Καβάλα - ΟΧΙ στο εργοστάσιο λιθάνθρακα

Η Καβάλα είπε ένα μεγάλο ΟΧΙ, στην κατασκευή εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στην Καβάλα, με ένα μεγάλο συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε στηνκεντρική πλατεία της πόλης.
Όλοι ήταν εκεί, βεβαίως. Είχα την τύχη να μπορέσω να πάω εκεί και έβγαλα και μερικές φωτογραφίες.

















Η Δράμα, πριν από 17 χρόνια ακριβώς, είχε πει το ίδιο στην εκμετάλλευση του λιγνιτικού κοιτάσματος που υπάρχει στον κάμπο της. Από τους καλύτερους κάμπους της χώρας, χρυσή πεδιάδα την ονόμαζαν παλαιότερα.

Η Δράμα, είχε διατρανόσει με ένα μεγάλο συλλαλητήριο τον Μάιο του 1991, το ΟΧΙ της στην εκμετάλλευση των λιγνιτών από τη ΔΕΗ. Κρανίου τόπος θα γίνουμε, αν αποφασιστεί κάποτε η πλήρης εκμετάλλευσή τους, η οποία, σύμφωνα με τη ΔΕΗ, θα κρατήσει για περίπου 50 χρόνια! Και μετά; Μετά, τέλος. Τίποτα. Κρανίου τόπος.

Πτώση του υδροφόρου ορίζοντα, αδύνατον να καλυφθεί το κενό από το έδαφος το οποίο θα χρησιμοποιηθεί, άγνωστο το μέλλον της περιοχής. Πλήρης υποβάθμιση, για μια αμφισβητούμενη ανάπτυξη, μόλυνση του περιβάλλοντος, καρκίνος, θάνατος. Η Δράμα είπε όχι στους λιγνίτες, και αν χρειαστεί θα το ξαναπεί. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν κάποιες φωνές, οι οποίες επιμένουν. Κάποιες φωνές, οι οποίες, βρίσκονται σε καίριες θέσεις, είναι μέλη φορέων και έχουν λόγο στην ανάπτυξη του νομού.
Ας είναι. Όμως, συνεχίσω να αμφισβητώ, κατά πόσο ο άνεργος λαός της περιοχής, θα μπορέσει να αντισταθεί στο, δυστυχώς προδιαγεγραμμένο μέλλον, της περιοχής, η οποία, υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο. Χρειάζεται να έχουμε πίστη. Το μέλλον θα δείξει.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται εδώ, είναι μερικές από όσες μπόρεσα να τραβήξω.
Καλό αγώνα σε όλους!

…ατάκτως ερριμμένα

Καθαρό το νερό στους δήμους της Δράμας, λέει μελέτη που έκανε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε μερικά από τα δείγματα όμως που εξέτασε το Α.Π.Θ., βρέθηκε ελλιπής χλωρίωση έως καθόλου. Που σημαίνει ότι κάποιοι σε κάποιους δήμους του νομού, δεν χλωριώνουν σωστά το νερό. Ο νομάρχης Δράμας που διάβασε τη μελέτη του Α.Π.Θ. στους δημάρχους την περασμένη εβδομάδα, τους ζήτησε να κάνουν σωστή χλωρίωση και να προσέξουν περισσότερο το ζήτημα.

***

Δυναμικά εμφανίστηκε η δήμαρχος Παρανεστίου Αλίκη Σωτηριάδου, στη σύσκεψη των δημάρχων με το νομάρχη, που έγινε στη Νομαρχία για το ζήτημα της κατασκευής δέκα νέων νηπιαγωγείων στο νομό, την περασμένη Παρασκευή. Επιτέθηκε στον νομαρχιακό σύμβουλο Θωμά Ιωαννίδη, όταν της απάντησε ότι, αν έχει έτοιμη μελέτη μπορεί και αύριο να γίνει το νηπιαγωγείο, λέγοντάς του: «Εγώ θα φέρω τη μελέτη; Αν είναι να σας φέρω και τα λεφτά… τι άλλο θέλετε να σας φέρω κύριε Ιωαννίδη;», σε έντονο ύφος!

***

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, είναι ότι τα νηπιαγωγεία που θα κατασκευάσει εξ ολοκλήρου ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, θα είναι προκατασκευασμένα από μπετόν. Δεν θα είναι ξύλινα. Τώρα θα μου πείτε, καλό ή κακό είναι αυτό; Για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα να είναι ξύλινα και όχι τσιμεντένια. Αλλά βέβαια, τα σπίτια που ζούμε είναι ξύλινα; Μέσα στο τσιμέντο γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε…

***

Πάντως, το πρόβλημα που δημιουργήθηκε με την περικοπή από το ΚΤΕΛ σε κάποια δρομολόγια, ένα βραδινό από Παρανέστι προς Δράμα και κάποια άλλα ανάμεσα σε δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Νικηφόρου, φαίνεται πως πήρε το δρόμο της λύσης,

έπειτα από σύσκεψη των δημάρχων με τη διοίκηση του ΚΤΕΛ. Το τελευταίο, υποσχέθηκε να δει καλύτερα το θέμα και να διαμορφώσει τα δρομολόγιά του.

***

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το να κινείς ένα λεωφορείο για δύο και τρία άτομα, δεν συμφέρει. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Το ότι κάθε οικογένεια έχει πλέον αυτοκίνητο, ή τουλάχιστον οι περισσότερες, αυτό μειώνει την κίνηση και στα υπεραστικά λεωφορεία. Βέβαια, μια λύση είναι, να τοποθετηθούν στις … «άγονες γραμμές» του ΚΤΕΛ στο νομό, μικρά λεωφορεία. Των δέκα – είκοσι επιβατών. Δυο – τρία τέτοια λεωφορειάκα, θα ήταν νομίζω η ιδανικότερη λύση. Και προφανώς, υπάρχει τρόπος να αγοραστούν τέτοια οχήματα. Είτε σε συνεργασία του ΚΤΕΛ με τους ενδιαφερόμενους Δήμους, είτε οι ενδιαφερόμενοι Δήμοι να δημιουργήσουν μια σύμπραξη, και είμαι σίγουρος ότι μετά από …διαλογική συζήτηση και λίγη καλή θέληση, μπορεί να γίνει πράξη.

***

Βέβαια, στην όλη υπόθεση μπορούν να… εμπλακούν και τα ΑΓΟΡΑΙΑ ταξί. Οι ιδιοκτήτες των οποίων αντέδρασαν με αποχή και διαμαρτυρίες πριν από μερικές ημέρες, λέγοντας ότι δέχονται πόλεμο από διαφόρους πολιτικούς και μη, παράγοντες. Όπως είναι γνωστό, οι ιδιοκτήτες των ΑΓΟΡΑΙΩΝ ταξί, μεταφέρουν μαθητές στην ύπαιθρο του νομού, συμμετέχοντας σε δημοπρασίες του εν λόγω έργου. Παρ’ όλα αυτά, έχουν να πάρουν χρήματα εδώ και αρκετό καιρό. Πού να βρίσκεται άραγε η υπόθεση; Και τι πρόκειται να γίνει ώστε οι άνθρωποι αυτοί να πληρωθούν;

***

Είδατε ο Αλέξης Τσίπρας; Ακόμα δεν πρόλαβε να γίνει αρχηγός, και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τρομερή άνοδο για τον ΣΥΡΙΖΑ! Έρευνα της MRB για λογαριασμό του τηλεοπτικού καναλιού ALPHA, φέρει τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται – υπό πτώση…- με 28,9%, ενώ το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί ασθμαίνοντας με 25,5%, το ΚΚΕ να αγγίζει το 7,3% και ο ΣΥΡΙΖΑ να σκαρφαλώνει στο 10,8%. Ο ΛΑ.Ο.Σ. παραμένει στο 4,4%. Λέτε να είναι απλά φαινόμενο της εποχής; Κάτι σαν το χρηματιστήριο δηλαδή, όπου μια νέα μετοχή παίρνει τα πάνω της;

***

Η έρευνα της MRB, διευκρινίζει ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει 16,6% προς την αδιευκρίνιστη ψήφο, 3,4% προς τον ΛΑ.Ο.Σ. και 2,9% προς το ΠΑΣΟΚ. Στο ΠΑΣΟΚ, εντύπωση προκαλεί το 10,5% των ψηφοφόρων του, που κατευθύνεται προς τον ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που δικαιολογεί και τη μεγάλη δημοσκοπική άνοδό του. Αν τα ποσοστά αυτά τα συγκρίνουμε αναλογικά με τον καιρό, τότε έχουμε… πολικές θερμοκρασίες στα δύο μεγάλα κόμματα!

***

Το ΚΚΕ, είχε εκδήλωση την περασμένη Κυριακή, με θέμα: «πρόταση εξουσίας». Τέλος πάντων, τα δυο μεγάλα κόμματα της Αριστεράς στην Ελλάδα, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει κάποτε να καθίσουν κάτω και να βρουν μια κάποια φόρμουλα συνεργασίας μεταξύ τους. Ώστε να μπορέσουν να συγκεντρώσουν γύρω τους κι άλλους πολιτικούς χώρους της ευρύτερης αριστεράς. Με απώτερο σκοπό την διάσπαση του δικομματισμού.

***

Δεν πιστεύω ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν. Σίγουρα υπάρχει δρόμος για λύσεις μέσα από έναν ευρύ διάλογο. Παρ’ όλα αυτά, τα πρόσωπα πολλές φορές λειτουργούν ως καταλύτης στην πράξη, εμποδίζοντας τις όποιες συνεργασίες. Το εκλογικό αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 16^ης Σεπτεμβρίου, δίνει ξεκάθαρα το στίγμα των συνεργασιών μεταξύ των μικρότερων κομμάτων. Παρ’ όλα αυτά, η συνεργασία μεταξύ τους δεν μοιάζει να είναι εφικτή.

***

Ωραία τα μεγάλα λόγια και οι διακηρύξεις, φίλε μου. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι και με τον τρόπο του, προσπαθεί να τα κάνει πράξη. Πάνω απ’ όλα όμως, να δούμε πώς μπορούμε να σταθούμε όρθιοι ως οντότητες…

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 20 Φεβρουαρίου 2008.

…ατάκτως ερριμμένα

Καλημέρα φίλες και φίλοι!

Είναι καλό να κάνει κάποιος αλλαγές στη ζωή του. Αξίζει κάπου-κάπου ν’ αλλάζουμε μονοπάτια και δρόμους. Είναι φορές που νομίζεις ότι έχεις κολλήσει και έχεις την ανάγκη να ξεφύγεις, να προχωρήσεις. Κι όπως λέει ο σοφός λαός, «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

***

Τώρα πια, έμαθα να διαγράφω. Ξέρετε τι θα πει διαγραφή; Και μάλιστα, για να το πω αλλιώτικα, ποιο μοντέρνα, ξέρετε εκείνο το κουμπάκι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές; Del ή delete! Αξίζει, από καμιά φορά, να το πατάμε.

***

Διάβαζα προ ημερών ένα από τα υπέροχα σκίτσα του Στάθη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (7/2/2008). Ο τύπος, μεροκαματιάρης, γυρίζει σπίτι και η συμβία του κλείνει την πόρτα κατάμουτρα φωνάζοντας: «Και μην ξανάρθεις στο σπίτι αν δεν βρεις κι εσύ μια μίζα να φέρεις!.... Ανεπρόκοπε!» Άρα λοιπόν το καρβέλι, το γάλα, η σαλατούλα και το κρεατάκι δεν αρκούν για να επιβιώσεις σήμερα στην Ελλάδα!

***

Μαστίζεται η ελληνική κοινωνία. Δεν μπορείς να κοιτάξεις τον γείτονά σου, τον συνάδελφό σου και να μην αναρωτηθείς: «Λες να τα παίρνει;» Σκέτη καχυποψία πια σ’ αυτή τη χώρα. Οι μισοί τ’ αρπάζουν απ’ όπου τα βρουν και οι άλλοι μισοί στη μιζέρια του μεροκάματου και της πιστωτικής κάρτας… των πιστωτικών καρτών μάλλον!

***

Αλλά πιστεύω ότι δεν είναι έτσι ακριβώς. Ξέρετε τι λέω; Ότι αυτός που τ’ αρπάζει, φαίνεται. Ανάλογα με τη θέση του και τον μισθό του, ανάλογα με το ντύσιμο, με τ’ αυτοκίνητό του (αν δεν έχει ή δεν έχει), και πόσα ξοδεύει για τη βραδινή του διασκέδαση. «Λαός και Κολωνάκι…» που έλεγαν κάποτε.

***

Θυμάστε εκείνη την ταινία του υπέροχου Χάρυ Κλυν, την οποία φεύγει το πρωί από το σπίτι φιλώντας τη μάνα του σταυρωτά, με το κολατσιό τυλιγμένο στην πετσέτα και στο δρόμο σκοντάφτει σ’ ένα μπαούλο γεμάτο λεφτά; Κι όταν το παραδίδει στην αστυνομία ο αδέκαρος, πέφτει καταπέλτης η ατάκα: «Φτωχός πλην τίμιος οικοδόμος».

***

Ξέρετε πόσοι «φτωχοί πλην τίμιοι» ζουν ανάμεσά μας; Πάρα πολλοί. Αρκεί να μπορούμε να τους ξεχωρίζουμε. Και να μην πέφτουμε στη λούμπα που στήνουν κάτι φιδάκια κολοβά…

***

Στην επικαιρότητα τελευταία το ζήτημα των λιγνιτών στη Δράμα, με την ευκαιρία της κατασκευής εργοστασίου καύσης λιθάνθρακα στην Καβάλα. Θα γνωρίζετε ότι λιθάνθρακας στην Ελλάδα δεν υπάρχει, εισαγόμενος θα έρχεται και θα καίγεται στην Νέα Καρβάλη. Οι Καβαλιώτες πάντως ξεσπάθωσαν. Πραγματοποίησαν ενημερωτικές ημερίδες, έκαναν συγκεντρώσεις, προσπαθούν να το αποτρέψουν.

