του και να διεκδικήσει τον χώρο που θα του ανήκει.
Γεγονός είναι πάντως, ότι, αυτή η παγκόσμια ομοιομορφία και η... καταστολή των τοπικών εθίμων, δημιουργούν παράξενα συναισθήματα, οργή πολλές φορές και χάσιμο των πολιτισμικών αξιών των λαών. Βεβαίως, ο καθένας είναι ελεύθερος να γιορτάσει όπως θέλει, να απορρίψει αυτό που δεν του αρέσει, όμως, δεν μπορεί να αποφύγει την ισχύουσα πραγματικότητα, η οποία μονοπωλεί τα πάντα. Και πιστεύω προσωπικά ότι, όλο αυτό, κάποια μέρα θα ξεσπάσει μέσα από μια μορφή που θα θυμίζει πολιτισμική έκρηξη ή επανάσταση. Όχι βεβαίως τον επόμενο χρόνο, αλλά σύντομα...
Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2007
Πεταμε... (σ.σ. ο τόνος ίπταται ελεύθερος προς χρήση!)
Μου λέει προχθές μια φίλη που βρίσκεται στη Μυτιλήνη και θέλει να ταξιδέψει τα Χριστούγεννα για τη Θεσσαλονίκη. «Έκλεισα εισιτήριο με την Ολυμπιακή. Λες να προλάβω ή θα κλείσει; Μήπως εσύ ξέρεις;». «Ε, και τι ανησυχείς; Αν δεν πετάξετε... θα σας πάνε με βαρκούλες...»
Τι λέτε άραγε να γίνει, εσείς πού ξέρετε; Γι’ αυτό άφησα και τον τίτλο σήμερα χωρίς τόνο (πεταμε...), ελεύθερο να ίπταται πάνω από τη λέξη ως Δαμόκλειο Σπάθη και ...ο χρόνος θα δείξει που θα προσγειωθεί. Στο «πετάμε» ή στο «πέταμε»!
Οι υπάλληλοι της Κομισιόν στην Ελλάδα, επιμένουν να την κλείσουν. Από τη μια μας παραμυθιάζουν ότι θα της αλλάξουν όνομα και όλα θα διορθωθούν, από την άλλη μας λένε ότι η γάγγραινα προχώρησε σε βάθος και πρέπει να πεθάνει ο ασθενής, από την τρίτη πλευρά μας λένε ξεκάθαρα ότι, τέρμα τα ...δίευρα (κατά τα δίφραγκα), ήρθε το τέλος αυτού που λέμε «δημόσια ασφάλεια» για την Ολυμπιακή.
Προφανώς, ο υποφαινόμενος δεν θα μπορούσε να απαντήσει στο ερώτημα αν η Ολυμπιακή κλείσει οριστικά και πότε. Αι βουλαί των υψηλά ιστάμενων κρατικών λειτουργών του Ευρωπαϊκού κράτους και της ελληνικής επαρχίας άλλα πρεσβεύουν και έχουν δείξει τις προθέσεις τους.
Τόσα και τόσα χρόνια πέρασαν και κανένας εκ των κυβερνώντων (ονόματα δεν λέμε, πρόσωπα δεν θίγουμε...), δεν φρόντισε να εξασφαλίσει ένα σταθερό μέλλον στην μεγάλη αυτή επιχείρηση που λέγεται Ολυμπιακή Αεροπορία. Κανένας δεν φρόντισε να της εξασφαλίσει ένα «δαχτυλίδι» να έχει «προίκα». ΚΑΝΕΝΑΣ, κι ας κόπτονται σήμερα και φωνασκούν ότι «Η Ν.Δ. κατεβάζει τη σημαία της Ελλάδας από τους ουρανούς» (βλέπε ΠΑΣΟΚ). Για να φτάσουμε ως εδώ που φτάσαμε, δεν φταίει μόνο η πολιτική των τεσσάρων χρόνων της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Παρθενογένεση δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική, ούτε στα προβλήματα μιας εταιρείας, ούτε στα χρέη, τα οποία – κρατηθείτε – ανέρχονται σε 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, δηλαδή 1,5 φορά το κόστος του Μετρό Θεσσαλονίκης, τέσσερις φορές τους κόστους για την επέκταση του Μετρό στον Πειραιά. (Αν αληθεύουν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Αντώναρος).
Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει δια στόματος του εκπροσώπου του κ. Ραγκούση, ότι, τα τρία τελευταία χρόνια η Ν.Δ. «φόρτωσε» την Ολυμπιακή με νέας γενιάς ελλείμματα, που υπερβαίνουν τα 370 εκατομμύρια ευρώ.
Πόσο εύκολα μιλάμε σε ορισμένες περιπτώσεις με εκατομμύρια ευρώ, έτσι; Λες και είναι μαρουλόφυλλα!
Ο ελληνικός λαός σήμερα βρίσκεται σε σημείο αγανάκτησης. Οι κυβερνώντες του, αυτοί τους οποίους εκλέγει, οι αιρετοί του άρχοντες, έχουν πάρει φόρα και ξεπουλάνε. Ξεπουλήματα που σημειωτέον, έχουν ξεκινήσει επί εποχής κυβερνήσεων Σημίτη (για να μην ξεχνιόμαστε...) Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σημίτης χαρακτηρίζεται ως από τους καλύτερους ...αιρετούς λογιστές-πρωθυπουργούς!
Το θέμα είναι να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους με χρήμα; Ή μήπως το ζήτημα βρίσκεται απλά στο να κλείσει η Ολυμπιακή και να τελειώνουμε επειδή το ζητάει επιμόνως το κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επειδή κάποτε πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τις κρατικές εταιρείες σ’ αυτή τη χώρα, όπως ο σκληρός καπιταλισμός των πολυεθνικών εταιρειών προστάζει; Προσωπικά πιστεύω ότι είναι το δεύτερο. Οι πολυεθνικές κυβερνούν αυτόν τον τόπο και εμείς απλά πρέπει να το διαπιστώσουμε, να το αποδεχθούμε και να το πάρουμε απόφαση. Κι από εκεί και πέρα, όπως στρώνει ο καθένας κοιμάται! Κάνεις το κουμάντο σου ως χώρα και ως λαός.
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε όλοι εμείς από το να διαμαρτυρόμαστε; Η πραγματικότητα είναι ότι η Ολυμπιακή θα κλείσει είτε το θέλουμε είτε όχι. Μας έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο όπου δεν υπάρχει πισωγύρισμα (για να χρησιμοποιήσουμε μια προσφιλή έκφραση του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου). Πώς μπορεί το ελληνικό δημόσιο (το υπερχρεωμένο) να στηρίξει μια σούπερ-υπερχρεωμένη επιχείρηση; Η λογιστική λογική είναι απλή: μόνο αν τεμαχιστεί η εταιρεία και δουλέψει σε διαφορετική βάση. Ο ανταγωνισμός της αγοράς είναι τρομερός και μια εταιρεία στην κατάσταση της Ολυμπιακής, ούτως ή άλλως δεν μπορεί να αντέξει. Μπορεί να λέμε και να παραδεχόμαστε ότι πίσω απ’ όλα κρύβονται κακόβουλα πολυεθνικά συμφέροντα, αλλά, άντε να τεμαχίσεις το καρπούζι στο τραπέζι, με άλλα δύο στις μασχάλες!
Τι λέτε άραγε να γίνει, εσείς πού ξέρετε; Γι’ αυτό άφησα και τον τίτλο σήμερα χωρίς τόνο (πεταμε...), ελεύθερο να ίπταται πάνω από τη λέξη ως Δαμόκλειο Σπάθη και ...ο χρόνος θα δείξει που θα προσγειωθεί. Στο «πετάμε» ή στο «πέταμε»!
Οι υπάλληλοι της Κομισιόν στην Ελλάδα, επιμένουν να την κλείσουν. Από τη μια μας παραμυθιάζουν ότι θα της αλλάξουν όνομα και όλα θα διορθωθούν, από την άλλη μας λένε ότι η γάγγραινα προχώρησε σε βάθος και πρέπει να πεθάνει ο ασθενής, από την τρίτη πλευρά μας λένε ξεκάθαρα ότι, τέρμα τα ...δίευρα (κατά τα δίφραγκα), ήρθε το τέλος αυτού που λέμε «δημόσια ασφάλεια» για την Ολυμπιακή.
Προφανώς, ο υποφαινόμενος δεν θα μπορούσε να απαντήσει στο ερώτημα αν η Ολυμπιακή κλείσει οριστικά και πότε. Αι βουλαί των υψηλά ιστάμενων κρατικών λειτουργών του Ευρωπαϊκού κράτους και της ελληνικής επαρχίας άλλα πρεσβεύουν και έχουν δείξει τις προθέσεις τους.