***

Εμείς εδώ στη Δράμα πάντως επαναπαυόμαστε, ακόμα. Δεν μας ενδιαφέρει; Η καύση του λιθάνθρακα στην Καβάλα λέτε να μην μας ενοχλήσει εδώ στη μικρή Δράμα; Θα φυσάει μόνο κατά Ξάνθη άραγε ή μόνο προς τη θάλασσα;

***

Αυτό που φοβούνται όσοι όλοι δεν θέλουν την εξόρυξη του λιγνίτη από τον κάμπο της Δράμας, είναι ότι το εργοστάσιο που ετοιμάζει η ΔΕΗ στη Νέα Καρβάλη, θα είναι μάλλον ο προπομπός και τη Δράμα. Πόσο σύντομα μπορεί να γίνει αυτό; Ποιος ξέρει… Πέντε, δέκα, δεκαπέντε χρόνια; Ξέρετε πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος; Γάργαρο νεράκι…

***

Γεγονός είναι πάντως, ότι, στη Δράμα, μόνο ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Αηδόνης πήρε σαφή και ξεκάθαρη θέση. Κανένας άλλος αιρετός άρχοντας δεν ξεκαθάρισε τη θέση του. Στο φλου, όλα παίζονται… Τι φοβούνται; Μη χάσουν τα ψηφαλάκια τους; Αξίζουν περισσότερο από τις ζωές των παιδιών τους και των εγγονών τους; Αλλά όπως λέμε πάντα σ’ αυτό το νομό, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε τι ανάπτυξη θέλουμε. Βιομηχανική; Οικολογική; Τουριστική; Ή μήπως επαφιόμαστε στις δάφνες μας και περιμένουμε την κεντρική εξουσία να μας ρίξει ψιχουλάκια;

***

Αλήθεια, τι έγινε μ’ εκείνες τις σχολές ΤΕΙ ή τις άλλες τις πανεπιστημιακές του περιμέναμε; Ακόμα; Πάλι νεκρές υποσχέσεις; Ως πότε βρε παιδιά; Σχέδια επί σχεδίων, έκτακτες συσκέψεις μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού, προβολή σχεδίων με σλάιτς στη Νομαρχία Δράμας, αλλά στα νέα μηχανογραφικά δελτία για το ακαδημαϊκό έτος 2008-2009, η Δράμα παραμένει στις δύο γνωστές σχολές ΤΕΙ που έχει. Προίκα παλαιά, χωρίς αντίκρισμα!

***

Για να λέμε και την αλήθεια πάντως, στην Ελλάδα, πρέπει να έχεις και μεγάλη τύχη για να επιβιώσεις, πλέον, και χρήματα αρκετά, γιατί, έτσι κι αρρωστήσεις από καμιά χρόνια ασθένεια… μαύρο φίδι που σ’ έφαγε. Ο ίδιος ο τομέας της δημόσιας υγείας είναι για κλάματα και για πέταμα στην κυριολεξία. Μόνο ραντεβού να πεις να κλείσεις για να στηθείς στην ουρά να γράψεις φάρμακα, κάθε τρεις και λίγο, πάνε οι ώρες σου. Σκέψου να μην είσαι συνταξιούχος αλλά εργαζόμενος… Και δουλειά θα χάνεις, και την υγεία σου δεν θα ’χεις.

***

Συνταξιούχος με πονόδοντο για παράδειγμα, κλείνει ραντεβού στο ΙΚΑ (πού να πλησιάσει ιδιωτικό οδοντιατρείο…) και μετά από δύο-τρεις εβδομάδες, αφού καταφέρνει να φτάσει στο ιατρείο, ο γιατρός άλλοτε απουσιάζει, άλλοτε έχει άδεια, άλλοτε είναι άρρωστος και μετά από ένα μήνα και κάτι μέρες, καταφέρνει να βγάλει το χαλασμένο δόντι. Αν αυτό λέγεται δημόσια δωρεάν υγεία, αν αυτό λέγεται ασφάλιση, τότε, εντάξει, είμαστε άξιοι της μοίρας μας σ’ αυτή τη χώρα, ως λαός.

***

Τελικά, αληθεύει φαίνεται αυτό που λέγεται, ότι, κάθε λαός, έχει την ηγεσία που του αξίζει! Τι μας αξίζει όμως ως Έλληνες;

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Δράμας ΨΙΘΥΡΟΙ στις 14 Φεβρουαρίου 2008

Είπα ν' απουσιάσω λίγο καιρό!

Είπα ν' απουσιάσω λίγο καιρό. Διάφορες αλλαγές στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή, με ανάγκασαν να επιλέξω την απουσία μου από τον blog αυτό.
Το μόνο που θέλω να πω προς το παρόν στους λίγους φίλους, είναι ότι αποχώρησα από την εφημερίδα ΗΧΩ, στην οποία εργαζόμουν από την πρώτη στιγμή της γέννησής της. Από το 1991 δηλαδή, μέχρι τα τέλη του Γενάρη του 2008!
Η ζωή έχει αλλαγές, και ορισμένες φορές, αυτές είναι αναγκαίο να γίνονται.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, και στους λίγους καλούς μου φίλους, ότι, όσα έχω ζήσει αυτά 18 χρόνια μέσα στην ΗΧΩ, κάποτε θα τα καταγράψω με λεπτομέρειες. Το θεωρώ υποχρέωσή μου να το κάνω, ειδικά μετά από τα τελευταία συμβάντα. Όχι σύντομα όμως. Ποτέ δεν θεωρούσα σωστό και θετικό, το να γράφεις για ορισμένα γεγονότα, υπό πίεση.
Ο χρόνος θα δείξει και ο καιρός που θα κυλήσει, θα καταγράψει, πιστεύω, την αλήθεια και τις αλήθειες όλων μας.
Προς το παρόν, παραμένω στον δημοσιογραφικό χώρο από άλλο μέσο ενημέρωσης, συγκεκριμένα στο δελτίο ειδήσεων της τοπικής ΑΛΦΑ τηλεόρασης, και όσον αφορά για τον έντυπο λόγο, γράφω μια νέα στήλη με τίτλο "...ατάκτως ερριμμένα" στην τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα ΨΙΘΥΡΟΙ. Τα κείμενα της στήλης αυτής θα δημοσιεύω και εδώ.
Ενώ, συνεχίζω να κρατώ τη στήλη μου στην εφημερίδα ΗΩΣ του Μουσικοχορευτικού Συλλόγου Προσοτσάνης, που είναι μια αξιόλογη προσπάθεια εδώ και χρόνια, με την υπέροχη δουλειά του Κώστα Παπαδόπουλου.

Κανόνας ζωής... η σωτηρία του πλανήτη!

Αυτός που λέει: εγώ δεν ζω ή δεν υπακούω σε κανόνες, έχει βάλει ήδη έναν κανόνα στη ζωή του! Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν ζει με κανόνες. Και όλα μαζί τα όντα πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη ζουν με τους κανόνες και τους νόμους της φύσης. Με τον ήλιο, με τη βροχή, με τα φυτά που δίνουν το πολύτιμο οξυγόνο, συμβιώνουμε με τα ζώα του πλανήτη (ή μάλλον προσπαθούμε να το πετύχουμε...). Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος έχει ξεχάσει δυστυχώς αυτούς τους κανόνες της φύσης.
Ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε παρακμή. Αν όχι σε απόλυτη παρακμή, αλλά σίγουρα βρισκόμαστε ήδη βαθιά προς τον πάτο του βαρελιού. Μέσα σε 200 χρόνια περίπου από την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης, αρχίσαμε κιόλας να εξαντλούμε σημαντικές πηγές ενέργειας που απλόχερα μας παρείχε η φύση, εξορύξαμε τεράστια τμήματα πετρελαίου, ορυκτού πλούτου, κόψαμε δισεκατομμύρια εκτάρια δένδρων, και φυσικά, καταφέραμε να μολύνουμε την ατμόσφαιρα και τα νερά του πλανήτη σε σημείο που μάλλον – όπως διατείνονται οι ειδικοί – δεν έχει πλέον γυρισμό.
Το ίδιο κάναμε και στο ζήτημα των ζώων που συγκατοικούν μαζί μας πάνω στη Γη. Πολλά είδη από αυτά καταφέραμε και τα εξοντώσαμε φτάνοντας σε σημείο να κινδυνεύουν με πλήρη εξαφάνιση. Είτε γιατί δεν άντεξαν την μόλυνση και τα σκουπίδια που παρήγαγε ο πολιτισμός μας, είτε γιατί ...τα χρειαζόταν ο πολιτισμός μας προς κατανάλωση! Και για πολλούς άλλους λόγους φυσικά.
Από την άλλη πλευρά, ο Δυτικός πολιτισμός που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, έχει μοιράσει τον κόσμο σε Ανατολή - Δύση και Βορρά – Νότο. Όπου Δύση και Βορράς υπερτερούν σε πλούτο, σε εξουσία, σε φαγητό. Όπως είχε πει κάποτε ο μεγαλύτερος ίσως οικονομολόγος που πέρασε τον 20ο αιώνα, ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, «στη Δύση πεθαίνουν από το πολύ φαγητό, ενώ στο Νότο πεθαίνουν από την έλλειψή του».
Η κατάσταση στον πλανήτη δεν είναι ευοίωνη. Το μέλλον δεν προμηνύει τίποτα καλό, τίποτα αισιόδοξο. Η υπερθέρμανση του πλανήτη, είτε αυτή οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα είτε είναι απλώς ένας κύκλος της φύσης (όπως υποστηρίζουν κάποιοι άλλοι), δημιουργεί άμεσους κινδύνους με το απότομο λιώσιμο των πάγων. Ήδη, αιώνιοι παγετώνες έχουν εξαφανιστεί, ο Βόρειος Πόλος κοντεύει να γίνει παραλία για ηλιοθεραπεία και στη θάλασσα της Ανταρκτικής κολύμπησε κιόλας ο πρώτος άνθρωπος! Όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει η αύξηση του ύψους των ωκεανών. Οι πρώτοι πρόσφυγες λόγω της αύξησης των θαλασσών είναι ήδη πραγματικότητα.
Η κατάσταση ανησυχεί τους ειδικούς και ακόμη και η μικρή μερίδα των επιστημόνων που προτιμούν να ερμηνεύουν την κλιματική μεταβολή ως ένα περιοδικό φυσιολογικό φαινόμενο φαίνεται πλέον να συμφωνεί ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπισή της. Όποια και αν είναι η αιτία του φαινομένου, είναι η λογική που αρχίζει να επικρατεί και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι θα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις - και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να αποφευχθεί.
Κι όμως, ο άνθρωπος, δεν έχει αρχίσει να λαμβάνει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπισή του. Μπορεί αυτή τη στιγμή να μας φαίνεται ότι ...έχουμε ακόμα χρόνο, που σίγουρα δεν έχουμε, όμως σύντομα θα χρειαστεί να στερηθούμε πολλά από την καθημερινότητά μας. Θα μας το επιβάλλει η φύση. Η λογική που λέει ότι αυτός που ρυπαίνει θα πληρώνει και περισσότερο δεν αρκεί. Διότι τα χρήματα αυτά σίγουρα δεν διατίθενται για την έρευνα και την πραγμάτωση ηπιότερων μορφών ενέργειας χωρίς επιπτώσεις στη μόλυνση του πλανήτη. Εδώ χρειάζονται άμεσα μέτρα. Κι αυτά πρέπει να ξεκινήσουν τόσο από την ίδια την παγκόσμια βιομηχανία με τα φουγάρα της και τα σκουπίδια της, μέχρι την σημαντική μείωση των αυτοκινήτων στις τερατουπόλεις μας και πολλά άλλα.
Αν η Κίνα προσπαθεί να ελέγξει το ποσοστό των γεννήσεων με νόμους, τότε για τη σωτηρία του πλανήτη απαιτείται να μπουν νόμοι, για παράδειγμα, που να απαγορεύουν δεύτερο αυτοκίνητο ανά οικογένεια, και να βοηθηθεί η βιομηχανία για παραγωγή αυτοκινήτων που θα κινούνται με καθαρότερα καύσιμα. Τα μέτρα που μπορούν να παρθούν είναι πολλά. Απόφαση χρειάζεται να το πάρουμε όλοι μας.

Η φθορά, της φθοράς...

Τόσος λόγος για σκάνδαλο άλλη φορά στην Ελλάδα δεν έχει ματαγίνει, όσο γίνεται για την υπόθεση Ζαχόπουλου – Τσέκου. Είναι μια ιστορία που τα έχει όλα. Πολιτικά σενάρια πτώσης της κυβέρνησης –που δεν πέφτει βεβαίως που να χτυπιόμαστε στο κάγκελο...-, ροζ περιπετειούλες με βίντεο-τσοντούλα για ιδιαίτερες στιγμές αργά τα μεσάνυχτα, αποχαρακτηρισμοί αρχαιολογικών χώρων προκειμένου να γίνουν πολυκατοικίες ή ο,τιδήποτε άλλο ...εργολάβοι γνωρίζουν τι, αυτοκτονίες βεβαίως-βεβαίως, ένας σκηνοθέτης κάτω από κάποιες πέτρες που σηκώνονται «τυχαία», τα πανελλαδικά μέσα ενημέρωσης που γνώριζαν τι γινόταν αλλά ...άφηναν την υπόθεση να κυλίσει μόνη της... από το μπαλκόνι της κυβερνητικής προπαγάνδας και φυσικά μπόλικο παρελθόν, μιας και 22 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ζητούν να κληθούν όλοι οι υπουργοί Πολιτισμού από το 1996!!! Για ποιον χτυπάει η καμπάνα άραγε; Χαρές που θα κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου...
Σ’ αυτή την υπόθεση, όπως και όλες τις άλλες σχεδόν παρόμοιες υποθέσεις, υπάρχει και εκείνη η τακτική η οποία ακολουθεί τη λογική του κουκουλιάσματος! Ότι δηλαδή, η διαφθορά είναι συνήθως κλεισμένη σ’ ένα κουκούλι και επωάζεται μέχρι που θα έρθει η ώρα να ελευθερωθεί. Να βγει, να πετάξει περήφανη ως πεταλουδίτσα πολύχρωμη και ζωηρή! Η διαφθορά επωάζεται όπως εκείνα τα αβγά του φασισμού που όλοι ζεσταίνουμε στους κόρφους μας.
Η τελευταία δημοσκόπηση που έγινε από την εταιρεία Metron Analysis για τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ-1 προ ημερών και καταγράφει την άποψη της ελληνικής κοινής γνώμης μετά από τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, δείχνει ότι, τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ καταγράφουν μεγάλη πτώση στα ποσοστά τους. Σύμφωνα με την έρευνα, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί ένα προβάδισμα της τάξης του 1,3% έναντι του ΠΑΣΟΚ, αλλά μέσα σε δύο μήνες –με τις υποθέσεις Μαγγίνα και Ζαχόπουλου – μετράει την απώλεια επτά ποσοστιαίων μονάδων κατρακυλώντας στην πρόθεση ψήφου στο 27,6%.
Αυτή τη φθορά ωστόσο δεν καταφέρνει να την εισπράξει το ΠΑΣΟΚ που την ίδια ώρα χάνει περίπου πέντε μονάδες πέφτοντας στο 26,3%. Μεγάλοι κερδισμένοι μέσα απ’ αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται στη χώρα είναι το ΚΚΕ (8,4%) και το ΣΥΝ (7,9%) που αύξησε το ποσοστό του το τελευταίο δίμηνο κατά 2,6 μονάδες, ενώ σταθερή παραμένει η δυναμική του ΛΑΟΣ.
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο δικομματισμός στην Ελλάδα περνάει μια σοβαρή κρίση, αλλά προφανώς είναι νωρίς να κρίνουμε την τελική κατάληξη αυτής της στάσης του εκλογικού σώματος της χώρας. Το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να αρθρώσει κανενός είδους πολιτικό λόγο απέναντι σ’ αυτή τη σήψη και τη διαφθορά, που κατακλύζουν τόσο τον κυβερνητικό μηχανισμό, όσο και την ελληνική κοινωνία. Σέρνεται κυριολεκτικά πίσω από τα σκάνδαλα, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, απομακρυσμένο πλήρως από το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την συνεχόμενη ακρίβεια, την μείωση των μισθών του κοσμάκη, την μείωση της αγοραστικής δύναμης του μέσου Έλληνα καταναλωτή και τόσα άλλα θέματα. Το να κατακρίνουμε μια κυβέρνηση, κάτι που οδηγεί στην πτώση μιας κοινωνίας, δεν αρκεί. Χρειάζονται και προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις.

Η πολιτική του «yes men»

Πέρα από το ότι αφτιά και μάτια στην Ελλάδα είναι στραμμένα στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου που σαρώνει τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και τις εφημερίδες όλης της χώρας, ενδιαφέρον παρουσιάζει η κούρσα των υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η μεγάλη κούρσα φαίνεται να γίνεται ανάμεσα στους δύο υποψηφίους του Δημοκρατικού κόμματος, τον Μπάρακ Ομπάμα και την Χίλαρι Κλίντον. Σύμφωνα με μια από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο Μπάρακ Ομπάμα αποσπά ποσοστό 39% έναντι 29% της Χίλαρι Κλίντον, η οποία, όπως λένε οι πολιτικοί αναλυτές, ελπίζει σε μια επανάληψη των όσων συνέβησαν πριν από δεκαέξι χρόνια στο Νιου Χαμσάιρ με πρωταγωνιστή τον σύζυγό της και μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον: στις προκριματικές της Αϊόβα και ο Μπιλ Κλίντον είχε νικηθεί από έναν τοπικό υποψήφιο που κανείς πλέον δεν θυμάται, όμως στο Νιου Χαμσάιρ απέσπασε μεγάλη πρωτιά, κάτι που του έδωσε το παρατσούκλι «the comeback kid» - σε ελεύθερη απόδοση, το αγόρι που ανέκαμψε...
Αυτή η αναμέτρηση θα αναδείξει για τις ΗΠΑ δύο μεγάλες πρωτιές: ή ο Ομπάμα θα είναι ο πρώτος μαύρος υποψήφιος που θα διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου της χώρας, ή η Κλίντον θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα διεκδικήσει το χρίσμα του προέδρου των ΗΠΑ.
Από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, ο γερουσιαστής Τζον ΜακΚέιν εμφανίζεται διαρκώς επικρατέστερος για τις εκλογές στο Νιου Χαμσάιρ με 31% έναντι 26% του πρώην κυβερνήτη Μιτ Ρόμνεϊ.
Χαρακτηριστικό είναι ότι, σ’ αυτή τη φάση, μπορεί να μην κριθούν οι τελικοί υποψήφιοι και στα δύο στρατόπεδα, όμως τα ποσοστά που θα λάβουν τώρα, θα καταδείξουν και την υπόλοιπη πορεία τους μέχρι την τελικά ανάδειξη των αρχηγών που θα ηγηθούν των δύο μεγάλων σχηματισμών.
Όμως, τι μέλλει γενέσθαι; Μπορεί μέχρι τώρα άμεσα να μην μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μιας και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος θα ακολουθήσει ...το δρόμο της συνταξιοδότησης, όμως σίγουρα, από την οποιαδήποτε πολιτική ακολουθεί αυτή η χώρα, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό οι εξωτερικές πολιτικές – και όχι μόνο – και των υπόλοιπων χωρών του πλανήτη. Η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας εξαρτάται άμεσα από το πώς χειραγωγούν τη χώρα αυτή οι ΗΠΑ, και η πολιτική της Ελλάδας εξαρτάται άμεσα από τις εντολές που θα δώσουν οι ΗΠΑ προκειμένου να εξελιχθεί το παιχνίδι στη Βαλκανική σκακιέρα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι. Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι εξαρτημένη από το άρμα των ΗΠΑ. Η πολιτική του «yes men» δεν έπαψε να υφίσταται σ’ αυτή τη χώρα. Είμαστε από τις λίγες χώρες στον πλανήτη και δη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας τα σύνορα αμφισβητούνται. Είμαστε χώρα η οποία έχει «γκρίζες ζώνες» στα εδάφη και στα ύδατά της από τους γείτονές της, και ίσως είμαστε από τις λίγες χώρες στον κόσμο, όπου οι γείτονές της συνεχίζουν να διεκδικούν τεράστιες εκτάσεις της. Η Τουρκία διεκδικεί τη Δυτική Θράκη, η Βουλγαρία πάντα θα έχει βλέψεις να βγει στο Αιγαίο από Καβάλα μεριά, τα Σκόπια ξεδιάντροπα πια διεκδικούν όλη την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία μέχρι την Χαλκιδική και η Αλβανία ακόμα ονειρεύεται να κατεβεί στην Ήπειρο.
Από το 1950 μέχρι σήμερα, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στη στάση της Ελλάδας απέναντι στις ΗΠΑ. Από την μεγάλη κρίση των Ιμίων και τις ευχαριστίες του Σημίτη προς τον Μπιλ Κλίντον από τα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου μέχρι σήμερα, η κατάσταση χειροτερεύει. Δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ, σερνόμαστε κυριολεκτικά, χάνοντας ζωτικά σημεία της Ιστορίας μας, όπως το όνομα Μακεδονία!

«Η εποχή του φόβου»

Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε από την «Wall Street Journal» και δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη οικονομική ανασφάλεια. Η γνωστή αμερικανική εφημερίδα, έκανε μια πλανητική έρευνα ως μέρος ενός ρεπορτάζ με τίτλο «Η εποχή του φόβου».
Η εικόνα που προκύπτει για την Ελλάδα, είναι ότι είμαστε από τις πλέον φοβισμένες και απαισιόδοξες χώρες για το μέλλον. Στην Ελλάδα επικρατεί η μεγαλύτερη οικονομική ανασφάλεια ανά τον πλανήτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων πιστεύουν ότι η κατάσταση στο παγκόσμιο σύστημα χειροτερεύει, ενώ επικρατεί ο μεγαλύτερος φόβος για τις κλιματικές αλλαγές που προκαλεί η υπερθέρμανση του πλανήτη.
Σημαντικό είναι ότι οι Έλληνες, γενικώς αδιαφορούν για το ζήτημα της τρομοκρατίας. Σύμφωνα με την έρευνα, στην Ελλάδα βρίσκει κανείς τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρώπων που πιστεύουν ότι η τρομοκρατία συνιστά μια σοβαρή απειλή. Ενώ η δήθεν «θρησκευτικότητα» των Ελλήνων πάει κυριολεκτικά... περίπατο, αφού στα σοβαρά θέματα στρέφονται προς την επιστήμη αντί στη θρησκεία. Ασχέτως αν οι εκκλησίες γεμίζουν την Ανάσταση και τις άλλες μεγάλες γιορτές!
Αυτό που εντυπωσιάζει πάντως από την έρευνα αυτή, είναι ότι στην Ελλάδα αγωνιούμε περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, για την οικονομική κατάσταση. Το άγχος για το πόσα χρήματα έχουμε στην τσέπη μας ως Έλληνες, μεταφράζεται σε ποσοστό 24% στο σύνολο των χωρών του πλανήτη, με δεύτερη χώρα την Πολωνία με 17%, 10% τις ΗΠΑ, 9% την Βρετανία, 8% την Ρωσία και 5% την Γαλλία.
Στην Ελλάδα, όπως είναι φανερό, το χρήμα κινεί και διακινεί τα πάντα. Όχι ότι στις άλλες χώρες συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Αλλά τουλάχιστον στις ευρωπαϊκές χώρες, οι εργαζόμενοι αμείβονται σαφώς καλύτερα από τους Έλληνες. Στην Ελλάδα, είμαστε όμηροι των 400 €, των 600 € και της λεγόμενης γενιάς των 700 € το μήνα. Όμως, δεν είναι μόνο οι μισθοί φυσικά. Είναι ο τρόπος ζωής που κάνουμε. Ένα μπουκάλι σαμπουάν στην Γερμανία για παράδειγμα, μπορεί να κοστίζει μέχρι και 2 €, ενώ στην Ελλάδα μια τέτοια τιμή είναι αδιανόητο να υπάρξει. Και όλοι βέβαια ξέρουμε πόσο κοστίζει το ψωμί, το γάλα, το τυράκι, τα απαραίτητα. Οι Έλληνες, πάνω απ’ όλα, είμαστε και υπερκαταναλωτικά όντα. Όταν εισβάλουμε στα σούπερ μάρκετ, ειδικά ημέρες εορτών, κάνουμε λες κι έχει πέσει ...η πείνα της αρκούδας που ξυπνάει από χειμερία νάρκη! Αγοράζουμε τόσα πολλά, που λες και θα κλειστούμε στο σπίτι για εβδομάδες και μήνα. Θυμίζουμε εικόνες κατοχής... ο τρόπος που βγαίνουμε από τους ναούς της υπερκατανάλωσης! Αγοράζουμε το σαλάμι με τα κιλά λες και δεν θα υπάρξει άλλη ημέρα! Ο Έλληνας έχει προφανώς και το λεγόμενο «σύνδρομο της Κατοχής»! Όταν έχει αργία, πρέπει να έχει σπίτι του φαγητό για πάνω από δέκα ημέρες, ασχέτως αν το πετάξει αργότερα.
Όπως και να ’χει, το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα ήταν ότι το χρήμα ποτέ δεν μας αρκούσε. Είμαστε μαθημένοι να ξοδεύουμε, να υπερκαταναλώνουμε! Είμαστε... μαθημένοι να κάνουμε «μεγάλη» και «πλούσια» ζωή όταν έχουμε χρήματα στην τσέπη, ξεχνώντας προφανώς ότι αυτά θα πρέπει να αρκέσουν μέχρι τέλος του μήνα. Μπορεί να φτάνουμε στο σημείο να μην έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι, αλλά κινητό τηλέφωνο πάντα θα υπάρχει, ενώ οι έξοδοι για φαγητό και ποτάκι είναι τακτικές! Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις πλέον επίσημες στατιστικές, το 2% του πληθυσμού «επιβιώνει» στην απόλυτη φτώχεια και τα συσσίτια σ’ αυτή τη χώρα όλο και αυξάνονται!

Οι αποχρώσεις ενός γαλαζορόζ σκανδάλου!