Τόσα και τόσα χρόνια πέρασαν και κανένας εκ των κυβερνώντων (ονόματα δεν λέμε, πρόσωπα δεν θίγουμε...), δεν φρόντισε να εξασφαλίσει ένα σταθερό μέλλον στην μεγάλη αυτή επιχείρηση που λέγεται Ολυμπιακή Αεροπορία. Κανένας δεν φρόντισε να της εξασφαλίσει ένα «δαχτυλίδι» να έχει «προίκα». ΚΑΝΕΝΑΣ, κι ας κόπτονται σήμερα και φωνασκούν ότι «Η Ν.Δ. κατεβάζει τη σημαία της Ελλάδας από τους ουρανούς» (βλέπε ΠΑΣΟΚ). Για να φτάσουμε ως εδώ που φτάσαμε, δεν φταίει μόνο η πολιτική των τεσσάρων χρόνων της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Παρθενογένεση δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική, ούτε στα προβλήματα μιας εταιρείας, ούτε στα χρέη, τα οποία – κρατηθείτε – ανέρχονται σε 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, δηλαδή 1,5 φορά το κόστος του Μετρό Θεσσαλονίκης, τέσσερις φορές τους κόστους για την επέκταση του Μετρό στον Πειραιά. (Αν αληθεύουν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Αντώναρος).
Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει δια στόματος του εκπροσώπου του κ. Ραγκούση, ότι, τα τρία τελευταία χρόνια η Ν.Δ. «φόρτωσε» την Ολυμπιακή με νέας γενιάς ελλείμματα, που υπερβαίνουν τα 370 εκατομμύρια ευρώ.
Πόσο εύκολα μιλάμε σε ορισμένες περιπτώσεις με εκατομμύρια ευρώ, έτσι; Λες και είναι μαρουλόφυλλα!
Ο ελληνικός λαός σήμερα βρίσκεται σε σημείο αγανάκτησης. Οι κυβερνώντες του, αυτοί τους οποίους εκλέγει, οι αιρετοί του άρχοντες, έχουν πάρει φόρα και ξεπουλάνε. Ξεπουλήματα που σημειωτέον, έχουν ξεκινήσει επί εποχής κυβερνήσεων Σημίτη (για να μην ξεχνιόμαστε...) Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σημίτης χαρακτηρίζεται ως από τους καλύτερους ...αιρετούς λογιστές-πρωθυπουργούς!
Το θέμα είναι να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους με χρήμα; Ή μήπως το ζήτημα βρίσκεται απλά στο να κλείσει η Ολυμπιακή και να τελειώνουμε επειδή το ζητάει επιμόνως το κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επειδή κάποτε πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τις κρατικές εταιρείες σ’ αυτή τη χώρα, όπως ο σκληρός καπιταλισμός των πολυεθνικών εταιρειών προστάζει; Προσωπικά πιστεύω ότι είναι το δεύτερο. Οι πολυεθνικές κυβερνούν αυτόν τον τόπο και εμείς απλά πρέπει να το διαπιστώσουμε, να το αποδεχθούμε και να το πάρουμε απόφαση. Κι από εκεί και πέρα, όπως στρώνει ο καθένας κοιμάται! Κάνεις το κουμάντο σου ως χώρα και ως λαός.
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε όλοι εμείς από το να διαμαρτυρόμαστε; Η πραγματικότητα είναι ότι η Ολυμπιακή θα κλείσει είτε το θέλουμε είτε όχι. Μας έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο όπου δεν υπάρχει πισωγύρισμα (για να χρησιμοποιήσουμε μια προσφιλή έκφραση του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου). Πώς μπορεί το ελληνικό δημόσιο (το υπερχρεωμένο) να στηρίξει μια σούπερ-υπερχρεωμένη επιχείρηση; Η λογιστική λογική είναι απλή: μόνο αν τεμαχιστεί η εταιρεία και δουλέψει σε διαφορετική βάση. Ο ανταγωνισμός της αγοράς είναι τρομερός και μια εταιρεία στην κατάσταση της Ολυμπιακής, ούτως ή άλλως δεν μπορεί να αντέξει. Μπορεί να λέμε και να παραδεχόμαστε ότι πίσω απ’ όλα κρύβονται κακόβουλα πολυεθνικά συμφέροντα, αλλά, άντε να τεμαχίσεις το καρπούζι στο τραπέζι, με άλλα δύο στις μασχάλες!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)