Άλλη μια απόπειρα αυτοκτονίας στην υπόθεση Ζαχόπουλου, η οποία κλονίζει πλέον συθέμελα την κυβέρνηση και την πρακτική της απόλυτης σιωπής που ακολουθεί. Κανείς δεν μιλά, κανείς δεν δίνει στοιχεία, κρατάνε μυστικά και ντοκουμέντα, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτή η κατάσταση είναι η χειρότερη απ’ όλες.
Το να βγεις και να πεις την αλήθεια στον ελληνικό λαό, βεβαίως, εμπεριέχει υψηλό κόστος και ρίσκο πάνω απ’ όλα για την ίδια την κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά όμως, ό,τι κι αν ακολουθήσει θα είναι ...περίπατος σε τεντωμένο σχοινί. Οι ισορροπίες μοιάζουν να είναι λεπτές. Το να υπάρξει μια δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας σε μια υπόθεση τόσο σαθρή, πάει να πει ότι ο πάτος του βούρκου δεν έχει τέλος. Οι εφημερίδες γράφουν τόσα πολλά και από τα τηλεοπτικά κανάλια λέγονται ακόμα περισσότερα, που είναι να τρελαίνεσαι. Από τη μια πλευρά, η υπόθεση Ζαχόπουλου συνδέεται άμεσα με ζητήματα αποχαρακτηρισμών διαφόρων εκτάσεων που είχαν κριθεί αρχαιολογικοί χώροι ή διατηρητέα μνημεία, κι από την άλλη λέγεται ότι στα κομμένα τμήματα του περίφημου βίντεο, ο Ζαχόπουλος αποκάλυπτε διάφορα μυστικά για την οικογένεια του Κώστα Καραμανλή και της Νατάσας Παζαΐτη στην εν λόγω ερωμένη του Τσέκου, που αν γίνουν γνωστά θα μπορούσε να πέσει η κυβέρνηση.
Τι να πιστέψουμε όλοι εμείς οι απ’ έξω; Τι είναι πραγματικό; Τι είναι φήμη; Τι είναι παραμύθι; Τι είναι κουτσομπολιό; Τι είναι είδηση; Πού σταματάει η πολιτική ζωή και πού αρχίζει η προσωπική και οικογενειακή; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η υπόθεση αυτή όζει. Και όζει άσχημα. Αλλά βεβαίως αυτό δεν αρκεί να το λες, προκειμένου να αναφερθείς σε ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο. Όλα τα σκάνδαλα όζουν είτε είναι ροζ είτε είναι οικονομικά!
Από την άλλη όμως, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι, το να φτάσει να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας ένας άνθρωπος και δη ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, είναι πέρα από κάθε φαντασία! Τέτοιες καταστάσεις δεν συμβαίνουν καθημερινά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Απόπειρες αυτοκτονίας δεν γίνονται εύκολα από πολιτικούς σε καμιά χώρα του πλανήτη. Ούτε καν στην Ιαπωνία πλέον! Σκεφτείτε τώρα στην Ελλάδα, όπου ποτέ δεν παραιτήθηκε πολιτικός ή στέλεχος υπουργείου για λόγους ευθιξίας, για ...λάθη, για ατασθαλίες ή άλλες παρεμφερείς καταστάσεις, πόσο μάλλον για υποθέσεις αποχαρακτηρισμών αρχαιολογικών χώρων!
Απόπειρα αυτοκτονίας σημαίνει ότι ο αυτόχειρας έχει φτάσει πλέον στα άκρα. Στο έσχατο σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Στο σημείο μηδέν. Κι εκεί βρίσκεται η αρχή του πάτου προφανώς, ενός βαρελιού εντός του οποίου στριφογυρίζει η νυν πολιτική ζωή της χώρας και όχι μόνο! Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι έρχεται να προστεθεί μια δεύτερη αυτοκτονία, ενός πρώην δικηγόρου (ήδη καταδικασμένου και φυλακισμένου προ 10ετίας για οικονομικά εγκλήματα) που πρόκειται κατά το πιθανότερο να κατηγορηθεί ως συνένοχος σε μια υπόθεση εκβιασμού. Ο εν λόγω πρώην δικηγόρος, χωρίς το δικαίωμα ασκήσεως τού επαγγέλματός του πλέον, τι λόγους είχε να αυτοκτονήσει εφόσον δεν ήταν ένοχος; Αυτοκτονούν οι αθώοι; Ή μήπως στην Ελλάδα έχουμε άλλους τρόπους να αναγνωρίζουμε την αλήθεια;
Από την άλλη πλευρά, η παρατεταμένη σιωπή του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, δημιουργεί ακόμα περισσότερες απορίες και σκοτεινιάζει ολοένα την υπόθεση. Είναι αλήθεια ότι δεν μας έχει συνηθίσει σε άμεσα διαγγέλματα για υποθέσεις σκανδάλων ο Κ. Καραμανλής. Δύσκολα βγαίνει να μιλήσει δημόσια και να δώσει απαντήσεις σε παρόμοια ζητήματα. Το έχει κάνει μόνο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν πήγαινε άλλο. Όμως, τι θα μπορούσε να πει πέρα από τα τετριμμένα ότι θα πατάξει τη διαφθορά, θα αποκαλυφθούν οι πραγματικοί ένοχοι και ότι η ελληνική Δικαιοσύνη θα κάνει το έργο της στο ακέραιο;
Από την περίφημη δήλωσή του για τους «πέντε νταβατζήδες» κατά την αρχή της πρωθυπουργίας του στην ταβέρνα του Μπαϊρακτάρη και την συνεχή επανίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, έχουν παραιτηθεί δεκάδες στελεχών που άγγιζαν τις τάξεις των απατεώνων και έχει καεί η μισή Πελοπόννησος και μισή Εύβοια. Τι άλλο μένει να ακολουθήσει της υπόθεσης Ζαχόπουλου, η οποία φαίνεται ότι προσπαθεί να τινάξει στον αέρα τις αντοχές μιας κυβέρνησης που έλαβε περίοδο χάριτος από τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2006;
Κάποτε λες ότι χρειάζεται να δίνεις ορισμένες ανοχές, προκειμένου οι κυβερνώντες να αποδείξουν ότι μπορούν να φέρουν τη χώρα στα ίσα της, να μπορέσουν να διορθώσουν τα ελλείμματά της, να διασφαλίσουν την ασφάλεια του πολίτη, να καταπολεμήσουν την ακρίβεια, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα και να κάνουν ακόμα περισσότερα. Η ανοχή αυτή δόθηκε, ολοφάνερα, στις 16 Σεπτεμβρίου. Αλλά ως φαίνεται δεν τους αρκούσε ούτε αυτή. Έμελλε να αποδείξουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απολύτως απ’ όλα όσα υπόσχονταν, εφόσον η σήψη έχει καταστείλει σημαντικό μέρος του κυβερνητικού σώματος.

Πολύς λόγος τελευταία για τους emo...

Πολύς λόγος τελευταία για τους ίμο (emo), ένα «κίνημα», μια «μόδα», μια «τάση» στη σύγχρονη ελληνική νεολαία. Γενιά των ίμο χαρακτηρίζεται τώρα η γενιά του 2000! Και φυσικά, ως συνήθως, πάντα καθυστερημένα στην Ελλάδα γίνονται όλα. Είτε αυτά είναι πολιτικά κινήματα, κοινωνικά κινήματα, ομάδες και τάσεις εν εξελίξει λόγω των κοινωνικο-οικονομικών αλλαγών. Στην Ελλάδα, εισάγονται καθυστερημένα, ακόμα και οι αντιγραφές των διαφόρων τηλεοπτικών σίριαλ, των τηλεοπτικών παιχνιδιών, των ριάλιτι σόου. Κι αυτά καθυστερημένα τα βιώσαμε στην ελληνική πραγματικότητα, όπως καθυστερημένα βιώναμε τα πάντα. Και φυσικά, συζήτηση, μπόλικη συζήτηση χωρίς τέλος.
Τα παιδιά που θέλουν να λέγονται σήμερα ίμο-emo, είναι ο απόηχος μιας ακόμα «τάσης», μιας ακόμα «μόδας» που προβάλουν γενικώς την απαισιόδοξη πλευρά της ζωής. Ντύνονται στα μαύρα για να συμβολίσουν τη θανατοληψία που κυριαρχεί μέσα στο κεφάλι τους, και το χαμένο ύφος της ψυχής τους που βγαίνει στο πρόσωπο με τα βαμμένα μαύρα δάκρυα, το μαλλί που πέφτει μέσα στα μάτια, καρφάκια στα αφτιά, στα μάγουλα, στα χείλια, στη γλώσσα. Τατουάζ που προσπαθούν απεγνωσμένα ίσως να αποδώσουν τη μαυρίλα μιας χαμένης ψυχής στα βάθη ενός... τίποτα! Ίμο-emo, από τη λέξη ιμόσιοναλ-emotional που πάει να πει συναισθηματικός, από το ιμόσιον-emotion = συγκίνηση, συναίσθημα. Σε απλά ελληνικά, οι ευσυγκίνητοι, αυτοί που πονούν(;) για τα πάντα, που είναι οι down-ντάουν, πέφτει η ψυχή τους χαμηλά(;) Και βέβαια το πράγμα ξεφεύγει, δεν μένουν απλά και μόνο στο συναίσθημα ή στο συμβολικό βάψιμο του προσώπου με τα μπογιατισμένα δάκρυα. Για να αποδώσουν αυτή τους τη μαυρίλα, πολλοί χαρακώνονται, κάτι περίπου σαν το αυτομαστίγωμα, προκειμένου να εξιλεωθούν, από τι; Από αυτό που τους βασανίζει; Και τι είναι αυτό στο οποίο αντιδρούν; Προφανώς η σιωπή τους, γιατί, στην ουσία, όταν αρχίζουν να μιλάνε δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο να πουν. Καμία θεωρία, ούτε ίχνος, χωρίς άποψη, χωρίς στήριξη αυτού που κάνουν, χωρίς τίποτα. Οι απαντήσεις τους περιορίζονται στο «με εξιτάρει», «έτσι την είδα», και τέλος. Από την άλλη όμως, υπάρχουν κι αυτοί που τους κυνηγούν, οι λεγόμενοι τρέντι, οι κάγκουρες. Τους κυνηγούν για να τους δείρουν. Και οι ίμο γυρνούν και το άλλο μάγουλο. Αφήνονται να τους δείρουν για να περισσέψει προφανώς το συναίσθημα της θανατοληψίας που υπερασπίζονται...
Αλλά τι είναι αυτό πέρα από μια μόδα που θα περάσει; Κι όμως, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με άλλα παλαιότερα κινήματα ή μόδες ή τάσεις των εποχών. Δεν έχουν καμία πολιτική τάση, δεν ταυτίζονται με εξουσίες, με ιδεολογικές θέσεις, προτιμούν τη σιωπή μιας και δεν έχουν τίποτα απολύτως να πουν και να εκφράσουν πέρα από τα μπογιατισμένα μαύρα δάκρυα. Δεν επαναστατούν απέναντι σε τίποτα, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο πέρα από τη θλίψη τους, ίσως επειδή έτσι προτιμούν να είναι τα πράγματα, προκειμένου να μπορούν να θλίβονται. Μόδα είναι θα περάσει...

Tο ροζ περιτύλιγμα της διαφθοράς

Μια νέα χρονιά έκανε την είσοδό της. Το είπαν και στις ειδήσεις, ότι το 2007 έφυγε και το 2008 είναι πια εδώ. Οι ρεπόρτερ το έλεγαν με δυνατή φωνή, μήπως και δεν το είχαμε καταλάβει, μήπως και δεν το ακούσαμε! Αλλά, πώς να ευχηθείς καλή χρονιά; Με τι προϋποθέσεις; Με την υπόθεση Ζαχόπουλου που όζει από ...το κεφάλι; Όπως όλα τα σκάνδαλα, η υπόθεση αυτή έχει το δικό της ροζ περιτύλιγμα. Αλλά είναι φως φανάρι πια, ότι αυτό το ροζ περιτύλιγμα, δημιουργήθηκε εσκεμμένα προκειμένου να καλυφθούν οι παράνομες και κρυφές ενέργειες του εν λόγω γενικού γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού. Τι Υπουργείο Πολιτισμού δηλαδή, υπουργείο αποχαρακτηρισμών θα έπρεπε να λέγεται και όχι μόνο. Αν και είναι φαινόμενο της εποχής μας τα ροζ σκάνδαλα να καλύπτουν άλλες ενέργειες. Βεβαίως, και οι ευθύνες της συγκεκριμένης κυρίας που μπόρεσε να τυλίξει με το ροζ περιτύλιγμα τον εν λόγω κύριο, είναι ένα ακόμα φαινόμενο της εποχής μας, που όμως η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα όφειλε να καταπολεμήσει. Όμως, οι αυτοκτονικές τάσεις του πρώην γεν. γραμματέα, φανέρωσαν τις σαθρές βάσεις μιας κυβέρνησης, η οποία ισορροπεί κυριολεκτικά πάνω σε τεντωμένο σκοινί και παίζει με έννοιες όπως «επανίδρυση του κράτους», όταν η ίδια, μετά βίας κρατιέται στους κυβερνητικούς θώκους. Προφανώς, κανένας απ’ όλους αυτούς δεν έλαβε κανένα εκλογικό μήνυμα. Κανένας απ’ όλους αυτούς τους κυβερνώντες δεν κατάλαβε, ή δεν θέλει να καταλάβει, (προσωπικά πιστεύω ότι αδιαφορούν) για το μήνυμα των εκλογών του 2007, εν μέσω των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια που στοίχησαν ζωές. Με τα τριχίλιαρα μπορεί να εξαγόρασαν μερίδα ψήφων, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έλαβαν και χάρη. Από εκείνη την περιβόητη φράση του Καραμανλή στο σουτζουκάδικο του Μπαϊρακτάρη για τους πέντε νταβατζίδες που κυβερνούν αυτόν τον τόπο, μέχρι το ροζ σκάνδαλο του Ζαχόπουλου, το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία, βυθίζονται όλο και περισσότερο στον βάλτο της διαφθοράς και της σήψης. Αλλά ξέρετε ποιο είναι το μεγάλο μυστικό σ’ αυτή τη χώρα; Οι Έλληνες έχουν συνήθως την κυβέρνηση που τους αξίζει!

Υ.Γ. Αλλά φυσικά, ένας Μαυρογιαλούρος ... δεν φέρνει καμιά άνοιξη!

Σύλληψη Σαουδάραβα μπλόγκερ που αναφέρεται στους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας

Άσχημα ξεκίνησε το 2008 για τους bloggers, τουλάχιστον στη Σαουδική Αραβία. Η είδηση δημοσιεύεται στο http://www.in.gr/ και από εκεί τη μεταφέρω εδώ.

Τέθηκε σε πολυήμερη κράτησηΣύλληψη Σαουδάραβα μπλόγκερ που αναφέρεται στους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας
Έναν από τους πιο γνωστούς μπλόγκερ της Σαουδικής Αραβίας συνέλαβαν οι Αρχές της χώρας με την κατηγορία ότι παραβίασε τους νόμους.
Αν και η σύλληψη έγινε στις 10 Δεκεμβρίου, η ανακοίνωση από το υπουργείο Εσωτερικών έγινε μόλις την Τρίτη. Δεν δόθηκαν πολλές λεπτομέρειες εκτός από το ότι ο Φουάντ αλ Φαρχάν κατηγορείται για παραβίαση κανονισμών «που δεν σχετίζονται με την ασφάλεια».
Είναι η πρώτη φορά στη Σαουδική Αραβία που συλλαμβάνεται και κρατείται ένας μπλόγκερ.
Όπως έγινε γνωστό, ο Αλ Φαρχάν συνελήφθη στο γραφείο του και ανακρίθηκε από υπηρεσίες ασφαλείας. Έγινε ακόμα και έρευνα στην κατοικία του.
Στο ιστολόγιό του ο Αλ Φαρχάν ασχολείται με την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την δικαιοσύνη και την ισότητα «και όλες τις Ισλαμικές αξίες που έχουν χαθεί».
Ο ίδιος, σε επιστολή πριν από τη σύλληψή του, υποστηρίζει ότι οι Αρχές τον καταδιώκουν για ότι έγραψε για πολιτικούς κρατούμενους στη Σαουδική Αραβία. «Νομίζουν ότι αγωνίζομαι υπέρ τους και ότι ζητώ μεταρρυθμίσεις και αλλαγές» για να προσθέσει «απλώς έγραψα μερικά άρθρα και ζήτησα και από άλλους μπλόγκερ να κάνουν το ίδιο».
Οι Αρχές, υποστηρίζει ακόμη ο Φαρχάν, του ζήτησαν να υπογράψει δήλωση όπου ζητά συγγνώμη αλλά ο ίδιος αρνείται.
Η σύλληψη του Αλ Φαρχάν προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην μικρή κοινότητα των μπλόγκερ της Σαουδικής Αραβίας οι οποίοι εκτιμούν ότι έχει σαν σκοπό να τους εκφοβίσει ώστε να περιορίσουν την κριτική τους.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Ένας παγκόσμιος Άγιος που καταπατά πολιτισμικές αξίες!

Πολλές φορές στην εποχή μας – τώρα πια, φτάνουμε στο σημείο να διαμαρτυρόμαστε ότι οι γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς έχουν εμπορευματοποιηθεί πλήρως. Κι εδώ που τα λέμε, αυτή είναι η αλήθεια.
Διαμαρτυρόμαστε, σε γενικό επίπεδο κυρίως, ότι οι μέρες αυτές έπαψαν να εορτάζονται παραδοσιακά. Χωρίς βεβαίως πολλές φορές να ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει «παραδοσιακός εορτασμός» των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Γενιές ολόκληρες μεγαλώσαμε με τον «Μίκυ Μάους», τον «Ντόναλντ Ντακ», τον «Ποπάυ» και το σπανάκι του, τον «Superman» και δεκάδες άλλους ήρωες των αμερικανικών κόμικς, που πλέον εμείς εδώ στην πολύπαθη Ελλάδα, έχουμε ξεχάσει αν έχουμε κάτι δικό μας να παρουσιάσουμε. Γενιές ολόκληρες μεγαλώσαμε μεταπολεμικά στην Ελλάδα, με εκείνον τον χοντρό χαμογελαστό τύπο, με την κόκκινη στολή και τα λευκά πλούσια μαλλιά και γένια. Με έναν, όχι μόνο ξενόφερτο, «Άγιο Βασίλη» (καλύτερα Σάντα Κλάους να λέμε), αλλά ένα διαφημιστικό προϊόν που εφεύρε η εταιρεία της Coca-Cola και που με επιτυχία πλάσαρε στο κοινό της το 1931. Αυτός ο Αγιοβασίλης, κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο. Κι αναρωτιέται κανείς πώς θα ήταν αυτός, αν τα χρώματα της εν λόγω εταιρείας ήταν πράσινα, γαλάζια ή κίτρινα!
Στη Δύση το πρόσωπο του Αγίου Βασιλείου συνδέθηκε με την ιστορία του Αγίου Νικολάου που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί της Ευρώπης έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ) μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα. Στα ελληνικά δεδομένα η μετατροπή αυτή φαίνεται να πέρασε περίπου στη δεκαετία του 1950-1960, κυρίως στον αστικό πληθυσμό από τους «συγγενείς» μετανάστες που με τις ευχητήριες κάρτες τους εισήγαγαν τον «Δυτικό» Άϊ-Βασίλη και μαζί του το χιονισμένο και στολισμένο έλατο, σε αντίθεση με το ελληνικό καραβάκι με τα φωτάκια και τις σημαιούλες του.
Αυτός ο κατακόκκινος Αγιοβασίλης λοιπόν, μονοπωλεί τα πάντα τις ημέρες αυτές. Γυρνάει όλο τον κόσμο και μοιράζει δώρα και ευχές. Βέβαια, πανέξυπνα, ο χοντρούλης Άγιος (σε αντίθεση με την ελληνορθόδοξη παράδοση των ...καχεκτικών Αγίων της), κατάφερε να συνθέσει την πραγματικότητα του χριστιανορθόδοξου Αγίου Βασιλείου από την Καισαρεία με τη μυθολογία της βόρειας Ευρώπης, μέσα στον πάμφτωχο πλανήτη του μεσοπολέμου που έβγαινε μόλις από το οικονομικό Κραχ του 1930 και το τέλος του αιματηρού Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Όλος ο γνωστός σήμερα κόσμος, καλοπροαίρετα δέχεται τον Αγιοβασίλη με τα όποια δώρα του, ακόμα κι αν η θρησκεία την οποία υιοθετεί επίσημα ως χώρα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον δυτικοχριστιαννό Άγιο. Είναι μια ιστορία εμπορευματοποίησης, η οποία γεννήθηκε στις φτωχές και πολεμόχαρες μέρες του γνωστού πολιτισμένου κόσμου μας, που έμελλε να κατακτήσει τον πλανήτη. Αυτός ο Σάντα Κλάους, σαρώνει τα πάντα σήμερα στο πέρασμά του εδώ και 77 χρόνια. Τίποτα δεν του αντιστέκεται, όπως για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έμεινε να μνημονεύεται στα κάλαντα: «Αη Βασίλης έρχεται... από την Καισαρείαν».
Δεν θα πω βαρύγδουπες κουβέντες του στυλ ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην δική μας παράδοση. Ούτε θα πω ότι οι δικές μας παραδόσεις έχουν χαθεί. Όλα αυτά έχουν συνδεθεί μεταξύ τους, έχουν ενσωματωθεί σε μια μορφή που θυμίζει σαλατοποίηση. Το ισχυρότερο βεβαίως είναι αυτό που υπερέχει πάντα σε κάθε εποχή. Σε μερικά χρόνια μπορεί όλα αυτά να παρουσιάσουν τη δική τους πτώση και κάτι διαφορετικό να κάνει την εμφάνισή του και να διεκδικήσει τον χώρο που θα του ανήκει.
Γεγονός είναι πάντως, ότι, αυτή η παγκόσμια ομοιομορφία και η... καταστολή των τοπικών εθίμων, δημιουργούν παράξενα συναισθήματα, οργή πολλές φορές και χάσιμο των πολιτισμικών αξιών των λαών. Βεβαίως, ο καθένας είναι ελεύθερος να γιορτάσει όπως θέλει, να απορρίψει αυτό που δεν του αρέσει, όμως, δεν μπορεί να αποφύγει την ισχύουσα πραγματικότητα, η οποία μονοπωλεί τα πάντα. Και πιστεύω προσωπικά ότι, όλο αυτό, κάποια μέρα θα ξεσπάσει μέσα από μια μορφή που θα θυμίζει πολιτισμική έκρηξη ή επανάσταση. Όχι βεβαίως τον επόμενο χρόνο, αλλά σύντομα...

Πεταμε... (σ.σ. ο τόνος ίπταται ελεύθερος προς χρήση!)

Μου λέει προχθές μια φίλη που βρίσκεται στη Μυτιλήνη και θέλει να ταξιδέψει τα Χριστούγεννα για τη Θεσσαλονίκη. «Έκλεισα εισιτήριο με την Ολυμπιακή. Λες να προλάβω ή θα κλείσει; Μήπως εσύ ξέρεις;». «Ε, και τι ανησυχείς; Αν δεν πετάξετε... θα σας πάνε με βαρκούλες...»
Τι λέτε άραγε να γίνει, εσείς πού ξέρετε; Γι’ αυτό άφησα και τον τίτλο σήμερα χωρίς τόνο (πεταμε...), ελεύθερο να ίπταται πάνω από τη λέξη ως Δαμόκλειο Σπάθη και ...ο χρόνος θα δείξει που θα προσγειωθεί. Στο «πετάμε» ή στο «πέταμε»!
Οι υπάλληλοι της Κομισιόν στην Ελλάδα, επιμένουν να την κλείσουν. Από τη μια μας παραμυθιάζουν ότι θα της αλλάξουν όνομα και όλα θα διορθωθούν, από την άλλη μας λένε ότι η γάγγραινα προχώρησε σε βάθος και πρέπει να πεθάνει ο ασθενής, από την τρίτη πλευρά μας λένε ξεκάθαρα ότι, τέρμα τα ...δίευρα (κατά τα δίφραγκα), ήρθε το τέλος αυτού που λέμε «δημόσια ασφάλεια» για την Ολυμπιακή.
Προφανώς, ο υποφαινόμενος δεν θα μπορούσε να απαντήσει στο ερώτημα αν η Ολυμπιακή κλείσει οριστικά και πότε. Αι βουλαί των υψηλά ιστάμενων κρατικών λειτουργών του Ευρωπαϊκού κράτους και της ελληνικής επαρχίας άλλα πρεσβεύουν και έχουν δείξει τις προθέσεις τους.
Τόσα και τόσα χρόνια πέρασαν και κανένας εκ των κυβερνώντων (ονόματα δεν λέμε, πρόσωπα δεν θίγουμε...), δεν φρόντισε να εξασφαλίσει ένα σταθερό μέλλον στην μεγάλη αυτή επιχείρηση που λέγεται Ολυμπιακή Αεροπορία. Κανένας δεν φρόντισε να της εξασφαλίσει ένα «δαχτυλίδι» να έχει «προίκα». ΚΑΝΕΝΑΣ, κι ας κόπτονται σήμερα και φωνασκούν ότι «Η Ν.Δ. κατεβάζει τη σημαία της Ελλάδας από τους ουρανούς» (βλέπε ΠΑΣΟΚ). Για να φτάσουμε ως εδώ που φτάσαμε, δεν φταίει μόνο η πολιτική των τεσσάρων χρόνων της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Παρθενογένεση δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική, ούτε στα προβλήματα μιας εταιρείας, ούτε στα χρέη, τα οποία – κρατηθείτε – ανέρχονται σε 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, δηλαδή 1,5 φορά το κόστος του Μετρό Θεσσαλονίκης, τέσσερις φορές τους κόστους για την επέκταση του Μετρό στον Πειραιά. (Αν αληθεύουν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Αντώναρος).
Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει δια στόματος του εκπροσώπου του κ. Ραγκούση, ότι, τα τρία τελευταία χρόνια η Ν.Δ. «φόρτωσε» την Ολυμπιακή με νέας γενιάς ελλείμματα, που υπερβαίνουν τα 370 εκατομμύρια ευρώ.
Πόσο εύκολα μιλάμε σε ορισμένες περιπτώσεις με εκατομμύρια ευρώ, έτσι; Λες και είναι μαρουλόφυλλα!
Ο ελληνικός λαός σήμερα βρίσκεται σε σημείο αγανάκτησης. Οι κυβερνώντες του, αυτοί τους οποίους εκλέγει, οι αιρετοί του άρχοντες, έχουν πάρει φόρα και ξεπουλάνε. Ξεπουλήματα που σημειωτέον, έχουν ξεκινήσει επί εποχής κυβερνήσεων Σημίτη (για να μην ξεχνιόμαστε...) Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σημίτης χαρακτηρίζεται ως από τους καλύτερους ...αιρετούς λογιστές-πρωθυπουργούς!
Το θέμα είναι να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους με χρήμα; Ή μήπως το ζήτημα βρίσκεται απλά στο να κλείσει η Ολυμπιακή και να τελειώνουμε επειδή το ζητάει επιμόνως το κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επειδή κάποτε πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τις κρατικές εταιρείες σ’ αυτή τη χώρα, όπως ο σκληρός καπιταλισμός των πολυεθνικών εταιρειών προστάζει; Προσωπικά πιστεύω ότι είναι το δεύτερο. Οι πολυεθνικές κυβερνούν αυτόν τον τόπο και εμείς απλά πρέπει να το διαπιστώσουμε, να το αποδεχθούμε και να το πάρουμε απόφαση. Κι από εκεί και πέρα, όπως στρώνει ο καθένας κοιμάται! Κάνεις το κουμάντο σου ως χώρα και ως λαός.
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε όλοι εμείς από το να διαμαρτυρόμαστε; Η πραγματικότητα είναι ότι η Ολυμπιακή θα κλείσει είτε το θέλουμε είτε όχι. Μας έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο όπου δεν υπάρχει πισωγύρισμα (για να χρησιμοποιήσουμε μια προσφιλή έκφραση του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου). Πώς μπορεί το ελληνικό δημόσιο (το υπερχρεωμένο) να στηρίξει μια σούπερ-υπερχρεωμένη επιχείρηση; Η λογιστική λογική είναι απλή: μόνο αν τεμαχιστεί η εταιρεία και δουλέψει σε διαφορετική βάση. Ο ανταγωνισμός της αγοράς είναι τρομερός και μια εταιρεία στην κατάσταση της Ολυμπιακής, ούτως ή άλλως δεν μπορεί να αντέξει. Μπορεί να λέμε και να παραδεχόμαστε ότι πίσω απ’ όλα κρύβονται κακόβουλα πολυεθνικά συμφέροντα, αλλά, άντε να τεμαχίσεις το καρπούζι στο τραπέζι, με άλλα δύο στις μασχάλες!

Το ενοχλητικό ...σφουγγαράκι!

Η είδηση κυκλοφόρησε στη δημοσιότητα στις 21 Νοεμβρίου. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, μεταξύ 4 ή 18 Δεκεμβρίου, θα ασχοληθεί με καταγγελία που του έγινε, σχετικά με την προβολή από το ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι «Channel Nine», του παιδικού προγράμματος «Μπομπ Σφουγγαράκης» ο τετραγωνοπαντελονής! Η καταγγελία που έγινε προς το ΕΣΡ, είναι επίσης ξεκάθαρη: στη συγκεκριμένη εκπομπή της 21/5/2007 που προβλήθηκε ο Μπομπ Σφουγγαράκης εμφανίζεται να έχει «συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό». Προφανώς όλοι καταλαβαίνουμε ποιος ακριβώς ο «συγκεκριμένος σεξουαλικός προσανατολισμός» του Σφουγγαράκι του τετραγωνοπαντελονή. Αν και δεν έχω δει το συγκεκριμένο επεισόδιο, ούτε και κάποιο άλλο, παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να καταλάβω πόσο ενοχλητικός μπορεί να είναι άραγε ένας διαφορετικός – προφανώς – από τους άλλους συγκεκριμένος σεξουαλικός προσανατολισμός! Άραγε, στα τόσα σίριαλ που προβάλλονται καθημερινά από την ελληνική τηλεόραση σε ώρες που βλέπουν ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ, εκεί δεν τίθεται ζήτημα συγκεκριμένου ή διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού; Και ποιος να είναι άραγε ο «ενδεδειγμένος» σεξουαλικός προσανατολισμός που θα πρέπει να ...δέχονται τα παιδιά; Τεράστια η συζήτηση και ....ασήκωτη! Βεβαίως, υποθέτω, ότι θα είναι οι ίδιοι που θίχθηκαν και με το ανόητο βίντεο της κας Στεφανή που έδειχνε ένα αιδοίο με τον εθνικό ύμνο να παιανίζει..., αλλά και από όλους αυτούς που ακόμα δεν επιτρέπουν να προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση ο «Τελευταίος πειρασμός» του Σκορτσέζε βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Καζαντζάκη. Προφανώς, όλα αυτά ενοχλούν, αλλά, τι να κάνουμε; Το τι προβάλλεται, τι δεν προβάλλεται και τι θα έπρεπε να προβάλλεται από τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, είναι μια συζήτηση που δεν έχει γίνει ποτέ και ούτε πρόκειται να γίνει, υποθέτω. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα ελληνικά σίριαλ και θα καταλάβει!

Βλέπουμε μόνο το δάχτυλο!

Διαβάζω τίτλους από τη χθεσινή ειδησεογραφία και βλέπω ότι η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή, το μέλλον εμφανίζεται μπροστά μου μάλλον προς το ζοφερό και ούτε μια νότα αισιοδοξίας δεν διαφαίνεται πουθενά, παρ’ εκτός από τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια που σε λίγες μέρες θ’ αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους.
Μεσοσταθμική αύξηση των τιμολογίων της κατά 21,7% ζητά η ΔΕΗ από την 1η Δεκεμβρίου. Εντάξει, την αύξηση την κατάλαβα, η «μεσοσταθμική» τι είναι; Μπορεί τα λογιστικά τερτίπια να φαίνεται ότι δικαιολογούν ή όχι τις αυξήσεις που ζητά η ΔΕΗ, όμως όταν το μακρύ χέρι της εταιρείας μπει πιο βαθιά στην τσέπη μας, άντε να το σταματήσεις και δεν ξέρεις και που θα φτάσει τελικά! Για ηλεκτροσόκ μιλά ο πανελλήνιος Τύπος και δεν έχει άδικο. Σωστή ηλεκτρική καρέκλα είναι!
Μας εμπαίζουν στην κυριολεξία. Μας δουλεύουν ψιλό γαζί και αυτό που φαίνεται είναι ότι δεν μπορεί να γίνει και τίποτα. Δεν ξέρω αν αρκούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλά δεν βλέπω φως στο μακρύ τούνελ που έχουμε εισέλθει. Ο δήθεν διάλογος για το ασφαλιστικό είναι ήδη προδιαγεγραμμένος. Ό,τι και να πεις, το ζήτημα είναι ήδη προαποφασισμένο, έστω κι αν αυτό έχει αποφασιστεί από την κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και οι κατά τόπους κυβερνήσεις προσπαθούν να το εφαρμόσουν, έστω και σπασμωδικά. Βέβαια, περνούν τα χρόνια, γίνονται αγώνες, γίνονται απεργιακές κινητοποιήσεις, κοινωνική αναταραχή όπως είπε και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ! Στο τέλος, τα μέτρα θα περάσουν, έστω και δια της πλαγίας οδού, έστω και με το «μαλακό» η το «σκληρό»!
Αλήθεια, όταν οι βουλευτές ψηφίζουν εκεί στη Βουλή τις δικές τους αυξήσεις και τις δικές μας μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, πώς νιώθουν;
Ο Έλληνας πολίτης βρίσκεται σε δυσοίωνη θέση. Δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και εθνικά και ηθικά! Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Το ζήτημα των Σκοπίων που θέλουν να καπηλευτούν την Ιστορία μας βρίσκεται σε πτώση. Η ελληνική διπλωματία έχει ήδη καταρρεύσει προ πολλού. Είναι κολλημένη στο πάτο της θάλασσας με τα πόδια της σ’ έναν κουβά τσιμέντο, στο λιμάνι της Νέας Υόρκης!
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται υπό χαμηλό βαρομετρικό, περιμένοντας τον Γιώργο Παπανδρέου να καταλάβει τι ακριβώς θέλει ο λαός, προκειμένου να αντεπιτεθεί. Μπορεί τα μεσάνυχτα της 11ης Νοεμβρίου οι ψηφοφόροι του να του φώναξαν για δεύτερη φορά «Γιώργο άλλαξέ τα όλα», αλλά μάλλον δεν καλάκουσε και δεν κατάλαβε τι έγινε. Ήταν απλώς χαρούμενος!
Στην Ελλάδα, τα δάση καίγονται το κατακαλόκαιρο και τον χειμώνα γίνονται χείμαρροι κατεβάζοντας το νερό στις πόλεις και στα χωριά. Τα δήθεν αντιπλημμυρικά έργα είναι συνήθως ανύπαρκτα, και όταν οι βροχές έρχονται παρασέρνουν ακόμα και τα υφιστάμενα τα οποία είναι στην ουσία άχρηστα. Το θέμα δεν είναι ότι πλημμυρίζουμε μόνο στα νερά του χειμάρρων, αλλά και το ότι πλημμυρίζουμε και στην αδιαφορία ενός κράτους που συνεχίζει να βρίσκεται σε επανίδρυση από το 1821 και βάλε!
Κι όσο για τις κάμερες παρακολούθησης στους δρόμους της Αθήνας (προς το παρόν), πήραν ήδη «φύλλο πορείας» για τη νομιμότητά τους. Και η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων στέλνεται στον κάλαθο των αχρήστων, μιας και η ύπαρξή της μοιάζει να περισσεύει. Είναι κυβερνητική τακτική αυτή, από ανθρώπους που γεννήθηκε και ανδρώθηκαν πολιτικά με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το γράφαμε πολύ καιρό πριν, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση καταστέλλει ελευθερίες με νόμους και διατάγματα. Αλλά και τι έγινε; Στην επίπλαστη ελευθερία μας μπορούμε να κοιτάμε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος. Μπορούμε να βλέπουμε μόνο το δάχτυλο και όχι το φεγγάρι!

Κλωνοποιήσαμε «μαϊμού» μαϊμούδες!

Επανάσταση, λέει, η θεραπευτική κλωνοποίηση. Το έγραφαν χθες όλες οι εφημερίδες της χώρας, αναφερόταν σε όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Μεγάλη η χάρη μας, κατάφεραν οι επιστήμονές μας να κλωνοποιήσουν έμβρυα πρωτεύοντος θηλαστικού (μακάκου πιθήκου). Επέτυχαν μάλιστα να εξαγάγουν από αυτά βλαστικά κύτταρα που μετατράπηκαν σε καρδιακά κύτταρα και σε νευρώνες του εγκεφάλου. Το επίτευγμα, μας πληροφορεί η σχετική είδηση, φέρνει ένα βήμα πιο κοντά τη δημιουργία κλωνοποιημένων ανθρώπινων εμβρύων. Και καταλήγει η σχετική είδηση, ότι, πρόκειται για ένα πεδίο έρευνας λαμπρόν... αφού η θεραπευτική κλωνοποίηση μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από πλήθος ασθενειών. Εγείρει όμως και σημαντικά ερωτήματα και αντιδράσεις σε ό,τι αφορά την πιθανή δημιουργία ανθρωπίνων κλώνων.
Χμ! Θα έλεγε κανείς με σκεπτικισμό, τι είναι τελικά καλό και τι καλύτερο; Τι είναι κακό και τι χειρότερο; Στις μέρες μας, στην εποχή μας, στα χρόνια της τεχνολογικής ανάπτυξης, της μεγαλύτερης επανάστασης ...απέναντι στον εαυτό του που γνωρίσει ιστορικά το ανθρώπινο γένος, αυτές οι έννοιες του «καλού» και του «κακού», έχουν χάσει πλέον το νόημά τους. Στην εποχή μας τα πράγματα δεν είναι πλέον άσπρο ή μαύρο. Έχουν και λίγο από γκρίζο, και λίγο από κόκκινο και λίγο από γαλάζιο, και λίγο απ’ όλα τα χρώματα, αλλά κυρίως, στην εποχή μας μάθαμε να καταλαβαίνουμε την έννοια της διττότητας. Το ότι όλα τα πράγματα, όλες οι καταστάσεις έχουν τουλάχιστον δύο όψεις για να μην πούμε πολλές περισσότερες.
Γιατί άραγε έχουμε βαλθεί να κλωνοποιήσουμε ζώα; Τι προσπαθούμε να αποδείξουμε ως άνθρωποι; Ότι έχουμε ανακαλύψει κι εμείς – πέρα από τη φύση και τους θεούς – το κόλπο να δημιουργούμε όντα ζωντανά; Είναι το ένα θέμα. Το άλλο ποιο είναι; Απώτερος στόχος όλων αυτών είναι να μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν άνθρωπο! Εκείνο δεν είναι το μεγάλο μυστικό; Και τι θα γίνει άραγε όταν κατασκευάσουμε – κλωνοποιήσουμε – δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο; Τι θα γίνει μετά;
Προς το παρόν βαυκαλιζόμαστε ότι με τις κλωνοποιήσεις μπορούμε να διορθώσουμε γενετικές ανωμαλίες στο DNA μας. Πώς θα μας φτιάξουμε δηλαδή; Βαυκαλιζόμαστε ότι θα μπορούμε να θεραπεύσουμε ασθένειες που ταλανίζουν για εκατοντάδες χρόνια το γένος μας. Τα φάρμακα δεν αρκούν πλέον να διορθώνουμε ασθένειες. Χρειάζεται να προχωρήσουμε μπροστά για να βρούμε νέες λύσεις, καλύτερες, αμεσότερες, δραστικότερες.
Για να πω την αλήθεια, δεν μπορώ να ξέρω σήμερα ακόμα, αν αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να μας βγει σε καλό. Θα μπορούσαμε προφανώς όπως λένε οι ειδικοί, να θεραπεύουμε στο μέλλον σοβαρές ασθένειες. Μιλάμε επίσης για κλωνοποίηση οργάνων του ανθρώπινου σώματος: καρδιές, νεφρά, πνευμόνια, τι άλλο αργότερα... χέρια, πόδια, μάτια, γλώσσες; Σίγουρα... αλλά! Αλλά πώς θα γίνονται όλα αυτά; Θα δημιουργούνται σκέτα όργανα ή ολόκληρα σώματα τα οποία δεν θα έχουν εγκέφαλο(;!), δεν θα νιώθουν τίποτα, και από εκεί θα επιλέγουμε; Λεπτομέρειες; Ίσως! Άραγε, πόσο μας αφορά ή όχι το πώς δουλεύει ένα εργοστάσιο; Πόσο μας ενδιαφέρει το πώς το εργοστάσιο επιλέγει την πρώτη του ύλη;
Είμαστε υπέρ ή κατά όλων αυτών; Αν πεις ότι είσαι κατά της κλωνοποίησης, τότε πρέπει ν’ αποφασίσεις ότι το ανθρώπινο γένος θα ταλανίζεται αιωνίως και αενάως με τις εκατοντάδες ασθένειες. Τότε πρέπει ν’ αποφασίσεις ότι στα 50 σου θα πεθαίνεις από καρδιά χωρίς να μπορείς να τη διορθώσεις.
Αν όμως επιλέξεις ότι πρέπει να σώσεις τη ζωή σου, όχι μόνο αυτή τη δική σου αλλά και αυτή των παιδιών σου, των απογόνων σου και να την κάνεις καλύτερη, τότε θα πρέπει κάποια στιγμή να πεις ναι στην κλωνοποίηση, έστω και αν αυτό το ναι περιέχει ένα «αλλά»! Θα μου πείτε, αυτό μας καίει σήμερα; Ίσως όχι άμεσα... όμως είναι ένα ζήτημα αρκετά σοβαρό!
Είναι απλό: όταν ζητάς να αλλάξεις νεφρό που σημαίνει ότι από κάποιον άλλον θα το πάρεις με πολλούς και διάφορους τρόπους, σημαίνει ότι θα πρέπει να είσαι και υπέρ του να δώσεις με πολλούς και διάφορους τρόπους. Αλλά και να πρέπει να μπορείς να βρίσκεις ευκολότερα το όργανο που χρειάζεσαι όταν αρρωστήσεις. Διότι η ζωή είναι γλυκύτατη...

Όλοι καλυμμένοι...πλην των ...προστατευομένων!!!

Η Ελλάδα, πιστή σ’ αυτά που η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να περάσει μέσω των κυβερνήσεών της, έκανε προχθές πράξη τον «Μεγάλο Αδερφό», στην πορεία για το Πολυτεχνείο. Λειτούργησε τις κάμερες παρακολούθησης, καταγράφοντας έτσι πρόσωπα και πράγματα στη διαδήλωση. Η μεν Αστυνομία δηλώνει «καλυμμένη» επειδή ήταν παρόντες τρεις εισαγγελείς. Οι εισαγγελείς δηλώνουν «καλυμμένοι» επειδή είχαν την εντολή του Αρείου Πάγου. Και ακούστε και το καλύτερο. Η κυβέρνηση επικαλείται οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων τονίζοντας ότι εξαιρούνται περιπτώσεις που άπτονται του ποινικοί δικαίου. Δηλαδή, στην πορεία του Πολυτεχνείου το περασμένο Σάββατο, υπήρξε θέμα παρακολούθησης πράξεων που άπτονται στο ποινικό δίκαιο. Αν αυτό συμβαίνει, έστω και έμμεσα, πάει να πει ότι ήδη η διαδήλωση και η δήλωση της σκέψης έχει ήδη ποινικοποιηθεί και δεν το ξέρουμε ακόμα επίσημα. Από την άλλη πλευρά όμως, το ίδιο το «βαθύ» κράτος έρχεται να καταργήσει το άλλο κράτος, το οποίο έχει περισσότερο «κοινωνικό» πρόσωπο. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, έχει Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο κάθε φορά και με τη λήξη της θητείας του ορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Θιγμένο λοιπό το Διοικητικό Συμβούλιο για τη λειτουργία των καμερών παρακολούθησης παραιτήθηκε. Τι νόημα έχει να υφίσταται μια Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων όταν αυτά παύουν να προστατεύονται; Ερώτημα στο οποίο προφανώς κανείς δεν θα πάρει καμία απολύτως απάντηση. Βέβαια, το ζήτημα είναι ακόμα βαθύτερο, από τη στιγμή κατά την οποία έχει αρχίσει ήδη να ποινικοποιείται η σκέψη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό φάνηκε εδώ και αρκετό καιρό, όμως κανείς δεν έδωσε σημασία! Όταν κάποιος καταδικάζεται για αντίθετη άποψη στο ζήτημα του Ολοκαυτώματος, αυτό είναι ήδη ένα πρόβλημα πολιτισμού και επερχόμενου φασισμού!

Το Κόσοβο οδεύει προς την ανεξαρτητοποίησή του

Φαίνεται πως η κατάσταση μάλλον δεν πρόκειται να ησυχάσει στα Βαλκάνια, όσον αφορά τις αλλαγές των συνόρων που προετοιμάζονται να γίνουν. Η κατάσταση δεν είναι εύκολη και τα γεράκια κάθε είδους τριγυρνούν ακόμα πάνω από το ήδη αποσυντεθημένο πτώμα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας.
Την Κυριακή που μας πέρασε, 18 Νοεμβρίου 2007, οι Αλβανοκοσοβάροι κλήθηκαν στις κάλπες προκειμένου να εκλέξουν τη Βουλή, η οποία θα κηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία της περιοχής τους. Αυτή ήταν η κοινή δέσμευση των δύο πρωταγωνιστών της αναμέτρησης. Του απερχόμενου πρωθυπουργού Αγκίμ Τσέκου, ηγέτη της Δημοκρατικής Ένωσης (IDK) και του νικητή των εκλογών τελικά Χασίμ Θάτσι ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος (PDK).
Ο Χασίμ Θάτσι είναι το άτομο εκείνο που καλείται να παίξει έναν από τους σημαντικότερους ρόλους στην ιστορία των Βαλκανίων, γιατί οι αλλαγές στον χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας αφορούν και επηρεάζουν άμεσα τις σχέσεις όχι μόνο των γειτονικών χωρών αλλά και όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τους Σέρβους ο Θάτσι είναι ένας «εγκληματίας πολέμου», ενώ ως πρώην ηγέτης του Αλβανών Κοσοβάρων φοιτητών ήταν γνωστός με το όνομα «Φίδι».
Η αλήθεια είναι ότι οι πληγές του πολέμου στο Κόσοβο παραμένουν ακόμα ανοιχτές. Ωστόσο, οι λαοί προσπαθούν να συμβιώσουν μεταξύ τους, όσο αυτό είναι δυνατόν, αρκεί η ζωή να κυλάει ήσυχα, γράφει ο διεθνής Τύπος, αναφερόμενος στο χιονοδρομικό κέντρο της Μπρεζόβιτσα, όπου περιμένουν να χιονίσει για να ξεκινήσουν οι δουλειές με το σκι. Οι Σέρβοι κάτοικοι και οι 100.000 περίπου Αλβανοί, παραμερίζουν, προσωρινά τουλάχιστον τις διαφορές τους, μιας και το σκι στο χιόνι θα τους επιτρέψει να βγάλουν αρκετά χρήματα για τη νέα χειμερινή περίοδο.
Προς το παρόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλώνει ότι θα προσπαθήσει να βρει μια κοινή γραμμή για τον τρόπο αντιμετώπισης των εξελίξεων στο Κόσοβο, αφού ο νικητής των εκλογών Χασίμ Θάτσι δηλώνει ότι θα προχωρήσει μονομερώς στην ανεξαρτησία του. Οι ΗΠΑ και τα περισσότερα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστηρίζουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου, αλλά τουλάχιστον έξι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δείχνουν επιφυλακτικές να υποστηρίξουν μια τέτοια εξέλιξη χωρίς τις ευλογίες του ΟΗΕ.
Οι περισσότερες χώρες που συνορεύουν με τη Βαλκανική, αλλά και η Γερμανία με την Ισπανία δείχνουν απροθυμία να υποστηρίξουν τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας από τους Αλβανούς Κοσοβάρους. Ωστόσο, διπλωμάτες εκτιμούν ότι η Μαδρίτη και το Βερολίνο μπορούν να πεισθούν να αλλάξουν θέση, αν καταστεί σαφές ότι έχουν εξαντληθεί όλες οι προσπάθειες για την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης μεταξύ της Σερβίας και των Αλβανών του Κοσόβου.
Φυσικά η Σερβία παραμένει αντίθετη με όλα αυτά, καθώς φοβάται ότι η εμφάνιση ενός νέου κράτος στο έδαφός της «θα δημιουργήσει προηγούμενο με επικίνδυνες συνέπειες για την περιοχή και τον κόσμο γενικότερα. Με μια τέτοια πράξη θα καταρρεύσει η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και θα απειληθεί η πολιτική και οικονομική σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο».
Η πολιτική κατάσταση είναι δύσκολη στα Βαλκάνια. Και όλα αυτά μέχρι την 10η Δεκεμβρίου, οπότε αναμένεται να γίνει και η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου από τον νέο πρωθυπουργό του Χασίμ Θάτσι. Στόχος για τον οποίο αγωνίζονται από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οπότε και άρχισε η σταδιακή συρρίκνωση της αυτονομίας του, από το καθεστώς Μιλόσεβιτς, την οποία απολάμβαναν από το 1974 ως αυτοδιοικούμενη περιοχή της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας.

Τι άχτι είναι αυτό με το κυνήγι;

Καλά βρε παιδιά! Τι άχτι είναι αυτό με το κυνήγι; Γιατί δηλαδή θα πρέπει σώνει και καλά να βγείτε να σκοτώσετε τα καημένα τα ζωάκια; Υπομονή δεν μπορείτε να κάνετε; Αλλά κι εκείνος ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κιλτίδης με τ’ όνομα, δεν άντεξε ούτε βδομάδα από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο είχε απαγορεύσει το κυνήγι σε όλη τη χώρα, λόγω των καταστροφικών πυρκαγιών του περασμένου καλοκαιρού. Το ΣτΕ είχε προσφάτως δικαιώσει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχε καταθέσει οργάνωση, με την αιτιολογία ότι η προηγούμενη υπουργική απόφαση για κυνήγι την περίοδο 2007-2008 έγινε χωρίς να έχει προηγηθεί μελέτη σχετικά με τις επιπτώσεις των πρόσφατων πυρκαγιών στο περιβάλλον. Η νέα υπουργική απόφαση απαγορεύει το κυνήγι μόνο στις καμένες εκτάσεις, για τις οποίες έχουν εκδοθεί σχετικές αποφάσεις απαγόρευσης κυνηγίου. Ειδικά για το κυνήγι του αγριόχοιρου σε όλη τη χώρα, επιτρέπεται σε ομάδες μέχρι δέκα κυνηγών, με δικαίωμα θήρευσης μέχρι δύο ζώων κατά ομάδα την ημέρα. Στην περιοχή της Πελοποννήσου η νέα ρυθμιστική απόφαση δεν απαγορεύει το κυνήγι αγριόχοιρου, αλλά το περιορίζει έως τις 15 Δεκεμβρίου 2007 και μειώνει τον επιτρεπόμενο αριθμό θηρευομένων ζώων σε έναν αγριόχοιρο. Τελικά, μήπως κάποτε θα πρέπει ν’ αρχίσει να απαγορεύεται μια δια παντός το κυνήγι; Μήπως θα έπρεπε να το σκεφτούμε καλύτερα; Έτσι κι αλλιώς, το κυνήγι χόμπι είναι, παρά εξασφαλίζει τροφή για την καθημερινή διαβίωση κάποιων. Για να μην αναφερθούμε στα θύματα μεταξύ συγγενών και φίλων, που κάποιες φορές μπορεί να είναι και ξεκαθαρίσματα!

Τώρα αρχίζει το στοίχημα!

Ένας από τους δυσκολότερους, ίσως, προεκλογικούς αγώνες για το ΠΑΣΟΚ τελείωσε, οι εκλογές έγιναν με επιτυχία και ο νικητής, ο νέος πρόεδρος, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει το αδιαμφισβήτητο ποσοστό τού 60%. Η εντολή είναι σίγουρα καθαρή, πεντακάθαρη, θα έλεγε κανείς.
Καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, ακούστηκαν πολλά από πολλούς. Από σήμερα όμως, λένε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όλα αυτά αλλάζουν, το παρελθόν τελειώνει, μια νέα εποχή αρχίζει μέσα στο κόμμα. Πώς όμως θα ξεκινήσει αυτή η νέα εποχή; Πώς θα αλλάξουν τα πράγματα με τα ίδια πρόσωπα, όταν μέχρι σήμερα τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει;
Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να εξέλεξαν «νέο» αρχηγό, ανανέωσαν όμως στην ουσία την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου. Από εδώ και πέρα, όμως, τα πράγματα σίγουρα θ’ αλλάξουν. Ως προς το ότι, η οποία κριτική θα ακούγεται απέναντι στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, θα είναι πλέον αυστηρότερη. Μπορεί να του δόθηκε καθαρή εντολή με 60%, αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτό δεν θα παραμείνει έτσι;
Παρ’ όλα αυτά, το βράδυ της Κυριακής 11 Νοεμβρίου, είδαμε πάλι και πάλι, σε τραγικές επαναλήψεις, τα ίδια πρόσωπα, να εκστομίζουν την ίδια βαρετή συνθηματολογία περί δημοκρατικών διαδικασιών, περί λαϊκού σοσιαλισμού, περί εργατικού κινήματος, για το ότι τώρα μπορεί το κόμμα να κάνει –επιτέλους- αντιπολίτευση και άλλα τέτοια. Λες και όλα αυτά δεν είναι λογικά, λες και οι διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσαν να είναι δημοκρατικές. Γιατί όλα αυτά μου φαίνονται περίσσια λόγια;
Όπως και να ’χει, θα μου πείτε, Κυριακή κοντή γιορτή. Όπως ήρθε η μέρα που έδειξε τον διχασμό του ΠΑΣΟΚ επί του άρθρου 16, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις θέσεις του στην Παιδεία, έτσι ήρθε η μέρα που έβγαλε νέο αρχηγό, όπως θα ’ρθει η μέρα εκείνη, που το ΠΑΣΟΚ θα κληθεί και πάλι να εκφράσει τις θέσεις του απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια (διότι το θέμα δεν έκλεισε), στο άρθρο 16 και πάλι ο διχασμός θα μπορεί να κάνει την εμφάνισή του στα σκαλοπάτια της Βουλής.
Οι απόψεις και οι θέσεις ενός πολιτικού, πώς μπορούν ν’ αλλάζουν ανάλογα με το πότε και πώς εκλέγεται πρόεδρος σε ένα κόμμα, άραγε; Όλη αυτή την περίοδο είδαμε παράξενα πράγματα και καταστάσεις. Αλλά το σπουδαιότερο απ’ όλα, είδαμε όλα αυτά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να αδειάζουν κυριολεκτικά στους κάδους της Ιστορίας τον Κώστα Σημίτη, στου οποίου τις κυβερνήσεις ήταν υπουργοί και υψηλόβαθμα στελέχη. Τότε δεν εκφραζόταν κανείς αρνητικά, ενώ τώρα έγιναν άπειρες προσπάθειες να αποτινάξουν από πάνω τους τα βαρίδια του συγκεκριμένου παρελθόντος χρόνου. Τι άλλαξε άραγε;
Είδαμε τη Βάσω Παπανδρέου να εκστομίζει φράσεις οι οποίες έμειναν αναπάντητες: ότι κάποιοι πλούτισαν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Κουβέντες που πέρασαν, δυστυχώς, κι αυτές στην Ιστορία. Όπως εκείνη περίφημη φράση του αείμνηστου Ευάγγελου Γιαννόπουλου ότι, αν κάποιοι δεν ψήφιζαν Σημίτη για πρόεδρο κινδύνευαν να πάνε φυλακή! Πόσοι άραγε τις θυμούνται μέσα σε ένα κόμμα το οποίο φημίζεται για τις δημοκρατικές του διαδικασίες;
Το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, καλείται να κερδίζει το στοίχημα μέσα από την ίδια την ύπαρξή του. Καλείται να γίνει ο πόλος συσπείρωσης στην αντιπολίτευση, να μιλήσει για την καθημερινότητά μας, να μιλήσει για την ακρίβεια και να καταθέσει προτάσεις, να μιλήσει για τα εθνικά θέματα, για το ζήτημα της «Μακεδονίας», να αντιπαραβάλει τις θέσεις του. Θα μπορέσει να το κάνει; Θα μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να είναι σοσιαλιστικό; Ας ελπίσουμε πως ναι!

Ανεξέλεγκτη η ακρίβεια

Τελικά, νοιώθω ανυπεράσπιστος ως καταναλωτής απέναντι στα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Κι αναρωτιέμαι – αφελώς ίσως; - αν εκείνη η περίφημη Αγορανομία υπάρχει για να κάνει τους απαιτούμενους ελέγχους. Πραγματικά δεν γνωρίζω. Έχει καταργηθεί; Και αν ναι, από πότε; Υπάρχει; Και αν ναι, τι κάνει;
Η μια-δυο ενώσεις καταναλωτών που υπάρχουν στη χώρα, φαίνονται αδύναμες να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Άλλωστε, δεν είναι παρά ενώσεις καταναλωτών, χωρίς αρμοδιότητες, χωρίς μηχανισμούς ικανούς να καταστείλουν τα κύματα ακρίβειας και κερδοσκοπίας που έρχονται και ξανάρχονται.
Αφορμή αυτού του σημειώματος, όταν θέλησα προχθές να ζητήσω φαγητό μέσω τελεμενού! Τα γνωστά καταστήματα γρήγορου φαγητού, τα οποία, πολλές φορές, έχουν βγάλει όλους μας από το αδιέξοδο ενός άμεσου γεύματος. Τηλεφωνείς και σε λίγη ώρα, τα παιδιά με το μηχανάκι, άψογα στην συμπεριφορά τους πολλές φορές, με πραγματική ...αυτοθυσία (μέσα στο κρύο, στη βροχή, στο λιοπύρι), πρόθυμα να σου φέρουν το φαγητό στο χώρο σου. Είναι βλέπετε οι νέες θέσεις που δημιούργησε και στη χώρα μας ο σκληρός καπιταλισμός, η αύξηση των ...θέσεων ανεργίας, η ανέχεια και η φτώχια, η οποία, εδώ και μερικά χρονάκια έχει χτυπήσει την πόρτα μας.
Πολλές φορές, καταστήματα όπως τα τελεμενού, έχουν δημιουργήσει θέσεις εργασίας εκεί που δεν υπήρχαν, αλλά και όσοι άνοιξαν τέτοια καταστήματα δουλεύουν, θα τολμήσω να πω, αρκετά καλά. Θα ήμουν αρκετά περίεργος μάλιστα, να δω, τι τζίρους έχουν από τα τελεμενού και τι από τον πελάτη ο οποίος καταφθάνει ο ίδιος στο κατάστημα. Εξαρτάται πάντα, βεβαίως, από το ίδιο το κατάστημα.
Το προηγούμενο βραδάκι, κι αφού είχα καθυστερήσει στη δουλειά ως συνήθως, είπα να ζητήσω ένα σαντουιτσάκι από κατάστημα από το οποίο αγοράζω συχνά έτοιμο φαγητό. Ζητώ αυτό που ήθελα, παραγγελία η οποία έβγαινε περίπου 4 ευρώ μαζί με το πενηντάλεπτο του ντιλίβερι. Η κυρία στο τηλέφωνο μου λέει: «Κάτι άλλο;» «Όχι», απαντώ και λέω: «θα τα φέρεται στην εφημερίδα ΗΧΩ». «Ξέρετε...», συνεχίζει, «...εσείς είστε εδώ κοντά μας;» Απαντώ θετικά και λέω ότι τα παιδιά έρχονται συχνά, ξέρουν που είναι. «Όχι μου λέει... απλά η ελάχιστα παραγγελία έγινε πέντε (5) ευρώ», μου απαντά ευγενέστατα η κυρία! Έχω μείνει κόκαλο με το τηλέφωνο στο χέρι και ανοιχτό το στόμα... όχι από την πείνα, αλλά από την απορία; Βεβαίως, η κυρία, προθυμοποιήθηκε να μου στείλει την παραγγελία, και εφόσον ήταν κοντά η παραγγελία, δεν θα ζητούσε πέντε ευρώ ελάχιστη παραγγελία! Δεν μπορούσα να το χωνέψω. Αρνήθηκε την ...χάρη και έκλεισα το τηλέφωνο!
Τι είναι αυτά τα τρελά και παλαβά που συμβαίνουν; Με ποια λογική η ελάχιστη παραγγελία θα πρέπει να είναι πέντε ευρώ; Θέλουν να δουλέψουν ή όχι; Θα μου πείτε, όταν υπάρχει παρέα, μπορεί να ζητήσει παραγγελία άνω των πέντε ευρώ. Λογικό! Αλλά γιατί όταν είμαι μόνος πρέπει να παραγγείλω άνω των πέντε ευρώ;
Πώς γίνονται αυτά τα πράγματα; Ξυπνάει απλά το πρωί ο επαγγελματίας και αποφασίζει ότι ο πελάτης δεν θα τρώει κάτω από πέντε ευρώ φαγητό τελεμενού; Πού είναι οι νόμοι της αγοράς; Αυτή είναι η λογική του άγριου καπιταλισμού λοιπόν; Μερικές φορές είμαι αφελής!

Άνθισε κι ο Άνθιμος!

Τι λέγαμε χθες για κάτι εθνικιστές σ’ αυτή τη χώρα, που αντί να βοηθήσουν στα προβλήματα, προτιμούν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά; Κάτι είπε για το ένωμα των υπόλοιπων κομματιών της Μακεδονίας ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος προχθές, κάτι είπε για κατάληψη, κάτι για προσάρτιση, να μπούμε δηλαδή στα Σκόπια, να χιμήξουμε βρε παιδί μου, να τους καταλάβουμε, να τους εξαφανίσουμε... Ο Άνθιμος, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης! Αυτό είναι εθνικισμός, αυτό είναι επεκτατισμός! Άραγε, αυτό θέλουμε ως χώρα; Αυτό που δεν θέλουμε οι άλλοι να μας κάνουν, να το κάνουμε εμείς; Αυτή είναι η καλή γειτονία; Όταν μιλούσα χθες για επίθεση, βεβαίως και δεν εννοούσα κάτι τέτοιο, ούτε κατά διάνοια. Τι κάνει τώρα ο Άνθιμος; Παίζει το παιχνίδι – είμαι βέβαιος εν γνώση του και όχι με αφέλεια – των ίδιων των Σκοπιανιών αλλά και του Νίμιτς και των Αμερικανών, που επιδιώκουν την άμεση αλλαγή συνόρων στην περιοχή των Βαλκανίων. Διότι, το παιχνίδι των ΗΠΑ δεν τελείωσε στην περιοχή. Αυτοί ξέρουν να κάνουν σωστά τις δουλειές τους. Διαλύουν πρώτα μία χώρα εκμεταλλευόμενοι το οποιοδήποτε χάος, και αργότερα σπέρνουν τα εθνικιστικά ζιζάνια ένθεν και ένθεν και περιμένουν ν’ ανθίσουν. Άνθισε λοιπόν και ο Άνθιμος! Μια χαρά και γλαφυρότατος! Και μετά ορμούν για μπίζνες... για χοντρές δουλειές με τις αλλαγές συνόρων! Έχουν πάντα έτοιμο ένα προτεκτοράτο το οποίο, όπως πάντα, διεκδικεί Ιστορία και εδάφη και ζωτικό χώρο από τους γείτονές του. Αυτό γίνεται τώρα. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Αλλά πάντα πρέπει να υπάρχει – και πάντα υπάρχει – ένας Άνθιμος, που είναι έτοιμος να ...ευλογήσει την έφοδο και τα όπλα της «απελευθέρωσης» και της αλλαγής συνόρων! Υπό την σκέψη της Εκκλησίας... δυστυχώς! Πάντα εκεί βρίσκεται το παιχνίδι! Χωρίς το παπαδαριό του είδους γίνεται εθνικιστικό παιχνίδι; Όχι βέβαια!

Να αποδεικνύεις ποιος είσαι καθημερινά!

Στην εποχή μας, το να χαρακτηρίζεσαι πατριώτης, υποβόσκει εμμέσως και μια αδιόριστη έννοια τού να είσαι εθνικιστής! Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς ακριβώς... ξεφύτρωσε η συνύφανση αυτή, αλλά φαντάζομαι ότι υπάρχουν δυο τουλάχιστον λόγοι γι’ αυτό.
Ο ένας είναι ότι, εξαιτίας της ανικανότητας των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια να μπορέσουν να υπερασπιστούν τα ελληνικά σύνορα, τα εδάφη και τις θάλασσες, αλλά και την ιστορία του έθνους μας, διάφορες φασίζουσες οργανώσεις, ομάδες που έχουν τις βάσεις τους και τις.... πολιτικές τους ρίζες στην χούντα αλλά και διάφοροι εθνικιστές, βρήκαν ευκαιρία να κάνουν πιο έντονη την εμφάνισή τους.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, διάφορες αριστερές, «αριστερές» και αριστερίζουσες οργανώσεις, «σνομπάρουν» εθνικά σοβαρά θέματα όπως την ονομασία των Σκοπίων ως «Μακεδονία», αλλά και επιμένουν να χαρακτηρίζουν τον Μεγαλέξανδρο ως «σφαγέα των λαών», προσδίδοντας σ’ αυτό την έννοια του συνθήματος «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».
Όμως φυσικά, το να είσαι πατριώτης, το να ενδιαφέρεσαι για τα σύνορα της χώρας σου που δυστυχώς πάντα κινδυνεύουν, δεν σημαίνει ότι είσαι εθνικιστής! Το να ενδιαφέρεσαι για την Ιστορία σου η οποία θα μπορούσε άνετα να βεβηλωθεί και να καπηλευθεί από τον οποιονδήποτε στην οποιαδήποτε στιγμή, το να υπερασπίζεσαι τον Μεγαλέξανδρο ως ήρωα της Ιστορίας του έθνους σου, δεν σημαίνει ότι έχεις χουντικές καταβολές.
Το να μιλάς για τη σημαία σου (χωρίς όμως εκείνες τις περίεργες φασίζουσες και ρατσιστικές εθνικοπατριωτικές κορώνες για τους Αλβανούς μαθητές σημαιοφόρους) και να διεκδικείς τον σεβασμό της ως σύμβολο του έθνους, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να υπερασπίζεσαι και τις παρελάσεις οι οποίες από τη μια έχουν τις καταβολές τους στα φασιστικά ιδεώδη του Μεταξά και από την άλλη συνεχίζουν να ενισχύουν ρόλους ρατσιστικούς, διαχωριστικούς, καλούς και κακούς μαθητές, διμοιρίτες, αρχηγούς και ακολουθούντες, αλλά και να ενισχύουν τις σωματικές διακρίσεις όπως το ύψος ή το πάχος ή το «κακό βάδισμα». Βέβαια, στην εποχή μας, άτομα με ειδικές ανάγκες φτάνουν να γίνονται θέμα στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών, όχι τόσο γι’ αυτή την μεγάλη τους προσπάθεια, αλλά γιατί πουλάει (άλλες δραστηριότητες των ΑμεΑ, θάβονται στην κυριολεξία με κάτι τεράστια φτυάρια...) Πόσα παιδιά δεν έχουν υποστεί ψυχολογικό εκβιασμό για το ότι δεν είναι ψηλά, για το ότι είναι παχουλά, για το ότι δεν έχουν «το σωστό βάδισμα», ή είναι κακοί μαθητές άρα θα πάνε στις τελευταίες αράδες!
Βέβαια, στην Ελλάδα, υπάρχει ένα ακόμα από τα πολλά παράδοξα. Είσαι κακόβουλος και υποκινητής ξένων δυνάμεων, όταν ενδιαφέρεσαι για την σωστή εκμάθηση της Ιστορίας σου και όχι την παραπλανητική: εννοώντας μ’ αυτό ότι, επιτέλους, κάποτε, κάποιος πρέπει να διαχωρίσει σ’ αυτή τη χώρα, την Επανάσταση του 1821 από την ημέρα της 25ης Μαρτίου, γιατί έτσι το θέλησε κάποτε η Εκκλησιαστική εξουσία του τόπου, προσδοκώντας η ίδια να δώσει στον εαυτό της ρόλους πατριωτικούς, περισσότερο από όσο στην πραγματικότητα της αξίζουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι συμφωνείς και με την άποψη εκείνη που λέει ότι «οι Έλληνες συνωστίζονταν στο λιμάνι της Σμύρνης για να πάρουν το πλοίο...», χωρίς να αναφέρει καν ότι σφαζόντουσαν και καιγόντουσαν και λεηλατούνταν από τους νεότουρκους επαναστάτες του Κεμάλ!
Στην Ελλάδα του 2007, όταν διαφωνείς με την επίσημη Εκκλησία, είτε επειδή είσαι άθεος, άθρησκος ή δεν συμφωνείς με την εξουσία του παπαδαριού που γεμίζει τα φαρδιά του ράσα με χρήμα και περίσσια δόξα επίγεια, τότε στηλιτεύεσαι άμεσα ως όργανο του οξαποδώ και κάτι άβουλα όντα με τεράστιους σταυρούς και εικόνες σε καταριούνται για όλη σου τη ζωή. (Βλέπε και Καζαντζάκη...)
Στην Ελλάδα του 2007, οι φασίστες, οι χουντικοί και κάτι ναζιστές μπορούν να έχουν λόγο στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, δυστυχώς, χωρίς να ερυθριά κανείς! Δυστυχώς...

Ονομασία προέλευσης: «Μακεδονία»!

Στην Ελλάδα του 2007, τα πράγμα είναι αρκετά δύσκολα, όσον αφορά το εθνικό επίπεδο του καθενός από εμάς, τι και πως το εκφράζει. Κατ’ αρχάς υπάρχει μια αδιόρατη κατάσταση για το τι πρόκειται να γίνει σχετικά μ’ αυτήν την υπόθεση του ονόματος των Σκοπίων που τριβελίζει την Ελλάδα και ορισμένα διπλωματικά στελέχη των ΗΠΑ, μιας κι αυτοί είναι τ’ «αφεντικά» του πλανήτη.
Η χώρα μας, όπως πολλές φορές έχει πράξει στο παρελθόν δια μέσω των κυβερνήσεών της, υποκύπτει για άλλη μια φορά στις όποιες παράλογες απαιτήσεις των όποιων παράλογων εθνικιστικών που θέλουν. Αίφνης, να καπηλευτούν ένα όνομα με ιστορία ελληνική χιλιάδων χρόνων. Και η απορία μου είναι: τόσο πολύ πια ζήλωσαν τα ονόματά μας; Ή μήπως αυτός ο επεκτατισμός και οι αλλαγές συνόρων έχουν καταντήσει παιχνιδάκι στα χέρια ψυχοπαθών αρχηγίσκων; Ή μήπως απ’ όλη αυτή την υπόθεση, σε βάθος χρόνου, κάποιοι ονειρεύονται να συνεχίσουν τις «χοντρές μπίζνες» στα Βαλκάνια;
Είναι τόσο απλές οι λέξεις να εκφράζεται κανείς; Καμιά φορά, ναι, αρκούν κι αυτές. Καθόμαστε ως χώρα και κοιτάμε τα Σκόπια, ενώ θα μπορούσαμε με μια ή δύο κινήσεις – οικονομικές κατά κύριο λόγο –να τους διαλύσουμε κι άστους να ψάχνονται. Αλλά όπως είπαμε, σ’ αυτή τη χώρα, οι διπλωμάτες της πλάκας που μας κυβερνούν έχουν μάθει να σκύβουν τη μεσούλα τους τόσο, που οι μύτες τους ακουμπούν στις άκρες των παπουτσιών τους. Είτε είναι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας όπως αυτή του Μητσοτάκη, είτε του Καραμανλή του εθνικού ανιψιού, είτε ήταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με Σημίτη αρχηγό (μην ξεχνάτε εκείνες τις ευχαριστίες που τόλμησε να εκστομίσει ο περίφημος …αμέτοχος Σημίτης στην Ελληνική Βουλή … Πρωτοφανές και πρωτάκουστο. Για να μην ξεχνάμε κι εκείνη την κατάθεση στεφάνου του Γιώργου Παπανδρέου ως υπουργού εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη στο μνημείο του Κεμάλ Ατατούρκ στην Τουρκία, του μοναδικού Έλληνα πολιτικού μετά από την Μικρασιατική καταστροφή!)
Όποτε θέλουν οι γείτονές μας, και όποτε τους τραβάει κέφι, έρχονται ανέτως και διεκδικούν κι από ένα κομματάκι από τη χώρα, από το έθνος, από τον ελληνισμό. Μονίμως είναι οι Τούρκοι, που όμως τα καταφέρνουν σχεδόν πάντα, όσο χρόνο κι αν απαιτεί η προσπάθειά τους. Ήθελαν μέρος της Κύπρου, το κατέλαβαν και το πήραν. Το έκαναν και κράτος Βόρειας Κύπρου. Μέρος του Αιγαίου είναι στις διεκδικήσεις τους. Μπόρεσαν και έθεσαν θέμα αμφισβήτησης μιας βραχονησίδας, η οποία θα ήταν, ενδεχομένως ζήτημα μιας… χειροβομβίδας η ανυπαρξία της, και έθεσαν ταυτόχρονα θέμα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Δεν το πέτυχαν; Και φυσικά οι διεκδικήσεις τους για τη Δυτική Θράκη είναι μόνιμες. Κάνουν προσπάθειες οι άνθρωποι, κι αν δεν κατοικούνταν σίγουρα θα την είχαν προσαρτήσει μέχρι σήμερα.
Από την άλλη είναι οι Σκοπιανοί! Μια ομάδα εθνικιστών και αμερικανοτραφών κορακιών, κάνει επιτυχημένες μέχρι σήμερα προσπάθειες, να βαφτίσει το προτεκτοράτο της με το ελληνικότατο όνομα «Μακεδονία». Έχοντας κατά νου την αμέσως επόμενη κίνηση να θέσουν ζήτημα μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα (όλους εμάς που θέλουμε να λεγόμαστε Μακεδόνες) και να διεκδικήσουν έτσι την πατρότητα του ονόματος. Όπως είχε παλαιότερα και ο Στέλιος Παπαθεμελής, θα έχουν το δικαίωμα να κάνουν ακόμα και μηνύσεις σε Έλληνες που θα λένε ότι είναι Μακεδόνες.
Δυστυχώς, αυτή η χώρα κι αυτό το έθνος που λέγεται Ελλάδα, δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε διπλωματικό επίπεδο και απέναντι στον οποιονδήποτε επιβουλεύεται τα εδάφη του, την Ιστορία του, τις ονομασίες του. Τι να φταίει άραγε;